Since August 2015 I am one of the 15 students who started their first year of the Erasmus Mundus Master Program Mind. After an orientation week in Sweden, in August, I did my first and second semester in the University of Graz. It was an amazing year, where I improved a bit my German, had inspiring talks with people from whole of the world (Kazachstan, Mexico, Syria, Puerto Rico, Indonesia... and Austria), got addicted to coffee (I can recommend Tribeka, Parks and Beanery and miss these places already a lot), had nice strolls in the beautiful city center or Engberg Schloss Park and learnt so much about the social, environmental and economical aspects of the world system. What is Industrial Ecology? There is not really a definition. It's a new emerging multidisciplinary field which studies the material and energy flows in industry and other human systems, with the aim to make them as sustainable possible. With sustainable, I refer to the triple bottom line approach: environmental, social and economical sustainable, which are interlinked (and no trade off necessary in my opinion; if you reduce for example your energy use, you reduce your environmental impact but also cut your costs). Later I give some examples of classes to point out that we combine insights and knowledge of different disciplines. We go for the holistic and systematic approach of looking at the world. For more information about "Industrial Ecology": watch how my fellow students in Graz and I explain what is it and what isn't:
A Multidisciplinary field and Industrial Ecology Tools Here are the titlesof several courses:
Evaluation and Integration of Systems: lecture & seminars
Environmental and Technical Assessments
Bioreferineries (ok, this was not the title, but that's how I would call it)
Environmental Decision making
Value Chain Management
Consumption of Spaces
Ecocontrolling
Climate Systems and Modelling
...
So, it's a combination of geography, system science, innovation management, behavioural science and other fields. We also learnt about typical industrial ecology tools like Life Cycle Assessment, Material Flow Analysis, Sustainability Balanced Score card etc. Analogy with the ecology I believe that the new business models should look to the nature, because nature did experiments for billions of years and are the masters of resource efficiency and avoiding waste. In European directives, you find these words back (look to the waste hierarchy of 2008, words like "circular economy")... and for a very good reason! The planet has boundaries and there is scientific evidence that we are challenging these boundaries. When you look to ecosystems on a smaller scale, you can see that when you cross a boundary, a threshold, that the whole system can go to another equilibrium, which is not always the best equilibrium for us. That is why my field is called "industrial ecology", because we get our inspiration from nature. Also "Blue Economy", "Circular Economy"... are emerging concepts (in European policy and business world) which are inspired by nature. In later blogs I'll introduce ideas like biomimicry etc.
For more information about the Erasmus Mundus Master Programme: visit the website
Can chocolate be sustainable? Yes, mister Zotter proofs it! In Austria, more specific in the region of Graz, this visionary man produces more than 300 different kinds of chocolates, with original ingredients, which are all organic and fair-trade. For an assignment of one of my classes (#industrial ecology) my friend from Kazachstan and I made a video about the sustainability of Zotter Chocolate. Enjoy the video!
(c) wendiertje89 on Instagram Fall in East-Germany, 2014
Dreaming as reply to the Fall in the World Winter is Coming. It's one of the most popular and known quotes from the series Game of Thrones. It means that dark times are coming, but it also means that we are in fall, the time between summer and winter, when things start to change. Trees start to loose their leaves, the birds fly to other regions and the temperature starts to decrease. In this period we pluck the fruits of our hard work in the previous seasons and keep it in a dry place, so we can survive the cold, dead winter. People who look further, see the spring after this dead period, and start to plant fruit trees and spread seeds from spinach, salads, parsley and even carrots, because fall is also the period when you can change a lot of things. My brother and I are very aware of the crisis, the winter, the dark times, that are coming to us, or in fact, already started. There is a big fall in the world. In two meanings of the world. The Patriarchal capitalism is spreading as a disease over whole the world, polluting the grounds, the water, the air and the human mind. The violence against women and foreigners increased, biotechnology changed the genetics of seeds and plants so engineers control who has access to food and who not, we are working for money that does not exist, because the banks are speculating with it... etc. I believe the only way to solve many problems is when people have access to small pieces of ground and can grow their own food, as I said in the previous blog about "the future of food". That is why my brother and I decided to do something with the ground that we hearted from our grandparents. We want to create a safe haven, that gives us food, that frees us and our beloved ones from the capitalist patriarchy that makes from us slaves of our own wage, that let us be in contact with nature and let us be in control of our own life. We started to dream... as a reply to the fall in the world. Planning with Permaculture Design Last Summer I participated in the permaculture design course from Regreen ecocenter in Greece. These were two of the most interesting weeks in my life, because apart from the knowledge I also got some skills and tools to achieve my dreams: my mind and my hands became different in my eyes. Together with my brother we made a map of our ground and started to draw. We decided to have a greenhouse (without warming elements), but also a place with a self made contain and picknick tables. We also made different phases, to give us enough time. We hoped that in the summer and fall of 2016 we would be 30% self-sustainable. We think it's important to have a part-time job, to pay taxes, medical care etc... but we also think we can save a lot of money by providing ourselves with vegetables, fruits and eggs.
I have to admit that I feel guilty that I spend too much time with my apple computer. Technology is promoted as progress, something that should make everything goes faster, but instead of creating more time for ourselves, I've the feeling I've not enough time. Nothing can go fast enough. By going back to the nature, and planting apple trees and other seeds, I hope to find again a balance with myself and the world, find more time for myself and can feel really happy and satisfied with what I am doing. Being self-sustainable is not only about being in control of your food, but also in control of your mind. I know that my mind is still a slave of all the ruling dogma's of the patriarchy. Maybe that's also why I am so interested for ecofeminism. It is a political answer on racism, sexism, class exploitation and environmental destruction, that not only maps the problems (all the roots of the bad things happening in the world are in patriarchy according to ecofeminists), but also provides the solutions: subsistence.
Acting, because actions tell more than words Since the end of June our garden started to change. We bought 3 chickens. We built a picknick table and a terrace where we hope to celebrate nice evening gatherings with friends. We made a greenhouse where we planted seeds for vegetables for next spring - and I love writing about it and sharing it with Facebook, because it makes me proud that I am doing these things for myself, for the world and for nature.
Today my brother, his friend and I planted also 18 fruit trees: mulberries, apricots, pears, apples, cherries and nuts will be hopefully the main ingredients of our diet. Soon I will plant some flowers (like narcissus) and herbs that belong to guilds of plants protecting trees against diseases and insects and/or making the soil more fertile, but according to a garden architect our soil is perfect for fruit trees, so we will focus on plants that will fight against the pests and diseases. In the next months I will give a list of the guilt of plants we used, what kind of problems we (hopefully not) faced and the solutions we (hopefully) found.
Celebrating, as the 4th and most important phase of Dragon Dreaming. That's for later, but the feeling that I am doing something good feels already as a nice celebration for the soul.
Since this year I follow a course “ecological philosophy and politics” given by professors, phd and doctors in philosophy, politics… Last weekend was an introduction weekend. In 6 hours a professor gave a whole lecture about the “history of ecological crisis and ecological consciousness”. He started in the end of the 18th century, with the work and theory from Malthus. He gave a whole list of books in chronological order. Philosophers, politicians, biologists, geologists… they all wrote about the crisis. The professor made a difference in 3 different kinds of crisis:
nature crisis: crisis about the end of all the wild nature (the degradation of rain forests, the pollution of rivers…)
environmental crisis: crisis about the destruction of the environment in which we, humans, live (the global warming
culture crisis: crisis about our society, people who write about this, write about the bad consequences of capitalism, consumption society…
In the 19th century most books were about the nature crisis. Thoreau, Darwin, Marsh , the foundation of first national park in the world (Yellowstone NP , the political discussions between John Muir an the preservationists and Pinchot and the conservationists in USA…
In the beginning of the 20th century we saw more critics about the culture, especially in Germany. You found back some avant garde hippie culture . Authors like Klages, Spengler… write in a very impressive dramatic retorica about how the people “poison the earth”. Unfortunately, it was also the period of the “brown” politics of the nazi’s who used a lot of ”green” elements in their campaign. Since 1945 we’ve the first nuclear explosions which creates a fear which people did not feel before. This fear for the invisible, for the destructing… made people more aware what we do with our environment. After Rachel Carson published “Silent Spring” about the bad consequences of the use of pesticides in 1962 (a lot of them were banned after this book) the fear was even bigger. It was not just preserving the beauty, but also saving the earth, and more important our health.
And then the professor said: “and here we’ve a book by… it’s surprising for me to see them here… because they never did so much research about ecology, the ecological crisis… while you would think they are the perfect science to study it. But here it is… a book published by geographers about the ecological problems.” He showed the book “Man’s Role in changing the face of earth” published in 1956. The professor said that this book is very describing and coming with facts. He added that -in fact- the most interesting books about ecological crisis come from geographers in the last years.
So, during the break, I asked him frankly about the role of geography in this whole discours about ecological crisis. He did not know, because he did not know so much about geography, but also did not know why geographers are not so concerned about ecological crisis as other scientists, engineers… and are not so present in the whole discussion about ecological crisis -if it exists or not, and so yes, what can we do about it?
I recognised a lot of books in his whole history class, like Maltus, the rapport of the Club of Rome in 1972, Jared Diamond… which were all named in my base course of geography in my first bachelor year. We also learn -in our study- to think about all the systems and the interconnection, and avoid problems instead of fixing problems. But still … we avoid the word ecology.
So… now I ask the question to many geography students of EGEA: should geographers make opinions in the whole debate of ecological crisis and ecological consciousness?
source: http://imgur.com/pXpflqE This picture is shared in a first reaction.
One of the next blogs will be a compilation of the reaction of geography students in whole Europe.
Last summer, when I was in Valencia, a friend showed me an article called "Will We All Be Eating Insects in 50 Years", which explains the benefits for our health and nature if we would eat more and more insects instead of meat. Even the United Nations is doing research to promote this food in the West. In countries in Africa, Asia and Latin-America, insects belong to the diet of many people. So... why not in the West? The idea to change the world by promoting insects as food in Europe started to grow, because it fits my values of health, economics and care. Some weeks later I talked with a friend from Switzerland who studies agriculture about this. He told me you cannot sell insects in Switzerland, but his friends are designing "boxes which allow you to cultivate your own insects" to bypass the law. My brother and I talked also some days ago about having an insect farm, and two days ago my brother came home and asked me I am ready for a culinar experiment. I thought that he was going to make pancakes with bacon or something, but then he showed me a package of “Nuggets made with Buffallo Worms.” .
Insect Nuggets
Immediately I said yes. I was surprised that you could buy this in a supermarket in Vorselaar, which is Almost in the Middle of Nowhere in Flanders, so I asked my friend Google since when you can buy insect food in Belgium.
I read that it's legal in Belgium. Sometimes I really love my country for it's open mind :)
Entomophagy, or the eating of bugs, is widely regarded as one of the most promising solutions to increasing environmental pressure, worldwide food insecurity and the rising cost of animal protein. Edible insects, which require minimal space to breed and produce no greenhouse gases, are 40 to 70% protein. (Corn, in comparison, is only 10%.)While the EU is yet to come out with a clear position on eating insects, Belgium has taken the lead and legalised its own list of 10, making it the first European country where the consumption of insects is officially allowed.
In fact, I did not miss out. The products of Damhert, a Belgian company that like the animal Damhert (English: Fallow Deer) selects his food consciously, put these products in the end of October in the market -which is now. In the last 30 years they produced gluten free, sugar free, vegetarian... products and now they want to take the lead in insect based foods.
Benefits of insect food
So why should I eat insects? I made a selection of interesting video's:
If you have more time, watch this video from BBC about the entomophagy in Thailand and Cambodja: You learn there that poverty forces young kids to catch and eat tarantula's (and it's even healthy), or see the BBC-crew attacked by red ants, before they eat the eggs.
Hashtag #Insectfood
I took an instagram picture from the package and shared it with explanation on my facebook, not to show off, but to see the reactions, while waiting for my brother preparing this for dinner.
Besides the many likes, I've got interesting remarks from (Facebook) friends of whole Europe.
Let share some of them and add some intercultural theme.
* The student restaurant in Brussels is serving this on thursdays two weeks ago they also served worm-burgers, njamie ! (Belgian friend)
* They are great. We tried it already (Belgian friend 2).
* Well, that is a very open-minded thinking... I guess (Romanian friend)
* The worm burgers are great too btw (Belgian friend 2 again)
* o_o you live and learn... (Finnish friend)
* The "go green" label is doubtful, however, enjoy your meal! (German friend)
* Was it worms or insects?(German friend)
I googled worms and insects are not the same, but they are both invertebrates which are animals that does not have a vertebral column. I learnt something new today.
And then remarks that makes us think about food even more...
A girl from Poland was more critical:
Don't want to ruin your appetite but what exactly can be tasty about the highly processed fast food that is just heated up in a microwave or deep-oil-fried?
I answered with:
I really like your remark . To get reactions, especially critically, I posted this picture. Food is one of our biggest needs, and a lot of people do not think critically about it. We do not think if it's healthy for us, or what's their ecological footprint (I've to admit I still buy food coming from other sides of the world and it makes me ashamed, because I am conscious about all the damage this globalisation of goods does to the environment)... and I've to admit that this is not the best food I ever had, and I agree that it would be more healthy, better for the environment (and I can give more benefits) if we would eat fresh vegetables, fruits, eggs... from our own garden, local organic farm.... but I like these kind of "inventions" like "worm nuggets" which makes the step easier and more accessible for a lot of people to try this. Probably the way how it's processed can be improved, but it's good to show people "look we can eat different", "look we can live in a different world"
Another guy from Germany remarked:
I've been a vegetarian for several years now and I'm aware that it is certainly also not the best way in terms of sustainability and ecological footprint, in particular when it comes to meat replacement products, much like the one you've tried here, but based on soy (protein).While I salute your approach of thinking outside the box to raise awareness, I don't think I'm personally ready for this particular innovation just yet. Gladly though, I don't need to think too much about it as I've just classified worms and insects as "animals", therefore I simply can't eat them anyway. If I am made aware of it, I'd always prefer to buy locally grown organic products, but I also still shop too often just for convenience. One problem is that we as consumers expect every product to be available at any time, the only notable part-exceptions that come to my mind now would be strawberries and asparagus.
The Polish girl reacted:
actually Wendy, I disagree. Showing people such a food motivates them to experiment with things they don't know. If they like it, or at least don't hate it, they make a step further, namely rather buy food from the other part of the world than get seasonal food from the local producer. Insecta Nuggets seems rather a promotion of exotic food to me- I can't see a big label 'local product' and the first place of origin that comes to peoples' minds when they see insects/worms being a meal is most likely somewhere in Asia, well definitely not Belgium
I have to remark that Damhert tries to promote "healthy" food, and not really exotic food. They make products that also can be produced here. Anti-imperialism-movement of the Insects
As a Belgian friend remarked, to who my brother showed the package the next day, "in fact it would be easy if we eat insects. Just do not clean the spider webs and cultivate the insects from there."
You can cultivate insects everywhere. I do not encourage exporting insects from other countries, but exporting the idea, the mindset...
My biggest fear for entomophagy is that this will become another globalised business, still having a big ecological impact, because "cheaper insects and worms" will be imported from "cheap labour countries". Still... I hope it would be so cheap to make insects everywhere, it's not necessary to import them. Insects can connect us again with local economies. Hopefully more economies will become more local, because I believe in globalisation or mobility of ideas and people, but not in international trade or mobility of goods.
Why do we not east insects in the West?
The Westerners took over almost whole the world and saw themselves better than whole the world for many centuries. They did not eat insects, because they associated it with indigenous people, with "savages", but maybe it's time that we go off our throne and embrace the idea of eating insects, instead of worrying about the increasing meat consumption in other countries. How often don't you read in the news that the meat consumption in China for example grew from 20kg/year/person increased in the last years to 50kg/year/person and that we should educate people from other countries to think more critically about their food habits, their consumption habits, their lifestyle? We are afraid for overpopulation (which is not going to happen if you study the graph of the demographic growth), global warmth, deforestry... but still look to the other side of the world for all problems. It's embedded in our system, our patriarchal system, to think in dualities and give the others the fault.
If I have to think in dualities, I would not tell others what to do, but learn from others what we can do.
And how does it taste?
Well, it is not the best thing I ever tasted, but it was not bad either. I did not think about the fact that I was eating worms, but just food... of the future.
In vele culturen -en de traditionele Maori cultuur vormt daar geen uitzondering op- gelooft
men dat alles in de wereld met elkaar verbonden is. Deze hele connectie wordt in de Maori
uitgelegd in tatai (genealogie) en korero (verhalen), of de whakapapa. Aan
de hand van whakapapa leggen oude mensen aan kinderen uit hoe alles
met elkaar verbonden is, zodat het kind later haar of zijn weg en haar of zijn plaats in het woud of
de wereld kan vinden. Familie komt ook voor in de mythologie van de Maori. In hun scheppingsverhaal kwamen Moeder Aarde en Vader Hemel samen en
kregen zeventig kinderen, die elks een god van een bepaald domein van de natuurlijke
wereld werd. De hele natuur, de hele kosmos, is dus een bonte familie. Bomen als verbinding tussen aarde en hemel Whakapa legt de connectie tussen de mens en de rest van de natuurlijke wereld uit. Vele
verhalen -of korero- zijn mythen, maar hebben ook een praktische kant, want de
whakapapa geeft aan verdwaalde meisjes zoals ik destijds alle kennis over de natuur, en hoe ze het
kunnen gebruiken, zowel spiritueel als fysisch. De bomen, de lucht en de sterren, de
bergen, en veel meer, zijn de ultieme leerkrachten over het leven. Biologie is meer dan
een encyclopedie van plantennamen, maar bevat filosofische lessen. Zelfs de Oud-
Grieken wisten dit. Biologie komt van bios en logos, wat wijsheid van het leven betekent.
De allereerste les wordt gegeven door Tane, de voorvader van de bomen, en de schepper
van de mensheid. In den beginne scheidde hij Moeder Aarde van de Hemel waardoor hij
licht in de wereld bracht. Hij is daardoor de inspiratie voor vele Maori. Hij is een model
voor mannelijkheid en actie in de wereld. De bomen werden gezien als de pilaren tussen deze twee
realiteiten, met hun hoofd in de wolken en hun voeten diep geworteld in de aarde.
Met het hoofd in de wolken Het menselijk leven en de kennis zouden hun oorsprong kennen in de realiteit van
Ranginui, of Vader Hemel. Volgens de traditie klom Tane in een citadel in de hoogste van
de twaalf hemelen. Hij vond daar drie emmers van kennis, die van kennis, die van het
onbekende, en die van kennis die mensen nog steeds zoeken. Naast deze goddelijke levenskracht verkreeg hij ook het menselijke aspect, en beide krachten plantte hij in
Hineahuone, de eerste vrouw. Zij gaf geboorte aan de mens, die een menselijke en
spirituele natuur heeft.
Een andere bewoner van de hemel is de maan, dat geassocieerd wordt met de
vrouwen en de menstruele cyclus. De Maori zagen ook de cyclus van de maan als het
opnemen en het sluiten van een poort waarlangs geesten vertrokken naar de oorsprong
van het leven.
De Maori observeerden de sterrenhemels, omdat ze aan de hand van de sterren de tijd en
de seizoenen berekenden. Daarnaast navigeerden ze de oceaan aan de hand van de sterren. Ook
geloofden ze da de sterren de zielen van hun gestorven voorouders huisden. Tijdens
nieuwjaar -of Matariki- dachten ze aan hun gestorven voorouders en maakten vliegers en
lieten deze gaan zodat ze de sterren kunnen raken. Geworteld in de aarde Aan de andere kant van de bomen heb je Moeder Aarde. Zij is het land, of de moeder die
aan alle dingen op aarde geboorte geeft. Ze wordt gezien als de geboorteplaats van alle
dingen en als de plaats naar waar alles terugkeert. Volgens enkele scheppingsverhalen verscheen Moeder Aarde vanonder het water. Daarna
gaf zij geboorte aan al het leven en voedt hen. Mensen worden geboren in de baarmoeder
van Moeder Aarde, en keren daar terug na de dood. Zoals de wereld geboren is uit
Moeder Aarde, zo worden kinderen geboren uit vrouwen. Het Maori woord voor land,
whenua, betekent ook placenta. Dus al het leven is geboren uit de zee. De landen boven water zijn als placentaʼs.
De zee als oorsprong De wereld is onstabiel aangezien het vooral uit de oceaan bestaat. De Maori en andere
Polyneisische volkeren zijn eilandbewoners, en daarom neemt de oceaan een grote rol in
hun wereldbeeld. In sommige tradities worden de diepten van de oceaan gezien als de
oorsprong en de bron van het leven. Zelfs de aarde komt uit de oceaan, en keert terug
naar de oceaan. Geologen en geografen zouden dit subductie noemen, maar de Maori zien het als geboorte en creatie.
De zoektocht van een
persoon naar zichzelf, zijn waarden en principes wordt door de maori vergeleken met een
kano reis op zoek naar land.
De oceaan is ook de scheiding tussen de fysische wereld en Hawaiiki. De Maori geloven
dat ze afstammen van Kupe, een van de grootste ontdekkingsreizigers aller tijden. Hij
kwam van Hawaiiki, het land van de voorouders, van de maori, van waar alle geesten
komen, en naar waar ze ook terugkeren. Zelf stond ik enkele jaren geleden staarde ik op Cape Reinga naar de speciale stroming waar de Tasmaanse Zee en de Stille Oceaan elkaar ontmoeten. De Maori beschouwen de Tasmaanse Zee als mannelijk en de Oceaan als vrouwelijk. Daar waar liefde is, daar is leven, maar ook dood. De doden rezen over het land naar Cape Reinga en daalden via een pohutukawa boom naar de onderwereld af... terug naar Hawaiki, de oorsprong van de Maori.
Deze mythologie komt ook terug voor in de prachtige film "Whale Rider" van Niki Caro, dat ik in een volgende blog zal belichten. Ik heb het in Nieuw-Zeeland voor de eerste keer gezien, en vandaag een tweede keer gezien, en ben nog steeds vertederd door dit sprookje over een Maori meisje en haar grootvader.
Een andere richting Tijdens mijn wereldreis was ik in Melbourne beland. Na enkele dagen in koffiebarren en sushirestaurants te hangen besloot ik om mijn hele planning over boord te gooien en een jaar in Australië te gaan werken. Ik wou voor totale vrijheid gaan. Alleen leerde ik snel dat je alleen voor een Work&Holiday visum in het buitenland kan aanmelden. Ik dacht enkele dagen na over welke bestemming. Hawaï? Door de verhalen van een Amerikaanse met wie ik in India en Nepal daarvoor had gereist was ik ook wel geïnteresseerd om in die grotten daar te leven. Of Papoea New Guinea? Ik dacht aan de uitnodiging van een vriend om hem daar te bezoeken als hij daar zou werken. Ik wist dat een bevriend koppel nu in Cambodja was, maar ik wou niet een derde wiel zijn, dus dat was ook geen optie. Ik staarde naar de bestemmingen van Qantas Airlines en dan zag ik Auckland staan. Nieuw Zeeland… Het is al jaren een droom om Nieuw Zeeland te bezoeken, maar na de verhalen van twee vrienden uit Amerika-laten we hen Lizzie en Gavin noemen- wist ik dat Nieuw Zeeland meer dan een week tussenstop verdiende. Toch boekte ik een ticket om twee weken in Nieuw Zeeland door te brengen. Ik regelde het allemaal vanuit een MacDonalds; daar had ik gratis wifi. Ik was over mijn maandelijks limiet van mijn Mastercard heen en moest de twee laatste dagen op kraantjeswater en brood van de 711 in Melbourne overleven. Op mijn laatste dag zat ik hele dag met mijn laptop in de MacDonalds en observeerde hoe de andere klanten al de hamburgers in hun mond staken, van hun milkshake slurpten en chocolade van hun vingers aflikten. Een foltering in slowmotion. Ik had alleen maar twintig dollar; juist genoeg om mijn bus naar de luchthaven te betalen. Het is een hele kwelling om zonder eten zes uur in een Macdonalds te zitten.
Aankomst in Auckland
Uiteindelijk vloog ik naar Auckland. Zodra ik in het land van kiwi’s, rugby en hobbits aankwam, wist ik dat ik over twee weken niet terug naar Australië zou vliegen. Ik verdien echt de prijs voor “meest wispelturige vrouw ter wereld”, en ik ben trots op deze prijs. Het zou blijken dat Nieuw-Zeeland me dichter naar de wortelen van Yggdrasil, van het leven, van de wereld… zou brengen dan de wildernis van Australië.
Wanneer ik in de luchthaven van Auckland langs de immigratie moest, verklaarde ik dat ik wandelschoenen die vol sporen van grond van de Himalaya in Nepal waren. Ik kreeg mijn schoenen tien minuten later -helemaal chemisch gereinigd terug-. Ja, ik was in het land van de natuur die nergens anders in de wereld meer beschermd werd dan hier. Zij hechten veel belang aan Biosecurity Risk Goods. Aangezien ze op een eiland leven, zijn ze erin geslaagd hun planten en dieren te beschermen tegen vele ziekten. Daarom mag je geen voedsel, planten en plantproducten, dieren, zuivelproducten, bodem, water of andere voorwerpen waaraan aarde is bevestigd, zoals sportschoenen, wandelschoenen en tenten... mee brengen. Je kan het aangeven aan de douane, maar waarschijnlijk komen alleen je schoenen en tent chemisch gezuiverd terug. De douanier gaf het zelfs met een glimlach terug, omdat ik mijn schoenen al had aangegeven voordat ze mijn bagage onderzochten. Ik herinnerde me dat ik veel respect en ontzag had voor deze zorg voor natuur. Ik wist onmiddellijk dat ik hier nog iets zou leren. Nadien ging ik naar een bankautomaat. Nog steeds wou mijn kaart me geen geld geven. Ik lachte met de situatie. Juist wanneer ik besluit om helemaal zonder plan verder te reizen, kreeg ik al de eerste moeilijkheid. Ik zag dit niet als een tegenslag, maar als een deel van het avontuur. Een uitdaging.
Ik besloot te liften.
Een vriendelijk koppel stopte en bracht me helemaal van de luchthaven naar het huis van Sebastian. Ik zou daar voor drie nachten couchsurfen. Couchsurfing is een manier van reizen; via een website (couchsurfing.org) kan je aan andere mensen vragen om op hun zetel, of in hun extra bed, te slapen voor een nacht, of meer. Dat is het minste wat je kan verwachten. Vaak nemen de lokale mensen je mee naar hun favoriete bars en andere plekjes. Ik was al sinds 2008 vertrouwd met deze website en organisatie, maar ik had er niet veel gebruik van gemaakt. Ik had zelf al een Poolse in mijn huis gehad, en eerder op een zetel in Kopenhagen en in Roemenië gesurfd. Op de website kan je naar de bewoners van bijvoorbeeld Auckland surfen, en dan beland je op het profiel van een persoon wiens foto of visie je aanstaat. Je leest over hun favoriete boeken, hun filosofie, hun beschrijving, wat zij willen leren of waarin zij kunnen onderwezen… Heel belangrijk is dat andere mensen, eerdere bezoekers, ook referenties kunnen achterlaten. Voor mij, een solo reizende jonge vrouw van 22, was het belangrijk te weten hoeveel en welke referenties de gastheer of gastvrouw heeft. Na een korte zoektocht op mijn computer in mijn kamer in Melbourne vond ik het profiel van Sebastian en ik was onmiddellijk aangetrokken; hij beschreef zich als een schrijvende, veganistische, ecologische piraat. Hij zei dat hij iedereen over Aroha zou leren. Ik stuurde hem een verzoek, en hij antwoordde positief.
De Roep van Rozemarijn
Nadat ik me had gesetteld in het "The Spaceship" - zo noemde hij het gebouw waarin hij en enkele anderen huisden. Volgens mij was het vroeger een brandweerkazerne-, maakte hij een gerecht met pompoenen (kiwi’s zijn dol op pompoenen, zou ik leren) en vroeg me rozemarijn plukken in een perkje van de straat. Ik wist niet hoe rozemarijn eruit zag, maar toch legde hij mij geduldig uit hoe ik het kon herkennen. Wanneer ik het plantje herkende, voelde ik iets kriebelen. Ik wou meer over planten en tuinieren leren. Tijdens het avondmaal vroeg hij mij wat mij naar Nieuw Zeeland bracht, en ik zei dat ik hier ben om een visum aan te vragen voor Australië, maar dat ik eerst wat ging rondreizen in Nieuw Zeeland. Plots dacht ik aan Lizzie, en over haar WWOOF-ervaringen in Nieuw Zeeland. Ik staarde naar de rozemarijn die niet gebruikt was, en zei dan dat ik ook aan WWOOFing ga doen. Zomaar. Uit het niets. Of misschien kwam het van veel dieper. Van een verlangen dat jaren in mij heeft geslapen en nu begint op te borrelen, zoals die modderpoelen in de reisgidsen van Nieuw-Zeeland. Ik wil meer leren over de natuur, organisch boeren en tuinieren.
bron: www.landidee.nl
Dan vroeg ik hem wat hij schreef, "want ik heb op je profiel gelezen dat je schrijft." “Ik schrijf over dingen die ik leuk vind, zoals ecologie, veganisme…” en hij begon erover te vertellen. We praten over onze interesses en over onze zoektocht naar een andere wereld. Ik wist helemaal niet zoveel over ecologie -ondanks mijn bachelor in geografie- als hij of als ik nu -bijna drie jaar later-, maar er werden al zaadjes gelegd. Hij intrigeerde mij, omdat hij een vrije persoon was. Ik wou ook zo vrij zijn. Ik wist al dat ik wispelturig en vrij was. Zoals een vlinder. Alleen dacht ik dat het in mijn betekenis iets negatiefs betekende. Ooit vroeg een vriend in België wat mijn lievelingsdier was. Ik antwoordde vlinder. Hij glimlachte en zei dat het bij mij paste. "Het is hoe je wil dat andere mensen je zien. Ik denk dat je wel wil dat mensen je zien als iemand die met de wind gaat en steeds van koers verandert, niet echt wetende wat je wil." Ik vroeg Sebastian wat zijn lievelingsdier was. Hij dacht eventjes na en zei: “De mens.” Ik lachte. Ik had deze vraag al aan tientallen personen op mijn wereldreis (en ervoor) gevraagd. Dit antwoord ik nooit eerder gehoord, maar toch vond ik het geniaal. “Wat is jouw lievelingsdier?” vroeg hij. “Ik denk… wolf,” zei ik. “Wat is je woord voor 2012?” vroeg ik. Het was 11 januari 2012. “Uh…wat een vraag... bevrijding.” “Bij mij is het… surrender. Het is ongeveer hetzelfde.” “Wat is je woord voor je leven?” vroeg hij deze keer. “Ik…. Dat is een moeilijke vraag. Mag ik hierover nadenken?” “Uiteraard,” zei hij. “Wat is jouw woord voor je leven?” “Aroha,” zei hij. “Aho...oora?” “Nee, Aroha. Dat is Maori voor absolute liefde,” zei hij. “Dat is een prachtig woord. Kan je me daar meer over vertellen? Ik herinner me dat je op je profiel iedere bezoeker belooft om daarover te leren.” Hij lachte. “Er zijn betere leermeesters dan ik die je alles over Aroha kunnen vertellen.” “Kan je het voor mij opschrijven?” Hij schreef dan in sierlijke letters op een blad in mijn reisdagboek…
In Nepal heb ik een permacultuur boerderij bezocht dat de sociale onderneming Dharti Mata van Claire Lin uit Taiwan huist. Hun missie is eco-en vrouwvriendelijke producten maken voor vrouwen uit Nepal en daarbuiten. Klik hier voor deel 1 of deel 2. Van de Boerderij naar Buiten
Studenten en bezoekers van de Hasera Permaculture farm, de dorpelingenen expats op de Farmer’s Market zijn momenteel de grootste klanten. Ook heeft ze connecties met organische winkels in Taiwan en Hongkong. Momenteel werkt ze aan pakketjes die ze via de post kan versturen. Wie geïnteresseerd is voor een aankoop van een pakketje (dat uit 6-8 pads bestaat en ongeveer 10-20 euro zal kosten plus verzendingskosten), kan Claire als volgt bereiken:
Je kan haar ook elk weekend ontmoeten op de Farmer’s Market in Kathmandu. Ze vertelde me dat alle reacties interessant zijn. Een Frans meisje deed alsof ze haar standje niet zag, maar viste wel stiekem een businesscardje en belde haar na de markt op. Anderen vrouwen zijn wel meer zelfzeker en komen zelfs terug om meer te kopen. Ook mannen kopen dit voor hun vriendin, moeder, zus… Sommige Westerse vrouwen zeggen dat ze tampons gebruiken. Andere mensen denken dat ze hoesjes voor mobieltjes verkoopt. De Nepaleze vriendin die mij op haar producten gewezen heeft, vertelt me dat ze het al enkele maanden gebruikt. „Het is heel comfortabel. Soms wil ik het blijven aanhouden, ook al is mijn menstruatie afgelopen.” Ze gebruikt het alleen tijdens de meer lichtere dagen. Tegen het wassen kijkt ze niet op. Ze doet dit niet uit economische redenen, want ze komt uit de rijkere klasse en kan zoveel maandverband kopen als ze wil. Haar moeder heeft haar echter geleerd om zo weinig mogelijk te consumeren en duurzaam mogelijk te leven. In Nepal leeft alles langer. Terwijl mijn panty’s na twee dagen al niet meer bruikbaar zijn, zou ze bij de verkoper gaan klagen als haar panty’s voor twee jaar gescheurd zijn. Dit idee van de katoenen inlegkruisjes past perfect bij de oosterse filosofie dat het enige waarvan je meer wil hebben een betere natuur, gezondheid en geluk is.
Mijn eigen evaluatie - bloeding in Pakistan
Twee weken later kon ik mijn nieuwe aankoop zelf testen. De test was meteen groot, omdat ik me op een roadtrip in de Himalaya van Pakistan bevond, met mannelijke vrienden. Ik was liever thuis geweest, met andere vrouwen, of eigenlijk helemaal alleen, waar ik dit in alle rust kon ondervinden. Toch besloot ik de test niet uit te stellen. Voor de zwaarste dagen gebruikte ik een tampon.
Ik bewaarde de bebloede inlegkruisjes in een papieren zakje. Wanneer ik in een familiehuis van een van mijn vrienden een eigen badkamertje kreeg voor een nacht, waste ik deze met koud water. Ik was verbaasd hoe snel het bloed oploste. Ik wou dat ik dit weetje eerder wist, want ik heb enkele onderbroeken verspild aan bloedvlekken. Ik droogde deze buiten, maar wel uit het zicht van mijn mannelijke vrienden. Ik denk niet dat ze hiervoor klaar zijn. De vrouwen van hun familie merkten wel op wat ik aan het doen was en vroegen me erachter. Ik werd een beetje rood. In de Pakistaanse cultuur, zeker in de meer afgelegen berggebieden, wikte en woog ik mijn woorden af. Vrouwen lopen hier met dupeta’s en burka’s rond, zogezegd uit eigen keuze, maar indirect door de starende blikken van de man die hen oncomfortabel maken.
Ik legde het concept uit. Ze werden super enthousiast. Ze stelden me ook vragen over tampons. Hun nichtjes in USA hadden dit al laten vallen. Ik haalde een tampon uit de verpakking en legde het concept uit. De vrouwen giechelden. „We kunnen dit niet gebruiken. Niets kan in ons zijn,” zei ze. Ze bestudeerden wel aandachtig de katoenen inlegkruisjes. „Dit is veel beter dan wegwerpmaandverband,” zei een van hen. „Het voelt ook zachter aan.”
Ik wou dat ik een heel koffer vol lovelady’s had. Deze vrouwen waren echte gastvrije schatten en leefden in een van de mooiste gebieden ter wereld, die echter ook door plastiek geteisterd worden. Zij verbranden plastiek. Ik had hen graag een beetje meer comfort willen geven waarmee ze hun dochters en de natuur om hen konden beschermen. Het is misschien een vreemd geschenk, puur omdat het verbonden is aan taboe’s, maar misschien is dit wel een van de beste cadeau’s die we kunnen meenemen, een stukje katoen en een beetje wijsheid, gevuld met zin voor positieve verandering. Ik ben van plan om met mijn lovelady’s aan een wasdraad mijn Vlaamse tuin kleurrijker te maken. Ik hoop dat de buurvrouwen het zullen zien.
Extra noot:
In België kan je ook katoenen inlegkruisjes vinden in de meeste ecologische winkels. Daarnaast bestaat er ook de "moon cup" dat misschien zelfs nog meer gemakkelijker is dan een inlegkruisje. Meer informatie: http://www.kudzu.be/nl/winkel/categorie/i/47400
Tijdens mijn reis in Nepal ontmoette ik Claire Lin op de Farmer's Market in Kathmandu. Ik besloot naar de permacultuur boerderij te gaan waar ze haar sociale onderneming "Dharmati" heeft opgericht. Als je het eerste deel nog niet gelezen hebt, klik hier.
„Moeder Aarde” - Profits voor Moeder Natuur en de Vrouw
Tijdens haar NGO werk in Nepal kwam Claire Lin, een jonge vrouw uit Taiwan, in aanraking met de zorgen van plaatselijke vrouwen. Ze vertelden haar over Chhaupadi, een traditionele praktijk in de westelijke regio van Nepal dat vrouwen verbiedt om deel te zijn van het familiegebeuren tijdens hun menstruatie. Claire vertelde dat deze vrouwen verbannen worden naar afgelegen huizen en nauwelijks eten of drinken, omdat ze „onzuiver zijn”. In Taiwan is menstruatie ook een taboe, maar niet zo hard als in Nepal. Ze hoorde dat somme vrouwen soms hetzelfde inlegkruisjes blijven gebruiken voor heel hun periode en daardoor verschillende infecties creëren. Deze verhalen bleven in haar hoofd hangen. Wanneer ze in Auroraville kennismaakte met katoenen inlegkruisjes, nam ze het idee mee naar huis. Ze las blogs uit Taiwan en Japan over hoe je zulke dingen maakte. Wanneer ze terugkeerde naar Nepal deed ze workshops over menstruatie educatie en opende ruimte voor dialoog voor vrouwen. Ook probeerde ze hen te leren hoe je zelf vanuit katoen inlegkruisjes kan maken, maar hoe langer ze dit deed hoe meer ze de vraag kreeg waar ze dat konden kopen.
Wanneer ze 30 jaar oud werd, besloot Claire een carrièrewissel te doen. Ze verliet YIA Taiwan en richtte Darmati Sustainable Workshop op. Darmati betekent in Sanskriet en in Nepalees „Moeder Aarde”. Deze term belichaamt perfect de belangrijke waarden van haar onderneming: meer zorg voor de vrouw en voor de natuur. Met Darmati wil ze aan de hand van kleine veranderingen het leven van de vrouw, ten goede van de natuur, verbeteren.
Lovelady Pads - liefde voor je eigen vrouwelijk lichaam en de natuur
In de Hasera Farm vond ze goede bondgenoten in Mitu en haar vrouwenraad. Met behulp van de boerin van deze permacultuur boerderij selecteerde ze enkele vrouwen die wel een centje bij wilden verdienen. Wanneer Claire en ik ons in de gezellige atelier bevinden, legt ze me uit dat ze nooit een schaar hadden gezien. „Hun handen bibberden wanneer ze voor de eerste keer een schaar vasthielden.” De training duurde langer dan ze had verwacht, maar de vier vrouwen werden sterker. „Deze pads zijn de eerste producten die we met onze sociale onderneming willen maken,” legt Claire uit terwijl ze mij de atelier toont. „Later willen we andere producten maken.”
Ze haalde enkele inlegkruisjes uit een doos. „De naam Lovelady verwijst naar ons doel om vrouwvriendelijke producten te maken. Niet alleen doen we aan woman empowerment door rurale vrouwen op te leiden en te werk te stellen, maar dit is ook beter voor het vrouwelijk lichaam. Katoen is een ademende stof, plastiek niet. Als je het op een goede manier wast, is dit meer hygiënisch dan de plastieken versie. Er is minder kans voor infecties.”
„Ja… Ik weet dat ze stof gebruikt moest hebben voor Koning Plastiek de wereld begon te domineren.” Ik vertelde dat ik onlangs bij de grote opruim in het huis van mijn grootmoeder oude doeken had gevonden, die volgens mijn moeder de voorloper was van het maandverband. Mijn grootmoeder is een kranige vrouw van 80 jaar die nog een fris hoentje is. Die doeken hebben haar alvast geen kwaad gedaan.
„Bovendien werk je ook aan de natuur,” vervolgt Claire. „Hoeveel vrouwen leven er niet op aarde? Hoeveel van hen gebruikt plastieken inlegkruisjes? Die afvalberg groeit echt aan, zeker als je weet dat plastiek niet te recycleren is. Deze doeken kan je voor twee jaar gebruiken. Hoeveel kilogram afval en geld spaar je niet uit?”
Ze ontwikkelden zes verschillende soorten pads, die allemaal 100 % uit katoen bestaan:
everyday pads: voor alle dagen, lengte 23 cm
daypads with inserts: geschikt voor zware en gemiddelde bloeding, 24 cm
daypads, geschikt voor gemiddelde bloeding, 24 cm
simple pads: geschikt voor lichte bloeding, 23 cm
long pads: geschikt voor hevige bloeding of wanneer je yoga of fysieke inspanningen doet, 24cm
night pads: voor zware bloeding, voor’s nachts, 36cm
Na gebruik laat je deze een nacht in koud water weken, met een beetje eco-vriendelijke zeep. Daarna was je hen en hang je hen in de zon. „In het begin was het vreemd om het bloed uit je inlegkruisjes te wassen,” zegt Claire, „maar eigenlijk verbindt het mij meer met mijn lichaam. Mijn voorouders waren Chinese medicijnmensen. Ze bestudeerden de kleur van het bloed om te weten of je lichaam gezond is.” Ze pauzeert. „Het is jammer dat veel vrouwen hun menstruatiebloed als iets „vies” zien. Dat komt vooral door de advertising van plastieken inlegkruisjes. Weet je dat ze in Taiwan menstruatiebloed in reclame als een blauwe vloeistof voorstellen?”
Ik zeg dat deze onnatuurlijke weergave ook in de lage landen gebruikt wordt.
„Eigenlijk is menstruatiebloed vol met nutriënten. Het lichaam bereidt zich voor op een baby, maar wanneer een eicel onbevrucht in de baarmoeder komt, stoot het deze nutriënten af.” Ze vertrouwt me toe dat ze het water waarin ze haar inlegkruisjes laat weken daarna over haar eigen tuintje giet, omdat ze gelooft dat deze extra nutriënten de bodem rijker kunnen maken.
„Het is spijtig,” gaat Claire verder, „dat vrouwen hun menstruatie proberen te vermijden, of het liever willen weggooien dan willen bestuderen. Door die herverbinding met mijn lichaam geef ik meer tijd aan mezelf in mijn lichaam. Vroeger nam ik pijnstillers, maar nu maak ik tijd vrij. Ik probeer op deze dagen minder te werken, was deze inlegkruisjes en denk na.”
Ik vertel haar over het boek „4seasons in 4weeks” van Suzanne Mathis McQueen waarin elke week van de menstruatiecyclus met een seizoen vergeleken wordt. „De periode van de menstruatie is onze herfst, wanneer de bomen hun bladeren loslaten, wanneer wij onze verwachtingen, herinneringen en andere dingen die we niet meer nodig hebben loslaten zodat we later hernieuwd kunnen beginnen. „Er is ook een hoofdstuk bij elk seizoen speciaal voor de man zodat hij weet wat hij moet doen waneer de vrouw in welke periode bevindt, zodat hij haar beter kan begrijpen en hun relatie dieper, gezonder en intenser kan maken.”
Claire glimlacht. „Het moet niet alleen taboe zijn voor vrouwen, maar ook voor mannen, die met ons moeten leven. In Taiwan is het de gewoonte dat je vriendje je warme chocomelk komt bezorgen tijdens de menstruatie.” (wordt vervolgd)
