De Feministische Avant-Garde van de 1970s: Francesca Woodman

Vandaag hebben een vriendin van Iran en ik de tentoonstelling "WOMAN - The Feminist Avant-Garde of the 1970s" in Bozar bezocht. Deze tentoonstelling loopt van 18 juni tot 31 augustus in het Brusselse en bevat beelden van de Sammlung Verbund in Wenen. De namen van de artiesten zeiden me niets, maar tijdens mijn reis doorheen de jaren zeventig werd ik verliefd op de verhalen, boodschappen en werken van Francesca Woodman, Mary Beth Edelson, Ulrike Rosenbach, Birgit Jürgenssen en Sanja Ivekovic dat ik  zelf mijn fototoestel wil nemen en mezelf als vrouw wil verkennen. 

Vooral Francesca Woodman intrigeerde me. Voordat ik haar werk zag, viel de naam al op. Wood + Man. Mijn eigen familienaam betekent ook "Wood". Het tweede woord "man" klinkt zelfs ironisch. 

Dan las ik haar verhaal. Ze is geboren in 1958 en gestorven in 1981. Dat betekent dat ze op 22 of 23 jarige leeftijd gestorven is. Haar jeugd speelde zich af in Colorado en Italië. Al sinds 1972 trok ze foto's van haar zelf. Vaak naakt. Een vriend vroeg haar ooit waarom ze foto's van haar naakte zelf nam, en toen zei ze laconiek dat zij altijd voorhanden was. 

(c) Francesca Woodman

In 1979 verhuisde ze naar New York en werkte as de assistent van een fotograaf en als een modefotografe. Op 19 januari 1981 pleegde ze zelfmoord. 

Haar werk bevat heel eel kleine vierkante zwart-wit foto's, videos en tekeningen. Haar iconografische beeltenis van de jonge vrouw worden vaak gezien als een esthetische voorspelling van haar zelfmoord. Maar SAMMLUNG VERBUND bewijst met hun laatste boek dat zij een gepassioneerde vrouw is. 

Terwijl wij langs haar afbeeldingen wandelden, dacht ik aan de film The Virgin Suicides van Sofia Coppola, dat over vier zusjes gaan die zich gevangen voelen in het huis, de religie van hun ouders en de maatschappij en daarom zich -zoals de titel al verraadt- het leven ontnemen. De foto's beelden dezelfde duistere drang naar vrijheid die ze nooit gaan krijgen. Ik was geïntegreerd door haar beeltenissen, vooral van het strand, zeker omdat ik zelf op zoek ben, of bezig ben, aan een script voor een kortfilm over twee zusters die elks een transitie in vrouwelijkheid ondergaan tijdens een strandvakantie. 

De film gaat ook over de jaren '70. Daarvoor - voor eeuwen- domineerden mannen het beeld van de kunstenaar en van de vrouw in de kunst. Vrouwen dienden alleen maar als model. In de nasleep van mei '68 begonnen vrouwen zoals Cindy Sherman en Hannah Wilke, VALIE EXPORT... het beeld van de vrouw in en door de kunst toe. Ze gebruikten geen schilderijen of beeldhouwwerk, dat nog steeds het domein van de man is, maar vertaalden hun boodschappen en verlangens in fotografie, videografie en theatrale voorstellingen. 

(c) Francesca Woodman

De tijd, de cyclus van leven en dood, de processen van veroudering en vernieuwing, begeesterde Woodman zo fel dat het in haar werk en leven een grote invloed had. Ze liet zich door de Griekse mythe van Apollo en Daphne inspireren en laat zich fotograferen waarbij ze omcirkeld wordt door boomwortels en berkenstam draagt. De mythe zelf gaat ook over transitie en spanningen van adolescentie en volwassenheid. Haar kunst kan dan ook gezien worden als haar zoektocht, haar leerproces, om verandering, verlies, het leven... zelf te aanvaarden. Een proces dat iedereen doorgaat. 

Zelfs de quote bij haar werk -het museum heeft bij elke artieste een persoonlijke quote gezet- past bij Francesca... en eerlijk gezegd voelde ik me daardoor nog meer met haar gebonden, omdat in mijn verhalen en kunst ook constant tijd, verlies en bomen terugkeren, als een cirkel. 

"I've a lot of ideas cooking, 

I simple need to get started working 

before they stick to the bottom of the pan." 

- Francesca Woodman

(c) Wendy Wuyts

Rechte lijnen in Natuur

Op een "home party" in de rijke wijken van Lahore in Pakistan leerde ik een jonge vrouw kennen die juist uit Milaan was teruggekeerd met een diploma interior design. Op een bepaald moment praatten we over de mooiste vorm in design. Ik koos voor de spiraal, omdat de koru een patroon is dat heel diep in mijn ziel gegriefd is, en zij koos voor het vierkant. 

"Ik hou niet van rechte lijnen," zei ik tegen haar, "omdat je nooit een rechte lijn in de natuur zal vinden."
Daarna hadden we een van de meest interessante discussies die ik een lange tijd heb gevoerd. Het ging over geometrie, architectuur, de gulden snede regel van drie, en andere lijnen die kunstenaars en wetenschappers gebruiken om de natuur weer te geven. "Heel de natuur zit vol lijnen, formules en cijfers," zei ze. "Natuur is een en al wiskunde. De sterren bewegen zich volgens een bepaald patroon. Om de negen jaar komt een of andere planeet terug aan de hemel. In alles kan je cijfers vinden. Wanneer je over schoonheid in de natuur spreekt, kom je automatisch terecht bij geometrie."
"Geef mij een fysica wet zonder een assumptie," wierp ik tegen. "Je kan de natuur niet vatten in lijnen. Kunst is gewoon een imperfecte poging om natuur weer te geven. Dat is juist het mooie aan natuur. Wij kunnen haar niet controleren, ondanks al onze geometrie, wetenschap en kunst."

Ik daagde haar uit, en ik daag ook elke blog lezer uit:
"Als je een bewijs vind van een rechte lijn in natuur, zet het op instagram en stuur het naar @wendiertje89."

Bloedmooi Congo

In het Fotomuseum van Antwerpen bezochten een Deense vriend en een van mijn beste vriendinnen onder andere de tentoonstelling "The Enclave" van Richard Mosse. In een van mijn favoriete magazines was ik onmiddellijk aangetrokken door dit surreële landschapsfoto van Congo, waardoor ik besloot eindelijk eens dit museum te bezoeken.

Hij vond deze speciale techniek waarbij infrarood zichtbaar wordt, dat vroeger door militairen werd gebruikt om gecamoufleerde installaties terug te vinden, dat hij ideaal vond om de conflicten in het Oosten van Congo zichtbaar te maken dat bijna door de internationale media vergeten lijkt. 

De kleuren zorgen voor een andere werkelijkheid, een ander perspectief, tonen onzichtbare dingen... waardoor je wanneer je door de video installatie stapt alleen maar kan zwijgen en kijken. 

https://vimeo.com/67115692

De video installatie zelf is ook indrukwekkend, zeker door de opstelling van de verschillende schermen en de sound design. Ik zei nog tegen mijn vriendin dat Afrika ook aanvoelt als verschillende verhalen, verschillende beelden, die allemaal op je afkomen zodat je in een droom lijkt te voelen. Zowel de inhoud als de ervaring voelden heel herkenbaar aan...  en zij beaamde mijn opmerking. 

Ik weet zelf niet of ik de beelden mooi moet vinden. Misschien is "bloedmooi" wel de juiste beschrijving. Mosse gaat express voor een ervaring van schoonheid, lees ik in verschillende bronnen. "Schoonheid is immers het beste kanaal voor  een mens om te kunnen voelen. Het is het scherpste werktuig in de kist. Ze doen mensen zwijgen en luisteren. Wanneer je menselijk lijden mooi voorstelt - en soms is het dat ook- roept dat ethische vragen op bij de kijker. Het maakt hen verward, boos, ontredderd. En dat is fantastisch, want je wil jouw publiek juist doen nadenken over hoe beelden gemaakt en geconsumeerd worden. "

Terug naar Nieuw-Zeeland (3): De Eenzame Hond en de Vulkaan

Tijdens mijn eerste dagen in Auckland leerde ik ook Bae beter kennen, de couchsurfer uit Korea. Net zoals ik houdt ze van koffie en kunst. Na haar avontuur in Australië en een stop in haar moederland wil ze in Berlijn wonen. Ze houdt van muziekfestivals, draagt veel zwart en wit (het enige zwart-wit dat ik heb, is mijn pinguïnmuts. Ik hou nogal van kleuren. In mijn rugzak bijvoorbeeld bevonden zich toen een roze yaksjaal uit Nepal, een knalblauwe sarong uit Kenia, een gebroken geel hemdje, een groene lange broek en andere kleuren van de regenboog), en weet net zoals ik niet hoe de volgende uren, dagen, weken, maanden, of de rest van ons leven zullen zijn. 

Diezelfde dag dwaalden we in de CBD van Auckland en bezochten we trendy koffiebarren (en ja, ik kon terug geld afhalen) en kunstgalerijen. Toevallig belandden we in de galerij van “The Lonely Dog”, een reeks schilderijen en beeldhouwwerken van Ivan Clarke, vol hybriden van honden en mensen die je mee voeren naar je eigen verbeelding. 

bron: http://www.lonelydog.com

Ik was echt aangetrokken door de grappige beelden, de expressieve kleuren en de dromerige verhalen. Ik vroeg de manager van de galerij of ze meer uitleg kon geven, en zij vertelde me over de Nieuw-Zeelandse achtergrond van de artiest en de film die binnenkort zou uitkomen (Noot: Ik heb er later niets meer van gezien). Bae en ik vertrouwden haar toe dat we allebei van kunst houden, en dat ik schreef. 
“Schrijf je elke dag?”
“Ja, in mijn dagboek,” zei ik, en ik toonde haar mijn notaboek vol krabbels, ticketjes, fotootjes, tekeningen, nota’s en ideeën over deze reis.  
“Goed. Doe zo verder,” zei de manager. 
Haar naam was Ngairee, ontdekte ik, wanneer ze na de uitleg haar business card gaf.
“Wow, dat is een speciale naam. Wat betekent het?”
“Het is een Maori naam -Zelf heb ik geen enkele druppel maori bloed, maar mijn ouders wilden me persé een naam geven die niemand kon uitspreken.- en zoals vele Maori namen heeft dit woord meerdere betekenissen. Het betekent bloem, maar ook vulkaan.”
Ik vertelde haar dat ik me vooral aangetrokken voelde tot het schilderij waarin de “eenzame hond” onder de sterrenhemel ligt. 
“Ja, de artiest is een dromer. De vele schilderijen doen aan dromen van zijn kindertijd denken. Helaas kijken alleen kinderen nog naar de sterrenhemel.”
“Ik kijk nog steeds naar de sterrenhemel,” zei ik.
“Ik ook,” zei Najin.
Ik legde uit dat wanneer ik naar de sterrenhemel kijk mijn voorouders zie. Ik geloof in de theorie die Mustafa van "The Lion King" aan zijn zoon Simba vertelt. 
“Goed,” zei Ngairee vrolijk. “Stop nooit met het kijken naar de sterrenhemel. Beloof me dat. Laat nooit het kind in je los. Dromen brengen je verder dan eender welk plan.”

Terug naar Nieuw-Zeeland: Inleiding (0)

Wai- O-Tapu , Januari 2012
- Elke dag nam ik een foto van mijn "Sneeuwwit Bord" 
op mijn Fairytravel rond de Wereld, 
met de hoeveelste dag ik al onderweg was. 

Meer dan 2,5 jaar geleden heb ik in Nieuw-Zeeland het boek A Canoe in the Mist van Elsie Locke gekocht.  Ik had juist het thermisch wonderland van Wai-O-Tapu bezocht, samen met een Belgische filmstudent en een Koreaanse met wie ik samen in het noorden aan het liften was. Waiotapu betekent "Heilige Waters" voor de Maori, de oorspronkelijke bewoners (maar wat betekent "oorspronkelijk"?) van Nieuw-Zeeland, zoals de Aboriginals dat voor Australië zijn. Waitotapu is een geothermisch gebied vol geisers, warmwaterbronnen en heel vreemde kleurrijke verschijnselen. Je voelt je als Lucy in the Sky with Diamonds als je de Champagne Pool, Artists" Palette, Primrose Terrace en al die bubbelende modderpoelen bewondert.  

Vroeger kon je hier ook de Witte en Roze Terrassen bezoeken, maar deze zijn na de vulkaanuitbarsting van Mountain Tarawera in 1886 verdwenen. Het boek gaat over twee jonge meisjes Lilian Perham en de Engelse toerist Mattie Hensley die als een van de laatsten de terrassen zullen kunnen bewonderen...  Tijdens hun toer zien ze een vreemde kano die in de richting gaat van deze heilige berg. Het blijkt een waka wairua te zijn... een geest kano, wat een omen betekent voor onheil. Dan barst de hel los en laat de duivel zijn regen vallen...

Bron: Wikipedia, schilderij van Blomfield

Ik heb het boek nooit in Nieuw-Zeeland gelezen, maar samen met andere souvenirs uit het land van de kiwi's, schapen, hobbits en doeken vol Maori symbolen scheepte ik dit boek naar mijn ouders in België. Het kwam later dan ik zelf aan. Het boek is bij het uitpakken bijna in de vergeetput gedonderd, maar onlangs vond ik het terug en deze week heb ik het in een ruk uitgelezen. Ik vond het heerlijk om terug naar dit land te keren, vol avontuur en natuur, naar de legendarische wereld van de Maori. 

Iedereen die naar Nieuw-Zeeland wil gaan, of daar al is geweest, raad ik dit boek aan. Het is spannend en tegelijk leerrijk, zonder saai te worden. Er worden Maori woorden gebruikt, maar niet in zo'n grote mate dat je in een oceaan van onwetendheid lijkt te verdrinken. Ik heb het gevoel dat ik zelfs meer over de Maori weet, en tegelijk herinnerde ik me zoveel over de cultuur en het land dat me meer dan twee jaar geleden zo begeesterd hebben.  Ik heb WWOOFing gedaan in Coromandel en Northland, waar ik zeer inspirerende mensen heb ontmoet, en nog meer verrijkende gesprekken heb gehad, ik heb mezelf gereflecteerd tijdens mijn wandelingen alleen in de ruige natuur, langs de kliffen, en de oeroude bomen, en ik heb ook wat gelezen over de cultuur en het wereldbeeld van de Maori. Al tijdens mijn eerste dag leerde mijn couchsurfing gastheer uit Auckland me al dit belangrijke Maori woord aan: Aroha, wat liefde voor iedereen en compassie betekent. 
Ook in dit boek kwam Aroha terug voor. Het is zelfs een titel van een van de laatste hoofdstukken. 

Follow me," said Sophia. "Give them your aroha as I do."

First Clare, then Ina, then Mere, she greeted with a pressing of noses, an embrace and a kiss, and a soft keening (...) 

Ik wil daarom ook meer schrijven over Nieuw-Zeeland, en vooral de Maori, zeker ook omdat deze blog twee woorden uit hun taal draagt. Laat dit daarom het start zijn van een hele reeks blogs over Nieuw-Zeeland in augustus. Om de twee maanden ga ik proberen om inspirerende en onbekende verhalen te schrijven over een land waar ik al geweest ben. Ik ga dus beginnen met Nieuw-Zeeland. 

Wie is de fotograaf?

Onlangs, in een appartement vol kunstenaars in Brussel, toonde een Engelsman mij deze foto. Hij deed onderzoek naar de fotograaf. Het zou de enige foto zijn die hij aan een museum verkocht heeft. Wanneer deze Engelsman het desbetreffende museum opbelde voor meer informatie over deze intrigerende foto, stuurden zij echter een andere foto door, van dezelfde vrouw, maar vanuit een andere invalshoek. Deze foto is echt veel meer sprekend. Ik hou van haar ogen die vertellen dat ze zich ergens anders bevindt dan in deze kitsj kledij en wereld waarin ze gestoken is. 

Gewapend met Pen en Microfoon

Afgelopen woensdag vond in Brussel het forum van CAWN ("Central American Woman Network", een NGO in London dat vrouwenrechten in Centraal-Amerika aankaart) plaats als afronding van een project van 3 jaar in samenwerking met Frauensolidarität/Women's Solidarity (van Vienna, Austria). Zij onderzochten hoe media gebruikt konden worden als middel van sociale ontwikkeling, vooral in de context van vrouwenrechten. Ik woonde zelf ook de workshops en lezingen bij waarover ze vertelden hoe TAMWA (Tanzanian Media Women's Association) via hun netwerk mainstream media beïnvloeden met goed georganiseerde campagnes rond mensenrechten. Een radiopresentatrice deelde haar ervaringen met het opzetten van een community radio voor vrouwen. In deze blog zal ik een klein beetje meer vertellen over hoe Socio-Drama's met behulp van participatie van "slachtoffers" zelf het beeld van vrouwen wordt veranderd.

"Yo Soy Betty, la fea"
source: Internet

Telenovela's in Centraal-Amerika
Wie aan films en televisie uit Latijns-Amerika denkt, zal heel snel aan het telenovela genre drenken. Een telenovela is zoals een soapopera, maar verloopt na een kort termijn. Meestal een jaar. In Vlaanderen denken we aan televisiefenomeen Sarah, dat de carrière van Veerle Baetens (winnares European film award for best actrice 2014) gelanceerd heeft. In feite is Sarah gebaseerd op het Amerikaanse Ugly Betty, dat gebaseerd is op de Colombiaanse telenovela "Yo soy Betty, la fea", wat "Ik ben Betty, de lelijke" betekent. Puntos de Encuentro, een feministische NGO uit Nicaragua, zag daarin een manier om televisie te gebruiken om sociale problematiek aan de kaak te stellen.

Nicaragua, het land van "schoonheidskoninginnen, macho's en straatkinderen"
Nicaragua, dat ten noorden van Costa Rica en ten zuiden van Honduras ligt, mag wel een paradijs klinken in vele oren van toeristen op zoek naar schattige, koloniale kerkjes en palmbomen, voor vele bewoners is het een nachtmerries. Het is een van de armste landen in Latijns-Amerika en lijdt onder een rechts beleid. Tijdens de Sandista regering zijn enkele zeer conservatieve maatregelen ingenomen, zoals o.a. het verbod op abortus. 

If you google "Nicaragua" 

Zoals in vele andere Latijns-Amerikaanse landen is er veel "machismo". Wanneer een vriendin en ik zelf in Honduras rondwandelen, vertragen mannen hun auto en klakken met hun tong naar ons. Volgens Carolina Acosta-Alzura (International Journal of Cultural Studies, 2010) kan je machismo zien als een combinatie van seksisme en patriarchaat dat het geloof aansterkt dat mannen beter zijn vrouwen en daarom een grotere rol in de publieke wereld zouden moeten spelen, en vrouwen eerder een ondersteunende rol in huis zou moeten zijn. 

Woman as agent, not as subject
Puntos de Encuentro besloten om een soort van "School for Women in Television and Film" te maken waarin ze enthousiastelingen trainende om socio-drama's te maken. Ze werken samen met vele andere vrouwenorganisaties, die in deze machistische cultuur zeer hard gediscrimineerd en bedreigd worden en delen elkaars ervaringen, die ze in concepten voor scripts uitgieten. Door deze participatie raken deze verhalen de realiteit meer en geraken de "slachtoffers" ook zelf betrokken. De bedoeling van Puntos is om vrouwen en mannen taboe's te laten doorbreken en te praten over geweld, homoseksualiteit, seksuele exploitatie, abortus... en tegelijk ook het publiek meer kritisch te maken over wie echt verantwoordelijk is... Daarbij willen ze ook het machismo aanvechten, dat ook de wereld van televisie domineert. Ze willen vrouwen niet alleen als slachtoffers, als "subjects" behandelen, maar als de agenten in hun eigen verhaal. 

Tegen de Stroming Na hun eerste ervaring met "Sexto Sentido" draaiden ze in 2011 "Contra Corriente" wat "Tegen de Stroming" betekent. Ze laten prostituees, homoseksuelen, transgenders, vrouwen mishandeld door hun echtgenoot, slachtoffers van verkrachtingen... in hun episodes opdraven. 

Puntos organiseert ook educatieve campagnes waarbij de acteurs scholen bezoeken en praten over de thematiek in de televisie. Ze blijven realistisch dat dit niet voor grootste culturele veranderingen zal zorgen, maar het is al een aanzet. Taboe's, stereotypen en stilten worden doorbroken. Bovendien mag je niet de macht van televisie niet onderschatten, zeker in een wereld waarin media een alsmaar grotere macht wordt. 
Puntos organiseert ook educatieve campagnes waarbij de acteurs scholen bezoeken en praten over de thematiek in de televisie. Ze blijven realistisch dat dit niet voor grootste culturele veranderingen zal zorgen, maar het is al een aanzet. Taboe's, stereotypen en stilten worden doorbroken. Bovendien mag je niet de macht van televisie niet onderschatten, zeker in een wereld waarin media een alsmaar grotere macht wordt. 

-----

Bron: CAWN Forum, 14 Mei 2014, Brussels + CAWN Briefing Paper: May 2014
Wil je meer weten over deze studie, bezoek dan hun blog: Womens Rights and the Media
In een van mijn volgende blogs zal ik ook over "The Fourth World Conference on Women" in Bejing (1995) schrijven, dat ook in deze studie naar voren komt. 

roadmovie beaucoup dinky dow

Vorige week is de uitslag van de Joker Roadmovie bekend geworden. Roel en ik verzamelden in totaal 523 stemmen, maar dit was niet genoeg om ons deze zomer op avontuur te laten trekken. Jammer.
Ik wil echt al die 523 lieve mensen bedanken die op ons gestemd hebben. Echt merci om in ons te geloven en ons te steunen!!!

Bovendien treur ik niet lang, want volgende week ga ik zelf een ROADMOVIE maken, of zoiets . Met mijn filmcamera en mijn lomografie camera/sardienendoos ga ik op mijn eentje zuidelijk AZIË verkennen. 

Deze video's steunen aan bij mijn liefde voor reizen, intercultureel dialoog, natuur en gender. 

In Nepal ga ik een muziekvideo opnemen, voor een internationale wedstrijd van Genero.tv, met Nepaleze mensen, over een vrouw die uit een duistere periode komt en leert los te laten. 

Ik ga ook een biodynamische boerderij met een Waldorf school voor autistische kinderen in Lahore, Pakistan, bezoeken. Voor hun nieuwe website ga ik foto's nemen. Daarnaast ga ik ook aan een documentaire werken over biodynamisch leven en opvoeding van biodynamische kinderen samengaan. Het is een nieuw format voor mij, maar na mijn visueel reisverslag over Israel & Jordanië wil ik me nog meer aan documentaires wagen. 

Daarnaast ben ik in contact met het koppel achter de blog 2people1life om hun huwelijk in Pakistan te filmen. 

Lisa en Alex trouwen in elk land. Zij rijden in hun 26 jaar oude caravan, genaamd "Peggy", van het ene land naar het andere land, op zoek naar de beste plek om te trouwen. Daarbij willen ze de echte cultuur ondervinden en de lokale mensen in de verschillende plekken ontmoeten. In hun blog tonen ze de verschillende manieren waarop twee mensen over de hele wereld met elkaar tot verbintenis komen. Op Facebook hebben ze meer dan 40 000 likes. 

Wie weet, volgen er nog projecten in Thailand, Cambodja, Nepal, Pakistan en India. Ik hoop ook in Angkwor Wot in Cambodja te geraken. Normaal gezien mijd ik liever te toeristische attracties. Taj Mahal was voor mij meer magischer voordat ik het in levende lijve aanschouwde, maar dat kwam misschien omdat het snikheet was, we her en der gingen om tickets te vinden en ik daar niet was met mijn sultan, maar toch had ik meer verwacht. Machu Picchu daarentegen was een van de mooiste ervaringen in mijn leven, maar dat kwam ook door het magistrale natuurlandschap. Toch wou ik altijd voor de overbezochte tempelcomplexen van Cambodja passen. Na het zien van de finale scènes van "In the Mood for Love", over twee geliefden die in het Hongkong van de jaren '60 op het verkeerde moment en in de verkeerde plaats verliefd worden, is dit idee echter veranderd. 

Zelf heb ik een oproep aan mijn vrienden op Facebook gelanceerd: Stel me in een commentaar op dit bericht een ORIGINELE VRAAG over een van de 5 bestemmingen die ik op google maps heb aangeduid. Ik pik de leukste vragen eruit en giet de antwoorden in een kort filmpje van 30seconden-1minuut. Degenen die de 3 leukste vragen stellen, krijgen van mij een souvenir uit Azië. Iemand vroeg me al om een vergelijking te maken tussen de verschillende religies in het land. Nog een andere persoon hoopte een video van de bekende pingpingshows van Thailand te zien. Een derde vriend vroeg me wat "beaucoup dinky dow" betekende. Het betekent "crazy". 

Misschien ben ik wel "beaucoup dinky dow", om alleen rond te reizen in Azië voor 6 weken, maar we zien wel waar deze weg naar toe leidt. Het gaat minder om het afchecken van een bucketlist, maar meer om projecten te doen waarin ik geloof. Bovendien ben ik van plan het reizen te minderen, omdat ik meer en meer geloof dat de problemen die ik wil aanvechten ook in België aanwezig zijn. Ik voel me soms schuldig dat ik het milieu zoveel beschadig door de honderden vluchten die ik al genomen heb. Dan kan ik beter in mijn tuin werken en schrijven. Het zou wel eens goed zijn voor deze bezige bij hier. 

Een deel van mijn ziel noemt Diana F

Mijn nicht en ik hebben heel veel gemeen. Wanneer zij met iets afkomt, ben ik altijd razend benieuwd wat ze te vertellen heeft. Al jaren doet ze fotografie, en nu wil ze zich aan het hoofdstuk van lomografie wagen. Ze toonde me een blauwe plastieken geval dat je vooral hipsters ziet dragen, dat ze in de lomography store in Antwerpen had gekocht. Het verwondert mij niet dat in een van de hoofdsteden van mode en creativiteit deze eenvoudige cameraatjes verkocht worden, en zelfs een eigen tempel hebben. Wanneer we op de facebook pagina lazen dat er een workshop in "double exposure" diezelfde zaterdag werd georganiseerd, meldde ik me meteen aan. 
En toen vond ik een nieuw deel van mijn ziel... en ze noemt Diana F. 

Wat is lomografie?
Lomografie is analoge fotografie, maar niet andersom. De techniek komt oorspronkelijk uit Rusland, en ik weet niet of je het een techniek kan noemen. Terwijl fotografen zoals Jimmy Nelson ("Before they pass away", waarover ik in een van mijn volgende blogs zal schrijven) de barre koude trotseert om een perfecte foto te vinden die de bijna uitgestorven volkeren vereenzelvigt met de harde natuurelementen, trekken lomografen zonder na te denken, overal en nergens. 

De bekende tien gouden regels moedigen juist rebellie aan. Neem je camera overal mee naartoe, wees snel, het is een deel van je leven, trek zoveel mogelijk foto's...
De beste regel is om zo dicht mogelijk bij het onderwerp te staan, omdat je lenzen zeer wijd zijn. De komische distortie die je krijgt als je close-ups met wijde lenzen trekt, is eigenlijk deel van lomografie. 

Double Exposure
Tijdens de workshop wordt eventjes kort vermeld met welke drie factoren in verband met licht je rekening moet houden als je een foto neemt: filmsnelheid (ISO), shutter speed en de diafragma. Bij lomografie zijn je keuzes zeer beperkt. Er is maar een shutter speed (1/60), de filmsnelheid kies je aan de hand van de film (wij werkten met 400 iso), en bij de Diana F, de leencamera die we voor een uurtje mochten gebruiken, heb je maar keuzes tussen bewolkt, half bewolkt, zonnig en pinhole. Dat betekent 3 f-stops. Dat is niet veel. 

In Antwerpen was het half bewolkt (dat verbaast me niet), en daarom koos de workshopleider voor ons om met 400 iso te werken. Normaal gezien zou je zelfs voor 800 ISO gaan, maar aangezien we twee foto's op hetzelfde stukje film gaan "branden", kies je voor 400 iso, want anders zal je stukje film "verbranden". 

Gewapend met deze kennis, en geladen met een 120 rol, om 12 foto's te nemen, of 24 foto's, trokken we stad Antwerpen in. We experimenteerden wat. Ik weet wel wat ik allemaal heb getrokken, maar ik heb geen idee welke resultaat twee foto's op elkaar zullen geven. Toch ging ik met een geweldig gevoel naar mijn volgende afspraak in de St. Antoniusstraat (om een lekkere croque te eten in de Vintage Bar Fabiola); want ik voelde me net zoals een Witte Koningin in een van mijn kort verhalen, die op zoek is naar alle kleuren van de wereld, en deze door verschillende ervaringen allemaal vindt. 
Ik had in mijn eigen stad een nieuwe kleur gevonden. Een nieuw stukje ziel.  

Cadeautjes van Diana F
Vol spanning ging ik in het koddige lomografie winkeltje in de Kammenstraat (toevallig ook de fashion district van Antwerpen) mijn scans halen. Ook al ben je niet van plan in de wereld van lomografie te verdiepen, toch is dit winkeltje een bezoekje waard, en niet alleen als je een toerist of een hipster bent (alhoewel ik moet toegeven dat ik een hipster ben en eigenlijk ook vaak door mijn vrienden lachend een toerist wordt genoemd). Het is arty, met lomografie foto's aan de muren, camera's in houten doosjes, en een vinylplaatwinkel in de volgende ruimte. 

Ik merkte snel aan de foto's dat vooral de eerste foto (van de twee foto's per stukje filmrol) meer zichtbaar was dan de andere. Een van de gouden regels van lomografie is dat de foto's anders zullen uitdraaien dan je dacht en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Bij lomografie laat je alle controle los. Misschien is dat soms wel goed dat je gewoon vanuit het intuïtieve en het gevoel en minder uit het rationele naar de wereld kijkt. 

Ik heb in ieder geval een "sardina cam" gekocht en ben van plan Azië letterlijk en figuurlijk in te blikken vanuit het gevoel. 

Inspirerende Verandering - Internationale Vrouwendag 2014

bron: www.internationalwomenday.com

Elk jaar - op 8 maart- wordt de wereld herinnerd aan de strijd en gevoel van solidariteit van vrouwen door Internationale Vrouwendag. Deze dag bestaat al sinds 1917, wanneer vrouwen opkwamen voor hun rechten, o.a. op gebied van arbeid en kiesrecht. Denk maar aan bekende suffragettes zoals Emmeline Pankhurst. Pas in 1948 kreeg ook de vrouw kiesrecht in België. Toch worden vrouwen en mannen nog steeds niet op gelijke voet geplaatst. Equal Pay Day stelt immers het loonverschil aan de kaak. In hun straffe campagnevideo's leren we o.a. dat alleen in de pornoindustrie vrouwen even veel betaald worden als mannen. 

Enkele jaren geleden lieten ze bomma's dansen op een sexy manier (Miley Cyrus krijgt concurrentie) om duidelijk te maken dat vrouwen langer moeten werken omdat ze minder verdienen (en kunnen sparen). 

Je hebt verhalen... en je hebt feiten...

Uiteraard geloof ik dat naar zoveel mogelijk verhalen en perspectieven geluisterd moet worden voordat je de waarheid misschien begint te kennen. Als een goede geograaf heb ik ook de statistieken geraadpleegd. Uiteraard moet je deze ook altijd met een korreltje zout nemen. Meeste cijfers zijn gebaseerd op kwalitatief onderzoek, dus op verhalen. Bovendien ben je niet in staat elk verhaal te verzamelen. Het is maar een steekproef. Toch geloof ik dat verhalen en cijfers elkaar kunnen bekrachtigen. 

Ik heb me zelfs tot de statistieken van Europa beperkt, want vrouwenongelijkheid in een ontwikkeld continent als Europa moet toch miniem zijn? Volgens het EIGE (European Institute Gender Equality) is er nog steeds ongelijkheid. 

bron: http://eige.europa.eu/content/gender-equality-index

De Gender Equality Index is een meting en product van verschillende factoren. Daarbij worden naar 6 kerndomeinen gekeken: werk, geld, kennis, tijd (trade-off tussen tijd gespendeerd aan werk, zorg van anderen en persoonlijke tijd), macht en gezondheid. 

Geen enkel domein scoort 100/100.

Het algemeen gemiddelde voor de EU is 54,0. België scoort iets beter met 59,6, wat nog steeds bijster slecht is. Nederland heeft 69,7; UK heeft 60,4, maar de economische reus Duitsland (met een vrouw aan het hoofd) heeft maar 51,6. 



Vrouwelijk geweld

Ook wordt bij de EIGE gekeken naar "discriminatie" en "geweld". Deze twee laatste domeinen zijn moeilijker te begrijpen. 

Na de groepsverkrachting van twee minderjarige meisjes door mannen uit Willebroek en Puurs (rond Valentijn) waren bleek hoe weinig vrouwen effectief aangifte doen na een verkrachting. Daarom is er ook een grote nationale campagne rond verkrachting. Mariona Smets, ooit bekend van de televisieserie Wittekerke, was zelf een slachtoffer van seksueel geweld geweest en heeft er een lied over geschreven. Soms zijn stiltes goed, maar alleen als je goed voelt in die stilte. Ik kan me niet voorstellen dat een verkrachting in stilzwijgen bewaren jou of andere vrouwen helpt. Hieronder zie je een video hoe en waarom Mariona aan het lied begonnen is. 

Thema 2014: Inspirerende Verandering

Elk jaar is er een ander thema. Dit jaar gaat het over verandering. Op de website "internationalwomanday.com" wordt ook gelijke behandeling en herkenning voor vrouwen in de kunstwereld aangehaald. Als videomaker is dit voor mij ook een persoonlijke kwestie. Als ik voorbeelden uit de filmwereld moet aanhalen, zijn dat meestal mannen. Echter, als ik nadenk over welke personen bij mij de passie hebben aangewakkerd om verhalen te vertellen die voor verandering kunnen zorgen, zijn het twee vrouwen. 

bron: facebook.com/ramitanavai

Als tiener zag ik een reportage van de Britse journalist Ramita Navai, een dappere vrouw met Iranese afkomst, over drugsverslaafde kleuters in Afghanistan. De enige fanbrieven die ik heb geschreven in mijn kindertijd waren aan Sinterklaas en haar. 

Ik wou net zoals zij "unreported stories" vertellen in de hoop dat mensen hun eigen leven relativeren, zullen beseffen dat elke persoon een held is in zijn eigen verhaal, en zich niet laten tegenhouden door stereotypen om andere mensen, ongeacht geslacht, geloof, culturele achtergrond... te helpen. 

Een andere vrouw die me in mijn eerste studentenjaren heeft geïnspireerd, en nog steeds inspireert, is de Nigeriaanse auteur Chimamanda Adichie. In een TED-talk vertelt ze over het gevaar van "een verhaal". Mijn missie en visie die op een pagina van deze blog zijn neergezet, besef ik jaren later, zijn op haar speech gebaseerd. In deze 20 minuten vertelt ze op een leuke manier hoe media met een verhaal Afrika samenvat en daarbij veel andere mooie facetten van Afrika vergeet. 

Er zijn nog andere vrouwen die de wereld (voor mij) veranderd hebben. 

In een van de volgende blogs zal ik meer schrijven over Alice Guy Blaché, de eerste vrouwelijke regisseur. Door het kickstarter project "Be Natural" ben ik met dit onderwerp in contact gekomen. Ik was zo geïnspireerd dat ik een kleine bijdrage heb gestort en kijk uit naar de documentaire over deze pionier. 

Positieve verandering

De Chinese taal bestaat uit pictogrammen. In een van de dialecten is een mooie evolutie van het pictogram dat de vrouw voorstelt. Er is dus een zekere verandering zichtbaar, maar er is nog een lange weg. Er is nog een kloof tussen plannen en implementatie, tussen papier en werkelijkheid, tussen het loon van een man en een vrouw... 

Ik sluit af met een anekdote van Gloria Steinem over het verhaal van de vrouw: 

"The story of women' struggle for equality belongs to no single feminist nor to any one organization but to the collective efforts of all who care about human rights"? 

Colombiaanse portretten als verhalen

Meestal denken mensen aan bananen, Shakira en drugsbendes als Colombia ter sprake komt. Dit land in het noordwesten van het Zuid-Amerikaanse continent was tot kort geen geliefde reisbestemming, maar sinds een aantal jaren trekken alsmaar meer en meer mensen naar dit land waar mensen constant glimlachen, dansen en elkaars gezelschap op zoeken. Zelf ben ik ook twee jaar geleden, als deel van mijn wereldreis, naar Colombia geweest. 

typisch tafereeltje in de straten van Cartagena,
(c) Wendy Wuyts, april 2012

Ik heb enkele dagen gekuierd in de kleurrijke gezellige straten van Cartagena en heb gedoken in de warme wateren aan Santa Marta. Shakira en drugsbendes heb ik niet gezien, bananen af en toe, maar wat mij vooral bij bleef waren de mensen zelf. Een jaar later toonde een professor "regie" de kortfilm "Los Retratos" bij Iván D. Gaona (geregisseerd én geschreven). In deze kortfilm gaat een schattig omaatje naar de markt om een kip te kopen. Zij heeft te weinig geld om de kip te kopen, maar als ze ziet dat er een tombola is met een kip als prijs, waagt ze haar kans. Ze wint een polaroid camera. Zowel zij als de camera tonen ons prachtige en koddige portretten van het platteland. Geen instagram. Dit portret is natuurlijk geschoten. 

De kracht van fotografie & videografie 
Haar man en zij zoeken eerst uit wat ze gewonnen hebben. Het is verwonderlijk -zelfs al weet ik dat dit zich op het Colombiaanse platteland afspeelt- dat ze niet het bestaan van fotografie kennen in een wereld die alsmaar visueler wordt. Een bevriende Mexicaanse regisseur, Edoardo Herroz, maakt momenteel een coming to age -kortfilm over een jong meisje in Tsjechië en haar verslaving aan video's en foto's maken met haar smartphone. 
Meer info: http://www.indiegogo.com/projects/little-bird-ptacek--2

Alsmaar meer en meer mensen -ook ik- maken foto's van alles en zetten het op facebook, instagram, snapchat... We worden ook overweldigd door selfies en andere portretten uit de hele wereld. Waarom wil precies iedereen beroemd worden? Waarom is het belangrijk te bestaan op het internet? Waarom begint dit oud koppeltje -zodra ze dankzij hun buren ontdekken wat het is- zoveel mogelijk foto's te nemen? 

printscreen van de trailer "Los Retratos"

Natuurgetrouw portret vs maskers van deze tijd
Wat ik echter leuk vind aan de foto's van de karakters in "Los Retratos" is dat het niet de allermooiste foto's zijn. Ik bedoel ermee dat ze er niet zo mooi uit willen zien. Ze willen gewoon hun kijk op hun realiteit geven. Wanneer ik foto's maak en deze spreidt, gaat er een hele rationele rekening aan vooraf. Aanwezig zijn op sociale netwerken betekent marketing. Marketing betekent dat je toont waarin je anders en beste in bent. Soms kijk je naar instagram foto's van iemand. Je denkt dat je alles weet, maar eigenlijk zie je alleen maar een deel, namelijk het deel, dat ze met de wereld willen spreiden. Soms vraag ik me af wat niet wordt gefotografeerd en waarom? In dit imperium van sociale media worden we allemaal omgeven door maskers. 

Ik denk dat meer portretten zoals in Los Retratos over de wereld verspreid moeten worden. Deze visuele verhalen geven ons een andere kijk, een misschien minder fraaie kijk, want ze tonen ons immers de oude gezichten vol rimpels achter de maskers. Toch hou ik ervan om de waarheid op straat of in een cinemazaal te zien.Het voelt juist zeer kalmerend je elastieken draden die de masker aan je hoofd houden aftrekt. 

Los Retratos vertelt ons immers dat Colombia niet alleen door gemaskerde drugskoeriers wordt bewoond, maar ook door personen, zoals jij en ik, die het leven zo waarheidsgetrouw en goed mogelijk willen beleven. Zulke personen, mensen... zijn de redenen waarom je naar Colombia -terecht- zou moeten gaan. Zij vormen de kleurrijke ziel van dit prachtig land. Niet de stranden of de straten. Of Shakira. 

Tenho saudades de você

Yesterday, in Brasil, they celebrated the day of saudade. This feeling... is one of my favorite words ever. More than two years ago, a good friend sent me this word as Christmas present, when I was in Thailand, far away from her. This word still follows me everywhere, because as a woman who travels you always miss people and places, because you create more and more homes...  everywhere in the world. You cannot be together with someone forever, and that's what saudade means to me. 

Gisteren vierden ze in Brazilië de dag van saudade. Dit gevoel is al jaren een van mijn favoriete woorden. Meer dan twee jaar geleden heeft een goede vriendin me dit woord als een kerstgeschenk gestuurd, wanneer ik in Thailand verbleef. Heel ver weg van mij. Dit woord volgt me nog steeds overal, omdat als een vrouw die veel reist je altijd mensen en plaatsen zal missen. Je kan nooit samen zijn met iemand, omdat je overal een thuis hebt. Dat is wat saudade voor mij betekent.

Een droom najagen van Rusland naar Marokko

Link om te stemmen: http://roadmovie.bill.be 
Kruis tweede duo aan, vul je mailadres in en win misschien een van de mooie prijzen. 

Roel, een ex-studiegenoot en goede vriend met wie onder andere ik Visual Okapi aan het opbouwen ben, zijn geselecteerd voor de finale van de grote Roadmovie wedstrijd van Joker.

Komende zomer mag het winnend duo gratis mee met drie reizen: 

1) Brussel-Moskou over land, 

2) Zuid-Portugal en 

3) Marokko. 

Jullie kunnen ons helpen door op onze foto op Roadmovie.bill.be te stemmen, tot 28 februari . 

Vijf seconden werk voor jullie,

vijf stappen dichter voor ons! 

Op zoek naar een partner in crime

In oktober viel mijn neus op een oproep op facebook. Al mijn zintuigen, organen en andere lichaamsdelen werden geprikkeld; dit was de droomjob die ik zeer graag wou doen. Alleen had ik echter een side-kick nodig. Mijn keuze was snel gevallen op Roel, met wie ik samen in Praag heb gestudeerd, van wie ik weet dat hij zeer goede aftermovies van reizen kan maken, waarbij mooie landschappen en emotie samensmelten, en van wie ik weet dat reizen ook een van zijn hobby's is. Hij zag mij ook als de ideale persoon. "Van al mijn rienden ben jij de enige die meer reist dan ik," zei hij, en aangezien we dachten dat we als complementair team, dat toch in het verleden (en heden) ondervindt dat we zeer goed kunnen samenwerken, en elkaar kunnen aanvullen, besloten we ons in te schrijven. 

 Als video om aan te tonen wat we kunnen, heeft Roel bij ons inschrijvingsformulier zijn showreel, vol mooie time-lapsen van Praag en andere plekken, toegevoegd, terwijl ik mijn travumentary over Israel & Jordanië als mijn visitekaartje voor de roadmovie heb gebruikt. 

De eerste bergtop

Twee dagen voor Kerstmis kregen Roel en ik het volgend bericht in onze mailbox:

Beste Roel en Wendy,

Proficiat, jullie zijn geselecteerd en horen nu bij de laatste 12 Roadmovie-duo’s! We hebben immers zoveel reactie gekregen dat we besloten een eerste selectie van 12 te maken en daarna naar 5 duo’s over te gaan. Dus de eerste ronde hebben jullie gehaald…J Jullie hadden schitterende filmpjes!

Om tot deze 5 duo’s te komen, nodigen we jullie graag uit voor een gesprek tussen 3 en 15/1 waarin we graag willen aftasten wat jullie motivatie is, hoe jullie de reizen technisch en qua verhaal zouden aanpakken, welk materiaal je nodig hebt of je wenst te gebruiken en hoeveel budget je daarvoor denkt nodig te hebben (er is 3.350 euro budget voorzien) en waarvoor je dit concreet wilt gebruiken. Op 16/1 krijgen jullie bericht welke 5 duo’s doorgaan naar fase 2.  

(...)

Het Roadmovie-team

In de eerste week van januari bezochten Roel en ik het moderne en gezellige hoofdkantoor van Joker. Het was geen kruisverhoor, maar een zeer leuke babbel, waarbij ze peilden naar onze ideeën, hoe we samenwerkten, onze motivatie, het budget... en toen was het duidelijk hoe complementair we waren (op een goede manier), hoe hard we van intercultureel dialoog hielden, en hun motto "grenzen verleggen" niet alleen op vlak van reizen, maar op vlak van filmen en andere dingen. 

Wat zou de roadmovie kunnen zijn? 

We hoorden ook dat de winnaars een soort van 20-30 minuten roadmovie zullen maken, die eind oktober, begin november gescreend zal worden. Tussen de drie reizen, en zelfs op reis, hopen ze op enkele teasers. Zoals ik het nu zie, gaan we beetje Pulp Fiction achtige hoofdstukken tonen, die samen onder een koepel vallen, dus met een rode draad, en niet alleen de reis zelf, verbonden zijn, waar bij niet alleen mooie momenten van reizen, maar ook de tranen worden gezien. Reizen is immers niet altijd zonneschijn en lachen. Ik weet goed genoeg dat aan reizen, zoals bij elke levensstijl, mindere kanten zijn. Ook hoop ik zeker stereotypen aan te kaarten, en andere verhalen. Mijn grootste voorbeeld van de ideale roadmovie is Y Tu Mama Tambien, waarin niet alleen de spanning van een onbekend avontuur in beeld gebracht wordt, maar ook de problemen in Mexico aangesproken wordt, die allemaal bijdragen tot de coming-age van twee Mexicaanse jongeren. Ook the motorcycling diaries is een grote inspiratiebron voor mij. Daarin kampen de twee Argentijnen ook met veel problemen voordat ze in Venezuala aankomen, die gecompenseerd worden met de bloedmooie landschappen en de nostalgische magie van Machu Picchu. Zoiets zou ik graag willen maken. Deze roadmovie zal echter wel "meer non-fictie" zijn, maar dat heeft zeker zijn charme. We moeten immers geen copycats maken van bovenstaande en andere road movies. Roel en ik willen zeker onze eigen stem, kleurtoon en emotie aan dit project geven. 

Twee dagen voor mijn 25e verjaardag kregen we dan het heuglijke nieuws dat we bij de laatste vijf duo's waren. De computer van mijn werk liep vast, maar die dag kon niets meer stuk voor mij. Met een grote grijns vertelde ik iedereen trots dat ik in de finale zat. Alleen... hoe dichter je bij de bergtop bent, hoe pijnlijker het wordt als je het niet haalt. Dat maakt deze laatste fase nog duizend-en-één maal spannender. 

De Landencocktail: het begin van een nieuwe reis

In deze tweede fase wordt er een campagne gevoerd waarbij leden van BILL prijzen kunnen winnen, door te stemmen op een van de vijf duo's, dus ook op ons. Roel en ik bevinden ons nu in deze ronde, en moeten zoveel mogelijk stemmen verzamelen. 

Het is niet louter gebaseerd op de inline stemmen. Het belangrijkste oordeel zou nog steeds die van hun jury zijn. 

Afgelopen zondag, tijdens de Landencocktail in het Centraal Station, is deze finale ronde van een maand gestart. Een vriendin en hebben de photobooth van Roadmovie bezocht. 

Daarin konden we poseren voor een groen scherm, dat met de computer in een een van de locaties van de Roadmovie zou verschijnen. Deze photobooth zou nog enkele scholen in Vlaanderen bezoeken, in de volgende weken. 

Eventjes voelde ik me al terug op het Rode Plein in Moskou, en droomde stiekem hoe het zou zijn om over enkele maanden daar met een camera en een geluidsmixer te staan.  

Het verloop van dit avontuur

bron: roadmovie.bill.be

-3-15/1: selectiegesprek

-16/1: bericht of je bij de 5 duo’s bent

-26/1: aftrap 2^de fase, online stemronde, op Landencocktail

-26-1/28/2: online stemronde

-7/3: bekendmaking winnend duo

In deze blog hou ik jullie op de hoogte van dit avontuur, 
en hopelijk zal deze blog zelfs in de woestijnen van Marokko geschreven worden. 

Tot hoors!