Posts tonen met het label Fotografie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Fotografie. Alle posts tonen

woensdag 20 augustus 2014

De Feministische Avant-Garde van de 1970s: Francesca Woodman

Vandaag hebben een vriendin van Iran en ik de tentoonstelling "WOMAN - The Feminist Avant-Garde of the 1970s" in Bozar bezocht. Deze tentoonstelling loopt van 18 juni tot 31 augustus in het Brusselse en bevat beelden van de Sammlung Verbund in Wenen. De namen van de artiesten zeiden me niets, maar tijdens mijn reis doorheen de jaren zeventig werd ik verliefd op de verhalen, boodschappen en werken van Francesca Woodman, Mary Beth Edelson, Ulrike Rosenbach, Birgit Jürgenssen en Sanja Ivekovic dat ik  zelf mijn fototoestel wil nemen en mezelf als vrouw wil verkennen. 

Vooral Francesca Woodman intrigeerde me. Voordat ik haar werk zag, viel de naam al op. Wood + Man. Mijn eigen familienaam betekent ook "Wood". Het tweede woord "man" klinkt zelfs ironisch. 

Dan las ik haar verhaal. Ze is geboren in 1958 en gestorven in 1981. Dat betekent dat ze op 22 of 23 jarige leeftijd gestorven is. Haar jeugd speelde zich af in Colorado en Italië. Al sinds 1972 trok ze foto's van haar zelf. Vaak naakt. Een vriend vroeg haar ooit waarom ze foto's van haar naakte zelf nam, en toen zei ze laconiek dat zij altijd voorhanden was. 


(c) Francesca Woodman
In 1979 verhuisde ze naar New York en werkte as de assistent van een fotograaf en als een modefotografe. Op 19 januari 1981 pleegde ze zelfmoord. 

Haar werk bevat heel eel kleine vierkante zwart-wit foto's, videos en tekeningen. Haar iconografische beeltenis van de jonge vrouw worden vaak gezien als een esthetische voorspelling van haar zelfmoord. Maar SAMMLUNG VERBUND bewijst met hun laatste boek dat zij een gepassioneerde vrouw is. 

Terwijl wij langs haar afbeeldingen wandelden, dacht ik aan de film The Virgin Suicides van Sofia Coppola, dat over vier zusjes gaan die zich gevangen voelen in het huis, de religie van hun ouders en de maatschappij en daarom zich -zoals de titel al verraadt- het leven ontnemen. De foto's beelden dezelfde duistere drang naar vrijheid die ze nooit gaan krijgen. Ik was geïntegreerd door haar beeltenissen, vooral van het strand, zeker omdat ik zelf op zoek ben, of bezig ben, aan een script voor een kortfilm over twee zusters die elks een transitie in vrouwelijkheid ondergaan tijdens een strandvakantie. 

De film gaat ook over de jaren '70. Daarvoor - voor eeuwen- domineerden mannen het beeld van de kunstenaar en van de vrouw in de kunst. Vrouwen dienden alleen maar als model. In de nasleep van mei '68 begonnen vrouwen zoals Cindy Sherman en Hannah Wilke, VALIE EXPORT... het beeld van de vrouw in en door de kunst toe. Ze gebruikten geen schilderijen of beeldhouwwerk, dat nog steeds het domein van de man is, maar vertaalden hun boodschappen en verlangens in fotografie, videografie en theatrale voorstellingen. 

(c) Francesca Woodman
De tijd, de cyclus van leven en dood, de processen van veroudering en vernieuwing, begeesterde Woodman zo fel dat het in haar werk en leven een grote invloed had. Ze liet zich door de Griekse mythe van Apollo en Daphne inspireren en laat zich fotograferen waarbij ze omcirkeld wordt door boomwortels en berkenstam draagt. De mythe zelf gaat ook over transitie en spanningen van adolescentie en volwassenheid. Haar kunst kan dan ook gezien worden als haar zoektocht, haar leerproces, om verandering, verlies, het leven... zelf te aanvaarden. Een proces dat iedereen doorgaat. 

Zelfs de quote bij haar werk -het museum heeft bij elke artieste een persoonlijke quote gezet- past bij Francesca... en eerlijk gezegd voelde ik me daardoor nog meer met haar gebonden, omdat in mijn verhalen en kunst ook constant tijd, verlies en bomen terugkeren, als een cirkel. 



"I've a lot of ideas cooking, 
I simple need to get started working 
before they stick to the bottom of the pan." 
- Francesca Woodman


(c) Wendy Wuyts

zaterdag 16 augustus 2014

The Mother of Haïti

Some years ago I met the talented photographer Betania Salvatore from Bariloche, Argentina, when I traveled in Guatemala. She came back from a project in Haïti and shared me this story:

An old mother used all her money to give her daughter a better life somewhere else. Every day she cried and prayed for her missing daughter. 
For years.
Betania heard from others that her daughter had died.
Nobody told the old mother. 

bron: http://500px.com/photo/36661544/untitled-by-betasalvatore
(c) Beta Salvatore, Haïti 2011

vrijdag 15 augustus 2014

De Littekens van Afrika

Tijdens mijn reizen in Afrika, maar ook in Antwerp, merk ik vaak op dat sommige Afrikaanse mensen littekens op hun gezicht hebben. Ik herinner me dat ik ooit een gesprek had met een Afrikaan dat je bijvoorbeeld Ghanezen kon herkennen aan een soort van driehoek. Ik heb nooit begrepen waarvoor het stond, of waarom het gebeurde, totdat ik vandaag op een artikel over Joana Choumali stootte.

De Afrikaanse fotograaf Joana Choumali maakte een fotoreportage over de "Hââbre", dat in een van de talen van Burkina Faso zowel "schrijven" als "littekens maken" betekent.

Dit was een eeuwenoude traditie was een soort van paspoort, een soort van teken, dat aangaf bij welke stam ze behoorden, en tot welke stam ze niet behoorden. Ze droegen vroeger niet zoveel kledij.

Nu is deze traditie aan het verdwijnen, omdat sommige stammen kledij dragen waarmee ze zich kunnen distantiëren van andere stammen (kledij kan helaas bijdragen tot dualiteit), omwille van de druk van zowel religie of overheid,  of ok omdat veel Afrikanen meer en meer voor een stedelijke levensstijl gaan. De laatste generatie delen in de fotoreportage hun mening over Hââbre. 

bron: https://www.lensculture.com/articles/joana-choumali-haabre-the-last-generation

maandag 11 augustus 2014

Rechte lijnen in Natuur


Op een "home party" in de rijke wijken van Lahore in Pakistan leerde ik een jonge vrouw kennen die juist uit Milaan was teruggekeerd met een diploma interior design. Op een bepaald moment praatten we over de mooiste vorm in design. Ik koos voor de spiraal, omdat de koru een patroon is dat heel diep in mijn ziel gegriefd is, en zij koos voor het vierkant. 

"Ik hou niet van rechte lijnen," zei ik tegen haar, "omdat je nooit een rechte lijn in de natuur zal vinden."
Daarna hadden we een van de meest interessante discussies die ik een lange tijd heb gevoerd. Het ging over geometrie, architectuur, de gulden snede regel van drie, en andere lijnen die kunstenaars en wetenschappers gebruiken om de natuur weer te geven. "Heel de natuur zit vol lijnen, formules en cijfers," zei ze. "Natuur is een en al wiskunde. De sterren bewegen zich volgens een bepaald patroon. Om de negen jaar komt een of andere planeet terug aan de hemel. In alles kan je cijfers vinden. Wanneer je over schoonheid in de natuur spreekt, kom je automatisch terecht bij geometrie."
"Geef mij een fysica wet zonder een assumptie," wierp ik tegen. "Je kan de natuur niet vatten in lijnen. Kunst is gewoon een imperfecte poging om natuur weer te geven. Dat is juist het mooie aan natuur. Wij kunnen haar niet controleren, ondanks al onze geometrie, wetenschap en kunst."

Ik daagde haar uit, en ik daag ook elke blog lezer uit:
"Als je een bewijs vind van een rechte lijn in natuur, zet het op instagram en stuur het naar @wendiertje89."

woensdag 6 augustus 2014

Bloedmooi Congo



In het Fotomuseum van Antwerpen bezochten een Deense vriend en een van mijn beste vriendinnen onder andere de tentoonstelling "The Enclave" van Richard Mosse. In een van mijn favoriete magazines was ik onmiddellijk aangetrokken door dit surreële landschapsfoto van Congo, waardoor ik besloot eindelijk eens dit museum te bezoeken.


Hij vond deze speciale techniek waarbij infrarood zichtbaar wordt, dat vroeger door militairen werd gebruikt om gecamoufleerde installaties terug te vinden, dat hij ideaal vond om de conflicten in het Oosten van Congo zichtbaar te maken dat bijna door de internationale media vergeten lijkt. 


De kleuren zorgen voor een andere werkelijkheid, een ander perspectief, tonen onzichtbare dingen... waardoor je wanneer je door de video installatie stapt alleen maar kan zwijgen en kijken. 

https://vimeo.com/67115692

De video installatie zelf is ook indrukwekkend, zeker door de opstelling van de verschillende schermen en de sound design. Ik zei nog tegen mijn vriendin dat Afrika ook aanvoelt als verschillende verhalen, verschillende beelden, die allemaal op je afkomen zodat je in een droom lijkt te voelen. Zowel de inhoud als de ervaring voelden heel herkenbaar aan...  en zij beaamde mijn opmerking. 

Ik weet zelf niet of ik de beelden mooi moet vinden. Misschien is "bloedmooi" wel de juiste beschrijving. Mosse gaat express voor een ervaring van schoonheid, lees ik in verschillende bronnen. "Schoonheid is immers het beste kanaal voor  een mens om te kunnen voelen. Het is het scherpste werktuig in de kist. Ze doen mensen zwijgen en luisteren. Wanneer je menselijk lijden mooi voorstelt - en soms is het dat ook- roept dat ethische vragen op bij de kijker. Het maakt hen verward, boos, ontredderd. En dat is fantastisch, want je wil jouw publiek juist doen nadenken over hoe beelden gemaakt en geconsumeerd worden. "



zondag 20 juli 2014

Wie is de fotograaf?




Onlangs, in een appartement vol kunstenaars in Brussel, toonde een Engelsman mij deze foto. Hij deed onderzoek naar de fotograaf. Het zou de enige foto zijn die hij aan een museum verkocht heeft. Wanneer deze Engelsman het desbetreffende museum opbelde voor meer informatie over deze intrigerende foto, stuurden zij echter een andere foto door, van dezelfde vrouw, maar vanuit een andere invalshoek. Deze foto is echt veel meer sprekend. Ik hou van haar ogen die vertellen dat ze zich ergens anders bevindt dan in deze kitsj kledij en wereld waarin ze gestoken is. 

zondag 9 maart 2014

Een deel van mijn ziel noemt Diana F

Mijn nicht en ik hebben heel veel gemeen. Wanneer zij met iets afkomt, ben ik altijd razend benieuwd wat ze te vertellen heeft. Al jaren doet ze fotografie, en nu wil ze zich aan het hoofdstuk van lomografie wagen. Ze toonde me een blauwe plastieken geval dat je vooral hipsters ziet dragen, dat ze in de lomography store in Antwerpen had gekocht. Het verwondert mij niet dat in een van de hoofdsteden van mode en creativiteit deze eenvoudige cameraatjes verkocht worden, en zelfs een eigen tempel hebben. Wanneer we op de facebook pagina lazen dat er een workshop in "double exposure" diezelfde zaterdag werd georganiseerd, meldde ik me meteen aan. 
En toen vond ik een nieuw deel van mijn ziel... en ze noemt Diana F. 



Wat is lomografie?
Lomografie is analoge fotografie, maar niet andersom. De techniek komt oorspronkelijk uit Rusland, en ik weet niet of je het een techniek kan noemen. Terwijl fotografen zoals Jimmy Nelson ("Before they pass away", waarover ik in een van mijn volgende blogs zal schrijven) de barre koude trotseert om een perfecte foto te vinden die de bijna uitgestorven volkeren vereenzelvigt met de harde natuurelementen, trekken lomografen zonder na te denken, overal en nergens. 

De bekende tien gouden regels moedigen juist rebellie aan. Neem je camera overal mee naartoe, wees snel, het is een deel van je leven, trek zoveel mogelijk foto's...
De beste regel is om zo dicht mogelijk bij het onderwerp te staan, omdat je lenzen zeer wijd zijn. De komische distortie die je krijgt als je close-ups met wijde lenzen trekt, is eigenlijk deel van lomografie. 

Double Exposure
Tijdens de workshop wordt eventjes kort vermeld met welke drie factoren in verband met licht je rekening moet houden als je een foto neemt: filmsnelheid (ISO), shutter speed en de diafragma. Bij lomografie zijn je keuzes zeer beperkt. Er is maar een shutter speed (1/60), de filmsnelheid kies je aan de hand van de film (wij werkten met 400 iso), en bij de Diana F, de leencamera die we voor een uurtje mochten gebruiken, heb je maar keuzes tussen bewolkt, half bewolkt, zonnig en pinhole. Dat betekent 3 f-stops. Dat is niet veel. 

In Antwerpen was het half bewolkt (dat verbaast me niet), en daarom koos de workshopleider voor ons om met 400 iso te werken. Normaal gezien zou je zelfs voor 800 ISO gaan, maar aangezien we twee foto's op hetzelfde stukje film gaan "branden", kies je voor 400 iso, want anders zal je stukje film "verbranden". 

Gewapend met deze kennis, en geladen met een 120 rol, om 12 foto's te nemen, of 24 foto's, trokken we stad Antwerpen in. We experimenteerden wat. Ik weet wel wat ik allemaal heb getrokken, maar ik heb geen idee welke resultaat twee foto's op elkaar zullen geven. Toch ging ik met een geweldig gevoel naar mijn volgende afspraak in de St. Antoniusstraat (om een lekkere croque te eten in de Vintage Bar Fabiola); want ik voelde me net zoals een Witte Koningin in een van mijn kort verhalen, die op zoek is naar alle kleuren van de wereld, en deze door verschillende ervaringen allemaal vindt. 
Ik had in mijn eigen stad een nieuwe kleur gevonden. Een nieuw stukje ziel.  

Cadeautjes van Diana F
Vol spanning ging ik in het koddige lomografie winkeltje in de Kammenstraat (toevallig ook de fashion district van Antwerpen) mijn scans halen. Ook al ben je niet van plan in de wereld van lomografie te verdiepen, toch is dit winkeltje een bezoekje waard, en niet alleen als je een toerist of een hipster bent (alhoewel ik moet toegeven dat ik een hipster ben en eigenlijk ook vaak door mijn vrienden lachend een toerist wordt genoemd). Het is arty, met lomografie foto's aan de muren, camera's in houten doosjes, en een vinylplaatwinkel in de volgende ruimte. 

Ik merkte snel aan de foto's dat vooral de eerste foto (van de twee foto's per stukje filmrol) meer zichtbaar was dan de andere. Een van de gouden regels van lomografie is dat de foto's anders zullen uitdraaien dan je dacht en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Bij lomografie laat je alle controle los. Misschien is dat soms wel goed dat je gewoon vanuit het intuïtieve en het gevoel en minder uit het rationele naar de wereld kijkt. 

Ik heb in ieder geval een "sardina cam" gekocht en ben van plan Azië letterlijk en figuurlijk in te blikken vanuit het gevoel. 

zondag 2 maart 2014

Colombiaanse portretten als verhalen


Meestal denken mensen aan bananen, Shakira en drugsbendes als Colombia ter sprake komt. Dit land in het noordwesten van het Zuid-Amerikaanse continent was tot kort geen geliefde reisbestemming, maar sinds een aantal jaren trekken alsmaar meer en meer mensen naar dit land waar mensen constant glimlachen, dansen en elkaars gezelschap op zoeken. Zelf ben ik ook twee jaar geleden, als deel van mijn wereldreis, naar Colombia geweest. 



typisch tafereeltje in de straten van Cartagena,
(c) Wendy Wuyts, april 2012
Ik heb enkele dagen gekuierd in de kleurrijke gezellige straten van Cartagena en heb gedoken in de warme wateren aan Santa Marta. Shakira en drugsbendes heb ik niet gezien, bananen af en toe, maar wat mij vooral bij bleef waren de mensen zelf. Een jaar later toonde een professor "regie" de kortfilm "Los Retratos" bij Iván D. Gaona (geregisseerd én geschreven). In deze kortfilm gaat een schattig omaatje naar de markt om een kip te kopen. Zij heeft te weinig geld om de kip te kopen, maar als ze ziet dat er een tombola is met een kip als prijs, waagt ze haar kans. Ze wint een polaroid camera. Zowel zij als de camera tonen ons prachtige en koddige portretten van het platteland. Geen instagram. Dit portret is natuurlijk geschoten. 

De kracht van fotografie & videografie 
Haar man en zij zoeken eerst uit wat ze gewonnen hebben. Het is verwonderlijk -zelfs al weet ik dat dit zich op het Colombiaanse platteland afspeelt- dat ze niet het bestaan van fotografie kennen in een wereld die alsmaar visueler wordt. Een bevriende Mexicaanse regisseur, Edoardo Herroz, maakt momenteel een coming to age -kortfilm over een jong meisje in Tsjechië en haar verslaving aan video's en foto's maken met haar smartphone. 
Meer info: http://www.indiegogo.com/projects/little-bird-ptacek--2

Alsmaar meer en meer mensen -ook ik- maken foto's van alles en zetten het op facebook, instagram, snapchat... We worden ook overweldigd door selfies en andere portretten uit de hele wereld. Waarom wil precies iedereen beroemd worden? Waarom is het belangrijk te bestaan op het internet? Waarom begint dit oud koppeltje -zodra ze dankzij hun buren ontdekken wat het is- zoveel mogelijk foto's te nemen? 


printscreen van de trailer "Los Retratos"

Natuurgetrouw portret vs maskers van deze tijd
Wat ik echter leuk vind aan de foto's van de karakters in "Los Retratos" is dat het niet de allermooiste foto's zijn. Ik bedoel ermee dat ze er niet zo mooi uit willen zien. Ze willen gewoon hun kijk op hun realiteit geven. Wanneer ik foto's maak en deze spreidt, gaat er een hele rationele rekening aan vooraf. Aanwezig zijn op sociale netwerken betekent marketing. Marketing betekent dat je toont waarin je anders en beste in bent. Soms kijk je naar instagram foto's van iemand. Je denkt dat je alles weet, maar eigenlijk zie je alleen maar een deel, namelijk het deel, dat ze met de wereld willen spreiden. Soms vraag ik me af wat niet wordt gefotografeerd en waarom? In dit imperium van sociale media worden we allemaal omgeven door maskers. 

Ik denk dat meer portretten zoals in Los Retratos over de wereld verspreid moeten worden. Deze visuele verhalen geven ons een andere kijk, een misschien minder fraaie kijk, want ze tonen ons immers de oude gezichten vol rimpels achter de maskers. Toch hou ik ervan om de waarheid op straat of in een cinemazaal te zien.Het voelt juist zeer kalmerend je elastieken draden die de masker aan je hoofd houden aftrekt. 


Los Retratos vertelt ons immers dat Colombia niet alleen door gemaskerde drugskoeriers wordt bewoond, maar ook door personen, zoals jij en ik, die het leven zo waarheidsgetrouw en goed mogelijk willen beleven. Zulke personen, mensen... zijn de redenen waarom je naar Colombia -terecht- zou moeten gaan. Zij vormen de kleurrijke ziel van dit prachtig land. Niet de stranden of de straten. Of Shakira. 



dinsdag 26 november 2013

Divine Images



“What would have happened if the aesthetic standard of our society had belonged to the collective unconscious of the great artists of the past?” the Italian artist Anna Utopia Giordano wondered. 
She took famous classic nude beauties of art history, and photoshopped them, like these pictures were going to used for advertisements of covers you'll find nowadays. There are standards in the world, accepted, about female beauty. These standards weaken the woman a lot, because it makes a difference between women. You cannot be beautiful if you attain these standards. Is it healthy? Is it possible for every women to become like the photoshopped ideal? 


It is kind of interesting to know how standards can poison the self-esteem of many women. I don't want to describe myself as the ideal or perfect woman, in all my Belgian modesty, but... sometimes I wonder why not. I look more to the left woman than the right. In some periods I would be the muse of many artists. Do I just have bad luck I am born in the wrong period? 

Since childhood I look to much into the mirror, trying to change myself, my body, in something else, something others want to see. I did a lot of sports. I had a period I ate only fruits for breakfast. And I lost weight... but still, even I had a more healthy BMI than ever, got a good physical condition, I thought I was too fat. The Romans had this expression: Mens Sana in Corpore sano. A healthy mind in a healthy body. It can go both ways. Even if you have a healthy body, a beautiful body, you still can feel miserable, and weak, and ugly, because the mind is tricked. It is maybe weak to let my mind trick me, but if you already as child are brainwashed by all the stereotypes of beauty you see on magazines, television, films... you wonder why so many women are feeling bad, and ask their husband -as in this famous cliché- or their ass looks to fat in this dress. 



Two years ago I went to Thailand, in a period when I I felt bad about my own body, my relationships, or the lack of relationships... also partly because I got recently dumped by a guy which I thought was going to be someone more. I went to Koh Phangan, and decided to take yoga, because "yoga people all look so happy, and ... he... maybe this can help me to make me stronger and happy, you know".  
I promised myself to subscribe for the closest yoga center in my neighbourhood. When I came back from the 7/11, with my bags full of groceries, I bumped into a notice board of a yoga school. I came closer, and my mouth felt open... when I discovered it was a tantric yoga center, and ... more... they were going to give a tantric sex workshop of a week about 2 days. I hesitated in these 2 days, because... is this not bad for a Catholic prude girl like me... but on the other hand... nobody knows me. So, in the last moment, I went to the yoga school and attended the lectures and yoga classes. Don't expect stories which would even blush Samantha from Sex and the City. It was more innocent. One of my big eye-openers was the quote of the lecturer that many women forget to really watch to classic paintings where goddesses, the ultimate beautiful women, are portrayed. Aphrodite, Venus... are not models with size 0, no, they have curves, and love-fat. They are mothers of Eros,  and still thousands of men, from beggars via artists to kings, worship them, because... this woman is a goddess, and knows everything about love, her fertility, desires... and uses what she has to gets what she wants, and Aphrodite, if you know your Greek myths, she mostly gets what she wants. 
Real beauty cannot be captured by physical features, because they change according to the standards made by time and culture, but real raw beauty you can find in any woman who founds divinity in who she is, and knows how to use it. 

So... for me both paintings, the one with the more curvy woman, or the more slender lady, are both beautiful, in a different way divine. 

source inspiration: Flavorwire 
source pictures: Anna Utopia Giordano  

vrijdag 30 augustus 2013

"She Who Tells a Story"



“I was raised with people trying to tell me what to do and think,” said Newsha Tavakolian, who shoots for The New York Times from Iran. “Now I want those looking at my work to have their own opinions. I don’t want to enforce any ideas or views upon them. They are free.”


"Don't forget this is Not for You (for Sahar Letfi)", 2011
exhibition in Boston,  August 27, 2013 - January 12, 2014

The phrase “She Who Tells a Story” comes from the word rawiya (...). But the exhibit doesn’t tell one story; it tells many. (...) Ms. Tavakolian said that while the exhibit cannot really not change anything about the current situation in Egypt or elsewhere in the region, what it could do is help “provide people with the opportunity to see some different perspectives from the region.”

Please, if you would have the opportunity to visit this exhibition, tell me about it, and if these women really challenge the stereotypes in their region, and tell the different stories, could frame the complex identities in their region. Dank u wel :). Let me now rewrite a short story, I wrote for a film project, but let it us put in another context... 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------

White on Paper (retold)

Thousands spirals huddled together. Colors danced and mingled over the entire surface.  In this all, she wandered in this insane play of her mind, a young woman, her skin so brown as the heart of ancient trees, her hair as black as the lonely nights without the caress of the moon, and her eyes as dark as still, but deep waters. In this world she could be as free as she wanted. There were no limitations, no expectations... She could be everyone. She could be a queen. Yes, a beautiful, shining, colorful queen, without any scars, without any ropes, without any fear. An artist. In her hands, an old camera, the one she saw using a tourist, appears. In front of her, a corridor, blinding her eyes with a giant light, appeared, and she decided to meet the source of the light. Something in her mind said this would be a great frame for a movie, or a photograph: her feminine silhouette in the backlight.
There was a man waiting for her. He was not like the men in her village. He was tall, taller than any guy, and his skin was so white as the milk her grandmother's goats produced. He reminded her to this tourist of an Iceland, which visited her village some weeks ago, the same tourist with the same camera in her hands. In the memory he had given her only one glance, which freezed time. She didn't know this stranger. Her mother noticed the short interaction, and had her pulled away, from "this strange behavior". But... now she met him again, in his land of ice and snow. He was the opposite of everything what the desert around, in, under her village was promising her. This time she took pictures of him, expressing her feelings, expressing her desires, expressing who she really is...
until the dream ended.

In the real world, her hairs were covered by the rusari, when she walked through alleys which smell like goat piss and the other perfumes of poverty. Her father allows her to take pictures, which he sells in the capital as postcards to tourists. Her father says she has "an eye", not because he knows something about exposure, the golden mean... but the dodgy publisher for who he works, says it. Her father, who worked as tea maker for a publisher, who had found one day some pictures in his wallet. Nobody, in that company, wonder what the boss was looking for in this wallet. Money shuts mouths. He asked who took these pictures, and her father, who has a talent for knowing what people want to hear, said he took these pictures. Since then her father is tea maker, photographer and also, as second job outside the publisher, vendor of photographs he cannot sell to the paper. She knew this. She could work as photographer, in Iran, if she wanted, but not now... she is a clever girl. Her talent is to know what people don't want to hear. She tells herself she just waits for a moment, when everything will be ok, when her dreams full of colors, and the white papers of the books of her father's boss will mingle.

But this tourist changed everything...

He appeared more often in her dreams. She was almost afraid to fell asleep, because she didn't want to hear her family hear her moaning. 16 year old girls shouldn't have desires...   One morning, when her youngest sister and she were doing the dishes in a bucket outside, her sister confirmed her biggest fear. "Why are you making so weird noises? What do you dream about?"
"I dream about... camels... that I am a camel."
Her younger sister start laughing. "You're so weird."
Weird is better than naughty.
Still, anxious, she took her grandfather's camera, and went into the desert, to calm down there.
Landscapes, impressions...  got an eternal print, but couldn't brand away the image in her mind, of this tall, white man. She stopped, in the middle of nothing.
She raised her hands, and by both her thumb and forefinger of each hand, she made a frame, looking for a picture that would make her happy ... that would set her thoughts free ...
... and he appeared in the frame.
Her arms fell.
Stunned, she stared at the tourist. This is impossible. So... God still exists in this reality? It has to be... because only He could have brought him. This is a sign. These time the glance was longer, long enough to invite her to come. Slowly, she went to him, and although he didn't smile, she came closer and closer, and stopped one meter for him, impressed by his appearance. His eyes are so blue... as ice... She never had seen ice, only in the magazines her father brought home. What happens now? She wants to touch him, and then he also raises his hand, to touch her fingers, but exactly at the moment when her hand palm was going to feel his finger tops, he disappeared in a fata morgana. Afraid - fear for loosing it- she swirl around like a jinn. Where is he? Then she stopped, and understood something every woman one day will realise. Who do I really miss? 
She looked in the sun, not afraid to burn her eyes, and then tried to capture every color of this light with her camera. When her film roll was finished, she sighed. It was just all a dream...

Her father noticed that his daughter looked more sad than she usual was, but he didn't ask her why. Something in him wanted to ask her, hug her, take off this rusari from her head and kiss her black hairs, but there were other men, not so far from them, so he followed her via the door into his own small kingdom, where his queen carries the real scepter.

Three days later, her father faced two upset guys. One of them always developed his film rolls, the other was his boss. They did not understand the reason of the subject, lying on the table between them. The father was so chocked that his talent did not connect with his mouth. Possessed by anger, maybe fear, he took the pictures, and went home, to find his eldest daughter. She was cleaning the windows, and wanted to greet him with a smile, but the devil's laugh in his eye made her freeze. He pulled her inside, and threw the pictures in her face. "What is this?"
Trembling, confused, she took the pictures, and then she saw the most unbelievable. It is magic. 
Then a smile appeared, for a very first time on her dry lips, and she looked up.
"This is who I really am."
Her deepest desire was translated on white paper.
Her story of longing. Her identity. Her search for freedom...
Her dumb and forefinger did not hold pictures showing the sun, but showing him.
Her dreams, full of colors, really mingled with the white paper.
There was hope...
if there is magic in the world.