What's the role of geography in the debate about ecological crisis? - part 1

Since this year I follow a course “ecological philosophy and politics” given by professors, phd and doctors in philosophy, politics…  Last weekend was an introduction weekend. In 6 hours a professor gave a whole lecture about the “history of ecological crisis and ecological consciousness”. He started in the end of the 18th century, with the work and theory from Malthus. He gave a whole list of books in chronological order. Philosophers, politicians, biologists, geologists… they all wrote about the crisis. The professor made a difference in 3 different kinds of crisis:

• nature crisis: crisis about the end of all the wild nature (the degradation of rain forests, the pollution of rivers…)
• environmental crisis:  crisis about the destruction of the environment in which we, humans, live (the global warming
• culture crisis: crisis about our society, people who write about this, write about the bad consequences of capitalism, consumption society…

In the 19th century most books were about the nature crisis. Thoreau, Darwin, Marsh , the foundation of first national park in the world (Yellowstone NP , the political discussions between John Muir an the preservationists and Pinchot and the conservationists in USA…

In the beginning of the 20th century we saw more critics about the culture, especially in Germany. You found back some avant garde hippie culture . Authors like Klages, Spengler… write in a very impressive dramatic retorica about how the people “poison the earth”. Unfortunately, it was also the period of the “brown” politics of the nazi’s who used a lot of  ”green” elements in their campaign.  Since 1945 we’ve the first nuclear explosions which creates a fear which people did not feel before.  This fear for the invisible, for the destructing… made people more aware what we do with our environment. After Rachel Carson published “Silent Spring” about the bad consequences of the use of pesticides in 1962 (a lot of them were banned after this book) the fear was even bigger. It was not just preserving the beauty, but also saving the earth, and more important our health.

And then the professor said: “and here we’ve a book by… it’s surprising for me to see them here… because they never did so much research about ecology, the ecological crisis… while you would think they are the perfect science to study it.  But here it is… a book published by geographers about the ecological problems.” He showed the book “Man’s Role in changing the face of earth” published in 1956. The professor  said that this book is very describing and coming with facts. He added that -in fact- the most interesting books about ecological crisis come from geographers in the last years.

So, during the break, I asked him frankly about the role of geography in this whole discours about ecological crisis. He did not know, because he did not know so much about geography, but also did not know why geographers are not so concerned about ecological crisis as other scientists, engineers… and are not so present in the whole discussion about ecological crisis -if it exists or not, and so yes, what can we do about it?

I recognised a lot of books in his whole history class, like Maltus, the rapport of the Club of Rome in 1972, Jared Diamond… which were all named in my base course of geography in my first bachelor year. We also learn -in our study- to think about all the systems and the interconnection, and avoid problems instead of fixing problems. But still … we avoid the word ecology.

So… now I ask the question to many geography students of EGEA: should geographers make opinions in the whole debate of ecological crisis and ecological consciousness?

source: http://imgur.com/pXpflqE
This picture is shared in a first reaction. 

One of the next blogs will be a compilation of the reaction of geography students in whole Europe. 

Please share your opinion in comments. 

waarom Ecofeministen "The 40 Rules of Love" van Elif Shafak moeten lezen

Onlangs las ik in mijn favoriete magazine MO* over Elif Shafak. Zij is een van de bekendste vrouwelijke schrijvers uit Turkije. Op haar naam heeft ze meer dan dertien titels. Ze is geboren in Frankrijk, opgegroeid in Istanboel en woont momenteel in London. "In haar verhalen geeft ze een stem aan vrouwen, minderheden, subculturen, immigranten en mondiale zielen. Ze bevecht clichés en taboes, doorbreekt culturele grenzen en heeft een zwak voor geschiedenis, filosofie, cultuur, mystiek en gendergelijkheid." Deze twee zinnen maakten me zeer nieuwsgierig. Ik wil zoals Elif Shafak zijn. Wanneer ik las dat ze ook nog eens gevaccineerd is door de soeficultuur, besloot ik een boek van haar te lezen. Ik koos voor "The Forty Rules of Love", omdat het over de ontmoeting tussen Rumi, de bekendste soefi-dichter en de Shams van Tabriz gaat. Ik las het boek in een ruk uit, en tijdens het lezen besefte ik dat ik niet zoals Elif Shafak wil zijn. Ik wil mezelf zijn. Elif is echter een eco-feminist, een woord dat zelfs een keer in deze novel genoemd wordt.  Haar novel gaat niet over een eco-feminist, maar zit vol waarden en idealen van ecofeminisme. 

bron: http://www.mo.be/interview/elif-shafak-turkije-lijdt-aan-geheugenverlies

West Meets East

Love came to Ella as suddenly and brusquely as if

 a stone had been burled from out of nowhere into the tranquil pond of her life. 

Het verhaal van soefisme ontplooit zich in twee parallelle vertellingen. In de dertiende eeuw hoort een beruchte ronddwalende derwisj met de naam Shams van Tabriz over een geleerde in Konya die een leegte in zijn hart voelt. Shams zoekt een zielgenoot om al zijn kennis, en vooral zijn 40 regels over liefde, met iemand te delen en voelt aan dat deze geleerde de persoon is die hij zoekt: Rumi.
Hun ontmoeting maakt van Rumi een mystieke dichter. In Amerika vandaag valt in de handen van Ella, een ongelukkige Amerikaanse huisvrouw,  een nog niet gepubliceerd manuscript van een zekere Aziz, dat over deze ontmoeting tussen Shams en Rumi gaat. Terwijl ze dit boek leest vindt Ella de moed om haar eigen transformatie te ondergaan. In dit boek smelten Oost en West, het verleden en het heden samen in een prachtig boek dat je met een glimlach eindigt.

Reizen verruimt de geest
Elif Shafak heeft zelf een nomadisch leven geleid. Haar liefde voor het nomadisch leven vertaalt zich in haar verhalen en haar personages die ook op reis vertrekken, zoals Ella, of al op reis zijn zoals Shams, en over de wijsheid te vertellen die ze daarbij vergaren. Zelf geloof ik ook dat een ecofeminist de wereld moet intrekken om te beseffen dat we allemaal druppels in een grote oceaan zijn. We zijn verschillend, maar tegelijk dragen we allemaal bij tot een groter geheel. Dat is een ecofeministische visie: liefde voor diversiteit, maar afkeer voor dualiteit.

Dualiteit
Een van de zonen van Rumi ziet de wereld duidelijk in dualisme. Hij ziet Shams en hij ziet Rumi, maar beseft niet dat ze op hun beste zijn als ze samen zijn en niet gescheiden. Shams vertelt hem een verhaal over een scheel kijkende man die van zijn meester een pot moet halen. Hij ziet echter twee potten en keert terug naar zijn meester om te vragen welke pot hij moet nemen. De meester stelt hem voor om een pot te breken en de andere te brengen. De scheel kijkende persoon breekt een pot en ziet dat de andere pot ook gebroken is. Dat is kijken met een bril van dualisme.

De testen van Shams
Shams laat Rumi verschillende testen ondergaan. Hij wil dat hij met mensen van lagere klassen omgaat, zoals prostituees, dronkaards, lepra-patiënten... In ecofeminisme bestaat geen onderscheid tussen klassen. Ecofeminisme gaat tegen patriarchale structuren, tegen denken in termen van ik vs anderen en klassenverschil.

Feminisme
Ella is echt een stereotiep voorbeeld van de ongelukkige huisvrouw in een zogenaamd prachtig leven, prachtig huis en zogezegd perfecte kinderen die allemaal studeren.  Dit personage confronteert ons met het beeld van de "perfecte vrouw". Door haar een ander koers te doen inslaan toont Elif dat we niet allemaal moeten eindigen zoals de typische Mad Men Housewife. 

Spiegels 
Pas wanneer Shams of Aziz uit het leven van respectievelijk Rumi en Ella verdwijnen, kunnen beide personen pas aan de laatste fase van hun transformatie beginnen. Het laatste deel noemt "The Void: the things that are present through their absence" en deze naam symboliseert de functie van Shams en Aziz in de transformatie. Als echte zielsgenoten waren ze een spiegel voor de ziel van Rumi en Ella. Ze zien een waarheid die ze niet eerder hebben aanschouwd. Pas wanneer hun zielsgenoten verdwijnen -zoals vele zielsgenoten doen, omdat het deel is van een zielsgenot zijn- beseffen ze dat ze altijd aan deze waarheid kunnen door in zichzelf te keren en in hun eigen hart te kijken.

Soefisme verschilt niet zo hard van ecofeminisme... lijkt me.

Verboden Leugens over Jordanië

Gisteren nam ik deel aan een discussie over de "betrouwbaarheid" van jouw "talking heads" in jouw documentaire met enkele zeer ervaren producers, monteurs en regisseurs uit Denemarken, USA en België. Een van hen haalde de documentaire "Forbidden Lies" van Anna Broinowski aan. Deze documentaire gaat over de "hoax" van Norma Khouri, een Jordaans-Amerikaanse vrouw die het boek "Forbidden Love" heeft geschreven dat rond de periode van 9/11 (die van New York, niet die van Chili) is gepubliceerd. Het gaat over haar beste vriendin die tijdens een "honor killing" is vermoord, omdat ze een relatie heeft met een christelijke man. Norma schreef het boek om de aandacht van de internationale gemeenschap op "honor killings in the Arab world" te vestigen. Tijdens het maken van de documentaire geraakt de film maker in een heel netwerk van leugens. Norma lijkt de ene leugen over de andere leugen te leggen. In 2004 publiceerde een journalist bewijzen dat haar verhaal helemaal niet zou kloppen. Ook twee vrouwen uit Jordanië, onder wie een journalist die over vrouwenrechten in haar land schrijft, vinden meer dan 70 details in het boek die niet kunnen kloppen. Norma schrijft in haar boek dat de rivier door Amman, de hoofdstad van Jordanië, loopt, wat geografisch helemaal niet waar is.  Ook zijn er totaal niet zoveel "honor killings" in Jordanië als Norma beweert. De twee Jordaanse vrouwen voelen zich juist beledigd. Vele vrouwen dragen geen hoofddoek, worden niet begeleid door een mannelijk familielid en kunnen doen wat ze willen doen.

Ook al is het niet in de documentaire "Forbidden Lies" expliciet gezegd, maar de producer die deze documentaire ophaalde zei dat dit een mooi voorbeeld is van oriëntalisme en propaganda voor Westers terrorisme en de oorlog in Irak en Afghanistan. "Aangezien het Westen zoveel stereotypen heeft over de Arabische wereld, kwam dit verhaal geloofwaardig over. Zij gebruikte eigenlijk zelfs stereotypen, omdat ze het kan." Er is zelfs een complottheorie dat zij voor de FBI werkte met als opdracht om via media, een vals verhaal, het beeld van een land te doen kantelen naar een negatief daglicht zodat de hele oorlog in het Oosten meer verantwoord zou lijken.

Het doet me denken aan een opmerking van een kennis uit Iran die in België studeert. Wat haar het meest ergerde, waren Westerse feministen die haar vertelden dat zij en andere vrouwen het de Moslimwereld zouden moeten emanciperen.  Gertrude Bell, een Britse schrijfster, wereldreiziger, politica die leefde van 1868 tot 1923,  en die meehielp aan de verwestering van het Midden Oosten (we kijken allemaal uit naar de film "Queen of Desert" van Werner Herzog die in 2015 uitkomt), stichtte de Anti-Suffrage League, omdat ze vond dat een vrouw zelf moet kiezen wat ze wil, en dat niemand, ook geen zogenaamde feministen, een vrouw moet vertellen wat ze moet doen, zeker omdat we niet weten. In feite doet Norma wat vele vrouwen uit het Oosten stoort: outsiders die denken dat ze de waarheid weten, maar alleen de stereotypes zien...

Terug naar Nieuw-Zeeland: Inleiding (0)

Wai- O-Tapu , Januari 2012
- Elke dag nam ik een foto van mijn "Sneeuwwit Bord" 
op mijn Fairytravel rond de Wereld, 
met de hoeveelste dag ik al onderweg was. 

Meer dan 2,5 jaar geleden heb ik in Nieuw-Zeeland het boek A Canoe in the Mist van Elsie Locke gekocht.  Ik had juist het thermisch wonderland van Wai-O-Tapu bezocht, samen met een Belgische filmstudent en een Koreaanse met wie ik samen in het noorden aan het liften was. Waiotapu betekent "Heilige Waters" voor de Maori, de oorspronkelijke bewoners (maar wat betekent "oorspronkelijk"?) van Nieuw-Zeeland, zoals de Aboriginals dat voor Australië zijn. Waitotapu is een geothermisch gebied vol geisers, warmwaterbronnen en heel vreemde kleurrijke verschijnselen. Je voelt je als Lucy in the Sky with Diamonds als je de Champagne Pool, Artists" Palette, Primrose Terrace en al die bubbelende modderpoelen bewondert.  

Vroeger kon je hier ook de Witte en Roze Terrassen bezoeken, maar deze zijn na de vulkaanuitbarsting van Mountain Tarawera in 1886 verdwenen. Het boek gaat over twee jonge meisjes Lilian Perham en de Engelse toerist Mattie Hensley die als een van de laatsten de terrassen zullen kunnen bewonderen...  Tijdens hun toer zien ze een vreemde kano die in de richting gaat van deze heilige berg. Het blijkt een waka wairua te zijn... een geest kano, wat een omen betekent voor onheil. Dan barst de hel los en laat de duivel zijn regen vallen...

Bron: Wikipedia, schilderij van Blomfield

Ik heb het boek nooit in Nieuw-Zeeland gelezen, maar samen met andere souvenirs uit het land van de kiwi's, schapen, hobbits en doeken vol Maori symbolen scheepte ik dit boek naar mijn ouders in België. Het kwam later dan ik zelf aan. Het boek is bij het uitpakken bijna in de vergeetput gedonderd, maar onlangs vond ik het terug en deze week heb ik het in een ruk uitgelezen. Ik vond het heerlijk om terug naar dit land te keren, vol avontuur en natuur, naar de legendarische wereld van de Maori. 

Iedereen die naar Nieuw-Zeeland wil gaan, of daar al is geweest, raad ik dit boek aan. Het is spannend en tegelijk leerrijk, zonder saai te worden. Er worden Maori woorden gebruikt, maar niet in zo'n grote mate dat je in een oceaan van onwetendheid lijkt te verdrinken. Ik heb het gevoel dat ik zelfs meer over de Maori weet, en tegelijk herinnerde ik me zoveel over de cultuur en het land dat me meer dan twee jaar geleden zo begeesterd hebben.  Ik heb WWOOFing gedaan in Coromandel en Northland, waar ik zeer inspirerende mensen heb ontmoet, en nog meer verrijkende gesprekken heb gehad, ik heb mezelf gereflecteerd tijdens mijn wandelingen alleen in de ruige natuur, langs de kliffen, en de oeroude bomen, en ik heb ook wat gelezen over de cultuur en het wereldbeeld van de Maori. Al tijdens mijn eerste dag leerde mijn couchsurfing gastheer uit Auckland me al dit belangrijke Maori woord aan: Aroha, wat liefde voor iedereen en compassie betekent. 
Ook in dit boek kwam Aroha terug voor. Het is zelfs een titel van een van de laatste hoofdstukken. 

Follow me," said Sophia. "Give them your aroha as I do."

First Clare, then Ina, then Mere, she greeted with a pressing of noses, an embrace and a kiss, and a soft keening (...) 

Ik wil daarom ook meer schrijven over Nieuw-Zeeland, en vooral de Maori, zeker ook omdat deze blog twee woorden uit hun taal draagt. Laat dit daarom het start zijn van een hele reeks blogs over Nieuw-Zeeland in augustus. Om de twee maanden ga ik proberen om inspirerende en onbekende verhalen te schrijven over een land waar ik al geweest ben. Ik ga dus beginnen met Nieuw-Zeeland. 

The Moon & the Woman

The moon is perhaps the most ancient symbol of the Feminine. The association between the changing phases of the moon, the seasons of the year and the life cycle of woman as virgin, mother and old woman or crone is the foundation of a mythology inspired by the experience of the moon as an image of the unfathomable mystery of life. The triune goddess is one of the earliest images of the divine. 

The moon was the greatest stimulus to the human imagination and a focus for contemplation, helping people to create a relationship with the invisible dimension of life.

~ Ann Baring 

Read more: http://www.annebaring.com/anbar06_div-fem.htm

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

There are so many texts, poems and other literature using the moon as symbol of the Feminine, that it almost seems so pointless to write another text about the connection between this habitant from the sky, and our own body. Until... Last weeks, in my free time, during different train rides, my mind was part of the Budnitz' world of "If I Told You Once". It is a book about 4, maybe even 5, generation of women. The grandmother, Elena, is an amazing story teller, who tells stories as a sort of education, to make the women in the generations after her wiser, so they will not make the same mistakes. If she succeeds, I will not say. It is better to read this book, which tells, in sometimes a metaphorical, sometimes a raw way, more about being a woman. 

(c) Goodreads, one of my favorite sites

They say the fairytales were in their original version more horror stories, full of dark shadows and things I better cannot write public. People talked a lot with each other, told stories, used symbols... to try to explain, try to educate... so why not share all these texts about so primordial stuff like the connection between the moon and the woman. Maybe, one day, like Elena, I will help someone to make her more conscious about the linkage between her energy level, emotions and the moon. 

The Heroine's Journey

Some of you will know the "Hero's journey" described by Campbell, which explains there is a structure, a same path, in all stories. From Star Wars, episode IV, until the eldest fairytale, the hero follows the same path. He is called to adventure, refuses it, meets his Obi-Wan Kenobi, then gets his adoption parents killed, and will leave Tatooine to defeat the Empire. Or like that.

But ... goes the same for female heroes? Are women and men the same, so they follow the same kind of journey? According to Maureen Murdock, there is a big difference. Many women, in this paternal world, think they should follow the path of the hero, and thereby split from their feminine nature, and are maybe successful in terms of their father's view, but never satisfied. Her book, "The Heroines Journey" gives a bit a psychological insight in how a woman can become her own queen. 

As part of research to make stories and screenplays more "right", I read this book, and made my notes, certainly because I would love to write about women, because... I am one myself, and I think women deserve more attention in literature and cinema. In fact... in general... but art is more my field, so I think I can start in my own field. 

There are 3 big parts:

I. Departure/ Separation

The woman is a bit imprisoned in her domestic environment. She feels the need to leave, but expectations from her society, or a bad mother, or a too good father, keeps her there. When she is called to adventure, it feels like death. The woman will be aware there is something loose in her life, there is something missing, she will dream about this black figure... but she will refuse the call. It is scary to leave your comfort zone and to reach for the woman you want to be... until she meets her mentor, who will help her to cross the first tresshold, so she will have already more experience of freedom dan before departure. 

II. Initiation/Descent (in the underworld)

She will experience a road of trials. Her heart will be hurt. Maybe she will experience a rape trauma. I have to think about Tess d'Ubervilles, who left her home, to work for  the real 'Ubervilles, and get seduced by the young son. This whole experience will mean her symbolic death. She will understand there is no white knight on a horse to save her, no father to rescue her... but that she has to deal with her own darkness. She will go in the underworld, to face herself. She will discover that each woman is her own mother, able to create and destruct. This whole initiation in her own darkness will give her the knowledge, will let her discover her own qualities, which will be needed to deal with the real world.

Like the girl in Brave: her real quest was to reconnect with her mother, because as many women, they become their father's daughter, and forget their femininity, even their mother, or the mother within them, because they think being "female" is weak. 

III. Return

Empowered, and yes, let me write this word again, empowered, the woman goes back, and destroys the problem within or beyond her. Maybe she will refuse to go back to her roots, because she likes to be the strong woman in the place where she found her strength, and is afraid that when she goes back she will return in old habits, but when she will finds the courage, she will release her creativity and find a way to make an impact. She will not rule, like a hero, but will help to build a close-knit community, a family... where people help each other, a world in a next phase... 

A real woman creates, and supports, and nurtures. Sometimes, people think housewives are foolish, suppressed, don't enjoy any freedom, but I have respect for the women who invest all their lives in nurturing their loves and family. Sometimes I wonder if it is good both people work hard in the family... because when will there be time to nurture, or to be nurtured? Nurturing does not mean slavery; it means touch, caressing, smiling, cooking... and sharing... and that seems a really beautiful end for any person, instead of a crown on a field full of blood and mud. 

Of course, I cannot summarize the book in one short blog. There are many different paths, different quests, different fairytales and myths, but I think Maureen makes a point by writing about a different journey than the one Campbell proposed many decades ago. 

What do you think? What is the heroine's path for a girl into a woman?