Internationale Dag tegen het Geweld tegen Vrouwen: Wat zijn Patriarchale Structuren?

Vandaag is het Internationale Dag tegen het Geweld tegen Vrouwen. Voor mij mag het elke dag Internationale Dag van de Eliminatie van alle soorten geweld zijn, want ook al lijkt de mens en de wereld te "evolueren", toch zijn de cijfers van geweld huiveringwekkend. Denk maar aan de grote groepsverkrachtingen in India of aan de ontvoering van al deze schoolmeisjes in Nigeria. In België, las ik vandaag in de media, worden 150 vrouwen jaarlijks door hun man vermoord. Geweld tegen vrouwen is overal. Sommige mensen zeggen dat door de globalisering van de media onbekende verhalen aan de oppervlak komen en daardoor een schijn geven dat er een stijging in geweld is, wat ik als een reden zie, maar niet als de enige reden. Ik zie ook de verankering van de patriarchaat in onze wereld als een reden van de stijging van het geweld. In een van de volgende blogs zal ik uitleggen hoe de structurele aanpassingen (SATs) van de World Trade Organisation (een van de voorvechters van patriarchaal kapitalisme) in de jaren' 80 voor "heksenverbrandingen" in Afrika zorgden. 

(Eco)feminisme en de Patriarchaat

Er zijn veel redenen waarom we meer (eco)feminisme in ons dagelijks leven nodig hebben, omdat het een kader biedt aan alle problemen, en een oplossing aandient. De roots -volgens (eco)feminisme- van alle problemen in de wereld -van racisme tot vernietiging van de natuur- ligt bij de patriarchale 

structuur van de maatschappij, die de mannelijke waarden en normen hoger ziet dan de vrouwelijke waarden en normen.  In deze video (Engelstalig) legt Marina Watanabe uit hoe de patriarchale structuur iedereen -man en vrouw- schaadt en onze kansen limiteert. 

Zij is een 21 jarige die "Vrouwenstudies", met minor "communicatie" in USA studeert. Op haar youtube kanaal legt ze in korte video's topics uit waar feminisme meer helderheid of zelfs een oplossing kan bieden, zoals waarom meisjes zich op Halloween vooral als hoeren verkleden. 

From Apple Computer to Apple Tree

(c) wendiertje89 on Instagram
Fall in East-Germany, 2014

 Dreaming as reply to the Fall in the World

Winter is Coming. It's one of the most popular and known quotes from the series Game of Thrones. It means that dark times are coming, but it also means that we are in fall, the time between summer and winter, when things start to change. Trees start to loose their leaves, the birds fly to other regions and the temperature starts to decrease. In this period we pluck the fruits of our hard work in the previous seasons and keep it in a dry place, so we can survive the cold, dead winter. People who look further, see the spring after this dead period, and start to plant fruit trees and spread seeds from spinach, salads, parsley and even carrots, because fall is also the period when you can change a lot of things. 

My brother and I are very aware of the crisis, the winter, the dark times, that are coming to us, or in fact, already started. There is a big fall in the world. In two meanings of the world.  The Patriarchal capitalism is spreading as a disease over whole the world, polluting the grounds, the water, the air and the human mind. The violence against women and foreigners increased, biotechnology changed the genetics of seeds and plants so engineers control who has access to food and who not, we are working for money that does not exist, because the banks are speculating with it... etc. I believe the only way to solve many problems is when people have access to small pieces of ground and can grow their own food, as I said in the previous blog about "the future of food". That is why my brother and I decided to do something with the ground that we hearted from our grandparents. We want to create a safe haven, that gives us food, that frees us and our beloved ones from the capitalist patriarchy that makes from us slaves of our own wage, that let us be in contact with nature and let us be in control of our own life. We started to dream... as a reply to the fall in the world. 

Planning with Permaculture Design
Last Summer I participated in the permaculture design course from Regreen ecocenter in Greece. These were two of the most interesting weeks in my life, because apart from the knowledge I also got some skills and tools to achieve my dreams: my mind and my hands became different in my eyes. 
Together with my brother we made a map of our ground and started to draw. We decided to have a greenhouse (without warming elements), but also a place with a self made contain and picknick tables. We also made different phases, to give us enough time. We hoped that in the summer and fall of 2016 we would be 30% self-sustainable. We think it's important to have a part-time job, to pay taxes, medical care etc... but we also think we can save a lot of money by providing ourselves with vegetables, fruits and eggs. 

I have to admit that I feel guilty that I spend too much time with my apple computer. Technology is promoted as progress, something that should make everything goes faster, but instead of creating more time for ourselves, I've the feeling I've not enough time. Nothing can go fast enough. By going back to the nature, and planting apple trees and other seeds, I hope to find again a balance with myself and the world, find more time for myself and can feel really happy and satisfied with what I am doing. Being self-sustainable is not only about being in control of your food, but also in control of your mind. I know that my mind is still a slave of all the ruling dogma's of the patriarchy. 

Maybe that's also why I am so interested for ecofeminism. It is a political answer on racism, sexism, class exploitation and environmental destruction, that not only maps the problems (all the roots of the bad things happening in the world are in patriarchy according to ecofeminists), but also provides the solutions: subsistence. 

(c) The Ecologist

Acting, because actions tell more than words

Since the end of June our garden started to change. We bought 3 chickens. We built a picknick table and a terrace where we hope to celebrate nice evening gatherings with friends. We made a greenhouse where we planted seeds for vegetables for next spring - and I love writing about it and sharing it with Facebook, because it makes me proud that I am doing these things for myself, for the world and for nature.

Today my brother, his friend and I planted also 18 fruit trees: mulberries, apricots, pears, apples, cherries and nuts will be hopefully the main ingredients of our diet. Soon I will plant some flowers (like narcissus) and herbs that belong to guilds of plants protecting trees against diseases and insects and/or making the soil more fertile, but according to a garden architect our soil is perfect for fruit trees, so we will focus on plants that will fight against the pests and diseases. In the next months I will give a list of the guilt of plants we used, what kind of problems we (hopefully not) faced and the solutions we (hopefully) found. 

 Celebrating, as the 4th and most important phase of Dragon Dreaming. 
That's for later, but the feeling that I am doing something good feels already as a nice celebration for the soul. 

Geography Awareness week: Food of the Future

During Geography Awareness Week (organised by National Geographic), they raise awareness about a geographical topic. This year the theme is  "FOOD of the FUTURE".

Honestly, I do not like to talk with people about what they eat every day, but that does not mean I do not care about food.
In fact, I think every day -in shops, on farms, at my home- about the impact of food.
I think it's important to be in dialogue with yourself and others if what we eat is good for our health, social justice and the environment... and not just "so what did you eat today? Is it delicious?".

I am more aware how important it is to be in control of what you eat. Companies and their engineers are not going to solve the hunger in the world, the social injustice and the environmental crisis; they will only give solutions for problems, but they will not let disappear the roots of these problems.
In fact, I am really scared for many companies, certainly the ones who control seeds, the source of our food, which is the source of our life. Many farmers in whole the world are in huge debts because they do not have access to plants which can procreate, but always have to buy again these genetically modified seeds. Thousands of farmers committed suicide because of their debts, read: their dependence from these companies.

They are not the only persons who are controlled by these companies.
Many companies control the prices of food, and all people who buy their food from the market, are affected by this price. When we talk about food of the future, we should also talk about access, because maybe in some very near future, most of us will not have access to food, because they will not have the money anymore (more jobs will disappear, because of the rationalisation of the economical activities) and they do not know how to grow food.

I get to more and more admiration for skilful, self-sufficient and autonomous people who can make their own food and other important basic products. I think these people do more good to the world than most companies, and I think we can learn more from them than from business leaders and politicians; because these people can teach us how to be free of all this control of food, free of this control of our life.

Some people perceive people who garden as a sign of poverty. I see it is as a sign that you are not a slave, a passive consumer of this society, but are more free than people who are dependent from super market prices. Poverty does not mean you do have money. It means that you do not have a choice, that you are not free.

Apart from the negative perception about self-sufficiency, there are -unfortunately-  also companies and governments who try to have control over anybody, so there are a lot of limiting regulations. So... that's why it is important to lobby for seeds that are not genetically modified for example. That is why I like activists like Vandana Shiva, a leading ecofeminist and one of my big examples. I believe her, because apart from an activist and philosopher, she is also a scientist.

And I believe that many geographers also should talk more about the future of food, because we know the earth the best -the social and environmental aspects, and think how food should be accessible for everyone. Geographers study the problems and the relationship between humans and nature, so in fact, food, which is the most important link between human and nature, is geography.

waarom Ecofeministen "The 40 Rules of Love" van Elif Shafak moeten lezen

Onlangs las ik in mijn favoriete magazine MO* over Elif Shafak. Zij is een van de bekendste vrouwelijke schrijvers uit Turkije. Op haar naam heeft ze meer dan dertien titels. Ze is geboren in Frankrijk, opgegroeid in Istanboel en woont momenteel in London. "In haar verhalen geeft ze een stem aan vrouwen, minderheden, subculturen, immigranten en mondiale zielen. Ze bevecht clichés en taboes, doorbreekt culturele grenzen en heeft een zwak voor geschiedenis, filosofie, cultuur, mystiek en gendergelijkheid." Deze twee zinnen maakten me zeer nieuwsgierig. Ik wil zoals Elif Shafak zijn. Wanneer ik las dat ze ook nog eens gevaccineerd is door de soeficultuur, besloot ik een boek van haar te lezen. Ik koos voor "The Forty Rules of Love", omdat het over de ontmoeting tussen Rumi, de bekendste soefi-dichter en de Shams van Tabriz gaat. Ik las het boek in een ruk uit, en tijdens het lezen besefte ik dat ik niet zoals Elif Shafak wil zijn. Ik wil mezelf zijn. Elif is echter een eco-feminist, een woord dat zelfs een keer in deze novel genoemd wordt.  Haar novel gaat niet over een eco-feminist, maar zit vol waarden en idealen van ecofeminisme. 

bron: http://www.mo.be/interview/elif-shafak-turkije-lijdt-aan-geheugenverlies

West Meets East

Love came to Ella as suddenly and brusquely as if

 a stone had been burled from out of nowhere into the tranquil pond of her life. 

Het verhaal van soefisme ontplooit zich in twee parallelle vertellingen. In de dertiende eeuw hoort een beruchte ronddwalende derwisj met de naam Shams van Tabriz over een geleerde in Konya die een leegte in zijn hart voelt. Shams zoekt een zielgenoot om al zijn kennis, en vooral zijn 40 regels over liefde, met iemand te delen en voelt aan dat deze geleerde de persoon is die hij zoekt: Rumi.
Hun ontmoeting maakt van Rumi een mystieke dichter. In Amerika vandaag valt in de handen van Ella, een ongelukkige Amerikaanse huisvrouw,  een nog niet gepubliceerd manuscript van een zekere Aziz, dat over deze ontmoeting tussen Shams en Rumi gaat. Terwijl ze dit boek leest vindt Ella de moed om haar eigen transformatie te ondergaan. In dit boek smelten Oost en West, het verleden en het heden samen in een prachtig boek dat je met een glimlach eindigt.

Reizen verruimt de geest
Elif Shafak heeft zelf een nomadisch leven geleid. Haar liefde voor het nomadisch leven vertaalt zich in haar verhalen en haar personages die ook op reis vertrekken, zoals Ella, of al op reis zijn zoals Shams, en over de wijsheid te vertellen die ze daarbij vergaren. Zelf geloof ik ook dat een ecofeminist de wereld moet intrekken om te beseffen dat we allemaal druppels in een grote oceaan zijn. We zijn verschillend, maar tegelijk dragen we allemaal bij tot een groter geheel. Dat is een ecofeministische visie: liefde voor diversiteit, maar afkeer voor dualiteit.

Dualiteit
Een van de zonen van Rumi ziet de wereld duidelijk in dualisme. Hij ziet Shams en hij ziet Rumi, maar beseft niet dat ze op hun beste zijn als ze samen zijn en niet gescheiden. Shams vertelt hem een verhaal over een scheel kijkende man die van zijn meester een pot moet halen. Hij ziet echter twee potten en keert terug naar zijn meester om te vragen welke pot hij moet nemen. De meester stelt hem voor om een pot te breken en de andere te brengen. De scheel kijkende persoon breekt een pot en ziet dat de andere pot ook gebroken is. Dat is kijken met een bril van dualisme.

De testen van Shams
Shams laat Rumi verschillende testen ondergaan. Hij wil dat hij met mensen van lagere klassen omgaat, zoals prostituees, dronkaards, lepra-patiënten... In ecofeminisme bestaat geen onderscheid tussen klassen. Ecofeminisme gaat tegen patriarchale structuren, tegen denken in termen van ik vs anderen en klassenverschil.

Feminisme
Ella is echt een stereotiep voorbeeld van de ongelukkige huisvrouw in een zogenaamd prachtig leven, prachtig huis en zogezegd perfecte kinderen die allemaal studeren.  Dit personage confronteert ons met het beeld van de "perfecte vrouw". Door haar een ander koers te doen inslaan toont Elif dat we niet allemaal moeten eindigen zoals de typische Mad Men Housewife. 

Spiegels 
Pas wanneer Shams of Aziz uit het leven van respectievelijk Rumi en Ella verdwijnen, kunnen beide personen pas aan de laatste fase van hun transformatie beginnen. Het laatste deel noemt "The Void: the things that are present through their absence" en deze naam symboliseert de functie van Shams en Aziz in de transformatie. Als echte zielsgenoten waren ze een spiegel voor de ziel van Rumi en Ella. Ze zien een waarheid die ze niet eerder hebben aanschouwd. Pas wanneer hun zielsgenoten verdwijnen -zoals vele zielsgenoten doen, omdat het deel is van een zielsgenot zijn- beseffen ze dat ze altijd aan deze waarheid kunnen door in zichzelf te keren en in hun eigen hart te kijken.

Soefisme verschilt niet zo hard van ecofeminisme... lijkt me.

Ecofeminisme

Ik noem mezelf een ecofeminist, maar... wat betekent dat eigenlijk? 
In feite bestaan er verschillende definities over ecofeminisme. In de volgende weken ga ik verschillende boeken en werken lezen en video's bekijken die te maken hebben met ecofeminisme en samen meer onderzoeken wat het juist betekent en hoe je het in jouw leven kan inpassen.

Voor mij betekent ecofeminisme het geloof dat vrouwen en natuur onderdrukt worden door de patriarchale structuren van het kapitalisme, dat bestaat dankzij een verschil tussen man en vrouw, oost en west, cultuur en natuur....  Ecofeministen geloven in diversiteit, maar zijn tegen dualiteit. Ecofeministen proberen niet te denken in termen van wij tegen de ander, zoals de vrouw tegen de man, of de natuur versus de mens, maar geven aan alles en iedereen een gelijke plaats, niet door te assimileren, maar door empathie. 

De Feministische Avant-Garde van de 1970s: Francesca Woodman

Vandaag hebben een vriendin van Iran en ik de tentoonstelling "WOMAN - The Feminist Avant-Garde of the 1970s" in Bozar bezocht. Deze tentoonstelling loopt van 18 juni tot 31 augustus in het Brusselse en bevat beelden van de Sammlung Verbund in Wenen. De namen van de artiesten zeiden me niets, maar tijdens mijn reis doorheen de jaren zeventig werd ik verliefd op de verhalen, boodschappen en werken van Francesca Woodman, Mary Beth Edelson, Ulrike Rosenbach, Birgit Jürgenssen en Sanja Ivekovic dat ik  zelf mijn fototoestel wil nemen en mezelf als vrouw wil verkennen. 

Vooral Francesca Woodman intrigeerde me. Voordat ik haar werk zag, viel de naam al op. Wood + Man. Mijn eigen familienaam betekent ook "Wood". Het tweede woord "man" klinkt zelfs ironisch. 

Dan las ik haar verhaal. Ze is geboren in 1958 en gestorven in 1981. Dat betekent dat ze op 22 of 23 jarige leeftijd gestorven is. Haar jeugd speelde zich af in Colorado en Italië. Al sinds 1972 trok ze foto's van haar zelf. Vaak naakt. Een vriend vroeg haar ooit waarom ze foto's van haar naakte zelf nam, en toen zei ze laconiek dat zij altijd voorhanden was. 

(c) Francesca Woodman

In 1979 verhuisde ze naar New York en werkte as de assistent van een fotograaf en als een modefotografe. Op 19 januari 1981 pleegde ze zelfmoord. 

Haar werk bevat heel eel kleine vierkante zwart-wit foto's, videos en tekeningen. Haar iconografische beeltenis van de jonge vrouw worden vaak gezien als een esthetische voorspelling van haar zelfmoord. Maar SAMMLUNG VERBUND bewijst met hun laatste boek dat zij een gepassioneerde vrouw is. 

Terwijl wij langs haar afbeeldingen wandelden, dacht ik aan de film The Virgin Suicides van Sofia Coppola, dat over vier zusjes gaan die zich gevangen voelen in het huis, de religie van hun ouders en de maatschappij en daarom zich -zoals de titel al verraadt- het leven ontnemen. De foto's beelden dezelfde duistere drang naar vrijheid die ze nooit gaan krijgen. Ik was geïntegreerd door haar beeltenissen, vooral van het strand, zeker omdat ik zelf op zoek ben, of bezig ben, aan een script voor een kortfilm over twee zusters die elks een transitie in vrouwelijkheid ondergaan tijdens een strandvakantie. 

De film gaat ook over de jaren '70. Daarvoor - voor eeuwen- domineerden mannen het beeld van de kunstenaar en van de vrouw in de kunst. Vrouwen dienden alleen maar als model. In de nasleep van mei '68 begonnen vrouwen zoals Cindy Sherman en Hannah Wilke, VALIE EXPORT... het beeld van de vrouw in en door de kunst toe. Ze gebruikten geen schilderijen of beeldhouwwerk, dat nog steeds het domein van de man is, maar vertaalden hun boodschappen en verlangens in fotografie, videografie en theatrale voorstellingen. 

(c) Francesca Woodman

De tijd, de cyclus van leven en dood, de processen van veroudering en vernieuwing, begeesterde Woodman zo fel dat het in haar werk en leven een grote invloed had. Ze liet zich door de Griekse mythe van Apollo en Daphne inspireren en laat zich fotograferen waarbij ze omcirkeld wordt door boomwortels en berkenstam draagt. De mythe zelf gaat ook over transitie en spanningen van adolescentie en volwassenheid. Haar kunst kan dan ook gezien worden als haar zoektocht, haar leerproces, om verandering, verlies, het leven... zelf te aanvaarden. Een proces dat iedereen doorgaat. 

Zelfs de quote bij haar werk -het museum heeft bij elke artieste een persoonlijke quote gezet- past bij Francesca... en eerlijk gezegd voelde ik me daardoor nog meer met haar gebonden, omdat in mijn verhalen en kunst ook constant tijd, verlies en bomen terugkeren, als een cirkel. 

"I've a lot of ideas cooking, 

I simple need to get started working 

before they stick to the bottom of the pan." 

- Francesca Woodman

(c) Wendy Wuyts

Terug naar Nieuw-Zeeland (4): De bomen, de hemel, de aarde en de oceaan

bron: http://www.auahikore.org.nz/resources/download

In vele culturen -en de traditionele Maori cultuur vormt daar geen uitzondering op- gelooft men dat alles in de wereld met elkaar verbonden is. Deze hele connectie wordt in de Maori uitgelegd in tatai (genealogie) en korero (verhalen), of de whakapapa. 

Aan de hand van whakapapa leggen oude mensen aan kinderen uit hoe alles met elkaar verbonden is, zodat het kind later haar of zijn weg en haar of zijn plaats in het woud of de wereld kan vinden. 

Familie komt ook voor in de mythologie van de Maori. In hun scheppingsverhaal kwamen Moeder Aarde en Vader Hemel samen en kregen zeventig kinderen, die elks een god van een bepaald domein van de natuurlijke wereld werd. De hele natuur, de hele kosmos, is dus een bonte familie. 

Bomen als verbinding tussen aarde en hemel
Whakapa legt de connectie tussen de mens en de rest van de natuurlijke wereld uit. Vele verhalen -of korero- zijn mythen, maar hebben ook een praktische kant, want de whakapapa geeft aan verdwaalde meisjes zoals ik destijds alle kennis over de natuur, en hoe ze het kunnen gebruiken, zowel spiritueel als fysisch. 
De bomen, de lucht en de sterren, de bergen, en veel meer, zijn de ultieme leerkrachten over het leven. Biologie is meer dan een encyclopedie van plantennamen, maar bevat filosofische lessen. Zelfs de Oud- Grieken wisten dit. Biologie komt van bios en logos, wat wijsheid van het leven betekent.
De allereerste les wordt gegeven door Tane, de voorvader van de bomen, en de schepper van de mensheid. In den beginne scheidde hij Moeder Aarde van de Hemel waardoor hij licht in de wereld bracht. Hij is daardoor de inspiratie voor vele Maori. Hij is een model voor mannelijkheid en actie in de wereld. De bomen werden gezien als de pilaren tussen deze twee realiteiten, met hun hoofd in de wolken en hun voeten diep geworteld in de aarde.

Met het hoofd in de wolken
Het menselijk leven en de kennis zouden hun oorsprong kennen in de realiteit van Ranginui, of Vader Hemel. Volgens de traditie klom Tane in een citadel in de hoogste van de twaalf hemelen. Hij vond daar drie emmers van kennis, die van kennis, die van het onbekende, en die van kennis die mensen nog steeds zoeken. 
Naast deze goddelijke levenskracht verkreeg hij ook het menselijke aspect, en beide krachten plantte hij in Hineahuone, de eerste vrouw. Zij gaf geboorte aan de mens, die een menselijke en spirituele natuur heeft.

Een andere bewoner van de hemel is de maan, dat geassocieerd wordt met de vrouwen en de menstruele cyclus. De Maori zagen ook de cyclus van de maan als het opnemen en het sluiten van een poort waarlangs geesten vertrokken naar de oorsprong van het leven.
De Maori observeerden de sterrenhemels, omdat ze aan de hand van de sterren de tijd en de seizoenen berekenden. Daarnaast navigeerden ze de oceaan aan de hand van de sterren. Ook geloofden ze da de sterren de zielen van hun gestorven voorouders huisden. Tijdens nieuwjaar -of Matariki- dachten ze aan hun gestorven voorouders en maakten vliegers en lieten deze gaan zodat ze de sterren kunnen raken. 

Geworteld in de aarde
Aan de andere kant van de bomen heb je Moeder Aarde. Zij is het land, of de moeder die aan alle dingen op aarde geboorte geeft. Ze wordt gezien als de geboorteplaats van alle dingen en als de plaats naar waar alles terugkeert.
Volgens enkele scheppingsverhalen verscheen Moeder Aarde vanonder het water. Daarna gaf zij geboorte aan al het leven en voedt hen. Mensen worden geboren in de baarmoeder van Moeder Aarde, en keren daar terug na de dood. Zoals de wereld geboren is uit Moeder Aarde, zo worden kinderen geboren uit vrouwen. Het Maori woord voor land, whenua, betekent ook placenta. 
Dus al het leven is geboren uit de zee. De landen boven water zijn als placentaʼs.

De zee als oorsprong
De wereld is onstabiel aangezien het vooral uit de oceaan bestaat. De Maori en andere Polyneisische volkeren zijn eilandbewoners, en daarom neemt de oceaan een grote rol in hun wereldbeeld. In sommige tradities worden de diepten van de oceaan gezien als de oorsprong en de bron van het leven. Zelfs de aarde komt uit de oceaan, en keert terug naar de oceaan. Geologen en geografen zouden dit subductie noemen, maar de Maori zien het als geboorte en creatie.

De zoektocht van een persoon naar zichzelf, zijn waarden en principes wordt door de maori vergeleken met een kano reis op zoek naar land.

De oceaan is ook de scheiding tussen de fysische wereld en Hawaiiki. De Maori geloven dat ze afstammen van Kupe, een van de grootste ontdekkingsreizigers aller tijden. Hij kwam van Hawaiiki, het land van de voorouders, van de maori, van waar alle geesten komen, en naar waar ze ook terugkeren. 

Zelf stond ik enkele jaren geleden staarde ik op Cape Reinga naar de speciale stroming waar de Tasmaanse Zee en de Stille Oceaan elkaar ontmoeten. De Maori beschouwen de Tasmaanse Zee als mannelijk en de Oceaan als vrouwelijk. Daar waar liefde is, daar is leven, maar ook dood. De doden rezen over het land naar Cape Reinga en daalden via een pohutukawa boom naar de onderwereld af... terug naar Hawaiki, de oorsprong van de Maori. 

Deze mythologie komt ook terug voor in de prachtige film "Whale Rider" van Niki Caro, dat ik in een volgende blog zal belichten. Ik heb het in Nieuw-Zeeland voor de eerste keer gezien, en vandaag een tweede keer gezien, en ben nog steeds vertederd door dit sprookje over een Maori meisje en haar grootvader. 

Song of Silence

Today I was reading about "SHIRDAKS", textile with symbols from nature, from KIRGIZIA. These symbols, stories... are called "the song of silence", because the women from Kirgiza don't need words, just their craft, to transfer stories to the next generation. 

This article inspires me to visit them one day, in the mountains, and "listen" to their songs. Central-Asia seems so interesting, and remote, and beautiful, and full of silence, which I sometimes miss in busy cities (and Flanders is 1 big city). (but I don't need to visit it soon; I like my new job haha)

They are very connected with nature... but I frown my eyebrows when I read a Dutch women exports this to Europe (and beyond). I think there is some ecological footprint in their craft... but I guess I should shut up, because I also leave some footprints by traveling. 

 I like their motive of the circle, with crosses, referring to the wind directions, but the circle referring to the fact you're always home, because wherever you go, you'll always bring yourself... and I think this idea suits nomads like them. Or other travelers, and explorers... or in fact everyone... who is connected.

Source & pictures: http://birgittadevos.nl/portfolio-item/verhalen-in-vilt

The Moon & the Woman

The moon is perhaps the most ancient symbol of the Feminine. The association between the changing phases of the moon, the seasons of the year and the life cycle of woman as virgin, mother and old woman or crone is the foundation of a mythology inspired by the experience of the moon as an image of the unfathomable mystery of life. The triune goddess is one of the earliest images of the divine. 

The moon was the greatest stimulus to the human imagination and a focus for contemplation, helping people to create a relationship with the invisible dimension of life.

~ Ann Baring 

Read more: http://www.annebaring.com/anbar06_div-fem.htm

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

There are so many texts, poems and other literature using the moon as symbol of the Feminine, that it almost seems so pointless to write another text about the connection between this habitant from the sky, and our own body. Until... Last weeks, in my free time, during different train rides, my mind was part of the Budnitz' world of "If I Told You Once". It is a book about 4, maybe even 5, generation of women. The grandmother, Elena, is an amazing story teller, who tells stories as a sort of education, to make the women in the generations after her wiser, so they will not make the same mistakes. If she succeeds, I will not say. It is better to read this book, which tells, in sometimes a metaphorical, sometimes a raw way, more about being a woman. 

(c) Goodreads, one of my favorite sites

They say the fairytales were in their original version more horror stories, full of dark shadows and things I better cannot write public. People talked a lot with each other, told stories, used symbols... to try to explain, try to educate... so why not share all these texts about so primordial stuff like the connection between the moon and the woman. Maybe, one day, like Elena, I will help someone to make her more conscious about the linkage between her energy level, emotions and the moon. 

Broomsticks & Bounty's

Daisy Meadows has one sister, called Rosie. Rosie is 5 years older then Daisy. When they were young, they played together with dolls, or wandered around in the forests and fields around their house. They often visit their grandfather, who treated them with Bounty's and other candies. He died when Daisy was ten years old. Cancer.
 When Rosie became 16 years old, she painted her hairs black and told her younger sister she did Wicca. Daisy wanted to know everything about it, but Rosie thought she was too young to get involved in witchcraft or philosophy. Behind the back of her sister, and also her parents, Daisy sneaked in her sister's room, when she was not home, and read her books, and even her diary, which Rosie called her "book of shadows". 

Little Daisy learnt that Wicca is one of the most important maybe one of the most famous- nature relgions which still happens in these centuries. Maybe it is more than a religion. It is also a philosophy, a way of living. It is about spirituality, but also about ecology. Nature, growth, harmony, strength, the connection with Mother Earth... is all celebrated by the new witches of this time. Maybe it is also a bit feminist. Daisy learnt about the origins. She learnt about the three forms of the Godess: the Virgin or Maid, the Mother, and the Crone, each symbolizing a separate stage in the female life cycle or the wheel of the Moon. 

There are 8 sabbats, or feasts. One of the most famous is Samhain, or better known as Halloween. During this night of the year, the veil between our world and the empire of the dead is the most thin. It is also the New Year, the feast of endings and beginnings, a time to stop mourning, and to forget bad memories, and keep the memories which make you stronger. The new year starts with the night, with the darkness. In ancient times, people counted winters and nights instead of days and summers, because in dark times you can grow the most, they believe.

Witches put extra plates on the table, during the dinner, with their favorite meal, and placed candles at the windows, so they beloved dead ones could find back their way home. They were not afraid for death. 

Also Rosie placed candles in front of the windows. Daisy asked her why, and after a small pauze, Daisy explained that maybe their grandfather would return.
"We need to get him back," she said.
"Is that why you became a witch... to get him back alive?" little Daisy asked. "Is that not dark magic?"
"No, of course not," Rosie said. "Will you help me?"

That evening Daisy put some bounty's on the window sill. She was disappointed when she found it back the next morning. 

Grandmother's Consciousness about Food

Yesterday, in Ghent, my new 2nd home where I work as graphic assistant for the next weeks,  I attended the lecture "The Future of Our Food" by Vandana Shiva, followed by words from Jeroen Olieslaeghers and Thierry Kesteloot, to end with a note how we can change our own habits to leave this world a better place. It was all about seeds, monocultures in the food but also in the mind, biogenetics and privatisation of seeds (and knowledge). It was not the evening that changed my whole life, but there were interesting quotes I want to share. 

Vandana Shiva, source: wikipedia 

Who is Vandana Shiva?

This lady was the reason of my presence; I didn't give too much attention to the subject. Apart from the fact she is a scientist and an activist, I know she is an ecofeminist. I'll copy another thing from wikipedia to give a clear definition (although researchers say there is no clear definition): "Ecofeminists connects the exploitations and domination of women with that of the environment, and argues that there is a connection between women and nature that comes from their shared history of oppression by a patriarchal Western society." Several years ago I bumped into this concept, and I have tried to read more it, because gender studies and environment both interest me a lot, and inspire me for many stories. I had hoped Vandana would tell more about ecofeminism, but there were not so many words about the role of women in "the food from our future". I wanted to ask it, but there was no time for more than 3 questions... 

The biggest reference to the role of "women" in (re)connecting the human with nature, healthy (bio-)food... was made by one of the panel speakers, who told us that when his grandmother prepared a meal, it was for 3 hours of socializing. She was very consciousness about the food, and gave it a lot of love, because it would reproduce a lot of love. Now we don't have time anymore to invest in healthy life and food. He called us we don't need a "new consciousness", but have to go back to the "consciousness of the grandmother". I liked this quote. It reminded me to the philosophy around Ayahuascu, the Russian mythology of Baba Yaga... In the womb of Grandmothers, mothers Earth, Mother Ocean... we are all born, and there we probably all will end. I like this metaphor... to go back to the grandmother, to reconnect back with healthy life. 

"Monocultures in food creates monocultures in the mind"
The whole lecture started with the fact that when Vandana was picked up from the Belgian airport she remarked all our corn had the same height. In India, she said, they have different heights. It is true. In many countries you only can find "beautiful", "perfect" vegetables, fruits... Tomatoes are thrown away if they are not red and shiny. People invest a lot of money in genetics... to create "the perfect food"... but what is the perfect food? Vandana critisized the fact (ok, here we have some ecofeminism) that all scientists of multinationals -which she calls technicians, not scientists- try to control nature, try to control life... but that it does not really bring the world, us all... to a better place. "Everything has to be engineered, to look like a machine." 
We spread everywhere pesticides. 
And all because of money. 
We measure yield/ha, not health/ha. 
Money, power and control destroys the earth, because it let us all forget we're all connected. We should live next to each other, horizontal, not trying to have control over each other, living vertical. 

Seeds and deeds
Of course words are only seeds. Most people are already aware of what is going on with our health, food, environment... but the next step, maybe the most difficult, is to take action. It can be everything. Just planting sunflower seeds on every ugly piece of ground you find. Planting fruit trees and share the fruits with your neighbourhood. Buy bio-food in supermarkets, because they are the big players in our whole food circuit. The demand of the client decides what they will offer. If you only buy in nature shops, you'll not affect super markets. You've to know the tricks to win the game. Even in power and there are many weak points. It is up to find them and go for it. 

In the end of the lecture, they all gave us seeds to plant somewhere to grow bio-tomatoes, and a small booklet about the "law of seed", which is about privatization. I'll try to read it soon, and give some review about it. First I am going to plant some seeds ;)