Internationale Dag tegen het Geweld tegen Vrouwen: Wat zijn Patriarchale Structuren?

Vandaag is het Internationale Dag tegen het Geweld tegen Vrouwen. Voor mij mag het elke dag Internationale Dag van de Eliminatie van alle soorten geweld zijn, want ook al lijkt de mens en de wereld te "evolueren", toch zijn de cijfers van geweld huiveringwekkend. Denk maar aan de grote groepsverkrachtingen in India of aan de ontvoering van al deze schoolmeisjes in Nigeria. In België, las ik vandaag in de media, worden 150 vrouwen jaarlijks door hun man vermoord. Geweld tegen vrouwen is overal. Sommige mensen zeggen dat door de globalisering van de media onbekende verhalen aan de oppervlak komen en daardoor een schijn geven dat er een stijging in geweld is, wat ik als een reden zie, maar niet als de enige reden. Ik zie ook de verankering van de patriarchaat in onze wereld als een reden van de stijging van het geweld. In een van de volgende blogs zal ik uitleggen hoe de structurele aanpassingen (SATs) van de World Trade Organisation (een van de voorvechters van patriarchaal kapitalisme) in de jaren' 80 voor "heksenverbrandingen" in Afrika zorgden. 

(Eco)feminisme en de Patriarchaat

Er zijn veel redenen waarom we meer (eco)feminisme in ons dagelijks leven nodig hebben, omdat het een kader biedt aan alle problemen, en een oplossing aandient. De roots -volgens (eco)feminisme- van alle problemen in de wereld -van racisme tot vernietiging van de natuur- ligt bij de patriarchale 

structuur van de maatschappij, die de mannelijke waarden en normen hoger ziet dan de vrouwelijke waarden en normen.  In deze video (Engelstalig) legt Marina Watanabe uit hoe de patriarchale structuur iedereen -man en vrouw- schaadt en onze kansen limiteert. 

Zij is een 21 jarige die "Vrouwenstudies", met minor "communicatie" in USA studeert. Op haar youtube kanaal legt ze in korte video's topics uit waar feminisme meer helderheid of zelfs een oplossing kan bieden, zoals waarom meisjes zich op Halloween vooral als hoeren verkleden. 

From Apple Computer to Apple Tree

(c) wendiertje89 on Instagram
Fall in East-Germany, 2014

 Dreaming as reply to the Fall in the World

Winter is Coming. It's one of the most popular and known quotes from the series Game of Thrones. It means that dark times are coming, but it also means that we are in fall, the time between summer and winter, when things start to change. Trees start to loose their leaves, the birds fly to other regions and the temperature starts to decrease. In this period we pluck the fruits of our hard work in the previous seasons and keep it in a dry place, so we can survive the cold, dead winter. People who look further, see the spring after this dead period, and start to plant fruit trees and spread seeds from spinach, salads, parsley and even carrots, because fall is also the period when you can change a lot of things. 

My brother and I are very aware of the crisis, the winter, the dark times, that are coming to us, or in fact, already started. There is a big fall in the world. In two meanings of the world.  The Patriarchal capitalism is spreading as a disease over whole the world, polluting the grounds, the water, the air and the human mind. The violence against women and foreigners increased, biotechnology changed the genetics of seeds and plants so engineers control who has access to food and who not, we are working for money that does not exist, because the banks are speculating with it... etc. I believe the only way to solve many problems is when people have access to small pieces of ground and can grow their own food, as I said in the previous blog about "the future of food". That is why my brother and I decided to do something with the ground that we hearted from our grandparents. We want to create a safe haven, that gives us food, that frees us and our beloved ones from the capitalist patriarchy that makes from us slaves of our own wage, that let us be in contact with nature and let us be in control of our own life. We started to dream... as a reply to the fall in the world. 

Planning with Permaculture Design
Last Summer I participated in the permaculture design course from Regreen ecocenter in Greece. These were two of the most interesting weeks in my life, because apart from the knowledge I also got some skills and tools to achieve my dreams: my mind and my hands became different in my eyes. 
Together with my brother we made a map of our ground and started to draw. We decided to have a greenhouse (without warming elements), but also a place with a self made contain and picknick tables. We also made different phases, to give us enough time. We hoped that in the summer and fall of 2016 we would be 30% self-sustainable. We think it's important to have a part-time job, to pay taxes, medical care etc... but we also think we can save a lot of money by providing ourselves with vegetables, fruits and eggs. 

I have to admit that I feel guilty that I spend too much time with my apple computer. Technology is promoted as progress, something that should make everything goes faster, but instead of creating more time for ourselves, I've the feeling I've not enough time. Nothing can go fast enough. By going back to the nature, and planting apple trees and other seeds, I hope to find again a balance with myself and the world, find more time for myself and can feel really happy and satisfied with what I am doing. Being self-sustainable is not only about being in control of your food, but also in control of your mind. I know that my mind is still a slave of all the ruling dogma's of the patriarchy. 

Maybe that's also why I am so interested for ecofeminism. It is a political answer on racism, sexism, class exploitation and environmental destruction, that not only maps the problems (all the roots of the bad things happening in the world are in patriarchy according to ecofeminists), but also provides the solutions: subsistence. 

(c) The Ecologist

Acting, because actions tell more than words

Since the end of June our garden started to change. We bought 3 chickens. We built a picknick table and a terrace where we hope to celebrate nice evening gatherings with friends. We made a greenhouse where we planted seeds for vegetables for next spring - and I love writing about it and sharing it with Facebook, because it makes me proud that I am doing these things for myself, for the world and for nature.

Today my brother, his friend and I planted also 18 fruit trees: mulberries, apricots, pears, apples, cherries and nuts will be hopefully the main ingredients of our diet. Soon I will plant some flowers (like narcissus) and herbs that belong to guilds of plants protecting trees against diseases and insects and/or making the soil more fertile, but according to a garden architect our soil is perfect for fruit trees, so we will focus on plants that will fight against the pests and diseases. In the next months I will give a list of the guilt of plants we used, what kind of problems we (hopefully not) faced and the solutions we (hopefully) found. 

 Celebrating, as the 4th and most important phase of Dragon Dreaming. 
That's for later, but the feeling that I am doing something good feels already as a nice celebration for the soul. 

De Eerste Nacht in -of de eerste indrukken van - Pakistan

In april 2014, wanneer de Taliban en de Pakistaanse regering in een soort van vredesonderhandeling zaten, besloot ik tijdens mijn trip in Azië twee oude vrienden van Pakistan in Lahore te bezoeken en de rest van het land te verkennen. Ik had zelfs een biodynamische boerderij nabij Lahore gevonden bij wie ik vrijwilligerswerk kon doen en een soefi muzikant in Rawalpindi (de tweelingstad van Islamabad) bij wie ik kon couchsurfen. 

Mijn verhaal in Pakistan begint in het donker. In Karachi. Door een vertraging van vier uur in Kathmandu had ik mijn connectie gemist. Het was zes uur ’s avonds. Buiten was het al donker. Ik passeerde de douane en liet me rondleiden tot bij de infobalie van Pakistani Airlines. Het is niet de eerste keer dat ik mijn „White Woman VIP card” in dit land zou misbruiken. White betekent al iets in dit land, waar nog steeds sporen te vinden zijn van het Britse koloniale bewind, Woman zorgt ervoor dat ze veel respect voor je hebben en je geen kwaad zullen doen -want zij zien de vrouw als een diamant die je moet koesteren, maar vooral ook goed moet beschermen tegen begerige mannen-  maar de combinatie van deze twee W-Woorden maakt van jou een prinses, zeker als je alleen reist. Mensen vragen aan mij of ik een actrice, een journalist of een diplomate ben. Waarom anders zou ik hier zijn? En dan nog alleen? Ik moet iemand zeer belangrijk zijn, dachten ze (en deelden ze ook met mij mee). Geen prinses, want dan zou ik een heleboel bodyguards hebben… maar ik moest toch iemand met een belangrijke reden zijn. Ik kon ook uiteraard CIA-agente zijn.  

Wanneer ik aan de balie hoorde dat de volgende vlucht pas om 08u ’s ochtends is, kwamen de krokodillentranen op. Ik heb al vaak gereisd en al vaak moeten wachten, zelfs hele nachten, maar ik had in afgelopen dagen, weken, eigenlijk al maanden, al heel wat teleurstelling en verdriet moeten verwerken. Deze angsten, pijn en onzekerheden liet ik op een krakkemikkig stoeltje in de luchthaven op de vrije loop. Soms -en volgens mij overkomt het de beste reiziger- vraag je jezelf af waarom je altijd zoveel onzekerheden en avontuur opzoekt terwijl je beter thuis kan rusten. Waarom put ik me altijd steeds zo uit? Wat drijft me altijd om meer te reizen, meer te ontdekken? Waarom was ik hier? In dit gevaarlijk land? Ik kende niemand in Karachi. Ik wilde verdwijnen in deze oceaan. Dan sloop tussen al die donkere gedachten het besef dat ik in een onbekend land ben … waar je heel snel kan verdwijnen. Die gedachte is weken bij mij gebleven en heeft me later geïnspireerd om aan een nieuw verhaal te beginnen. In dit land achter gordijnen, sluiers en andere maskers kan je heel wat verbergen. 
Ik nam mijn spullen en slofte naar buiten. Er stonden massa’s mensen… en ze keken allemaal naar mij. Nadat ik mijn euro’s in Pakistaanse rupees gewisseld had en al op een foto met een hele familie had geposeerd, had ik door dat ik de enige blanke persoon ben in deze wijde omtrek. Tot mijn opluchting vond ik een MacDonalds. Gratis wifi! Ik moest mijn gastheer waarschuwen dat ik veertien uur later zou aankomen. Terwijl ik mij over mijn iPod boog, zette een Pakistaanse man zich bij mij. Iets in de dertig, groot, verzorgd gekleed en geschoren. Hij stelde zichzelf voor als een journalist. Hij had juist de massa straatkinderen gefilmd die naar een voetbaltoernooi in het buitenland zouden vertrekken. Hij vroeg wat ik hier in een MacDonalds in Karachi deed en ik legde mijn situatie uit. Hij stelde voor dat hij mij Karachi bij nacht wou tonen. „Er is hier een mooi strand.” Ik wist niet zoveel af van Karachi, maar ik wist dat het niet zo veilig was als Lahore en Islamabad. De sensatiezoeker in mij zei echter „Gaan!” De rationale moederfiguur hield mij tegen en zei dat ik eerst mijn goede vriend in Lahore zou moeten waarschuwen. 
Ik vroeg of ik zijn gsm mocht lenen, ging buiten zitten en belde mijn vriend op. Wanneer ik zijn stem hoorde, verdwenen alle donkere wolken. Hij liet mij beloven om de nacht in de MacDonald door te brengen. „ Ik heb tien jaar in Karachi gewoond en weet dat enkele buurten zeer gevaarlijk zijn. Er is veel straatcriminaliteit.”  Al telefonisch regelde hij met die journalist als tussenpersoon een sim-kaart voor mij zodat ik vanaf nu ook telefonisch bereikbaar ben. In Pakistan kunnen buitenlanders immers geen sim-kaart hebben. Een Pakistani moet immers zijn identiteitsnummer, naam van zijn vader en zijn moeder, geboorteplaats en geboortedatum opgeven. Mijn goede vriend aan de telefoon registreerde op zijn naam een nieuwe telefoonnummer voor mij en liet mij beloven goed op de sim-card te letten „zodat het niet in de verkeerde handen kan vallen.”

Nadat de journalist is vertrokken, begon de lange nacht. Soms was ik in MacDonalds, soms dwaalde ik rond de luchthaven. Mensen staren naar mij, ik zie vrouwen in burka’s, een kindje plaste op de grond vlak aan mijn stoel, om vier uur s’ ochtends, ik staarde jaloers naar de mannen die op de grond sliepen… Wanneer ik echter op de grond wou zitten, kwamen ongeruste politieagenten al vragen of ik ok waren en lieten iemand anders van hun stoel gaan zodat „de witte dame” kon relaxen. Om vijf uur onderrichtte een elf jarig meisje mij in Urdu, de officiële taal van dit land. „Ap kesi ho?”  Dat betekent „hoe gaat het met jou?”  Om zes uur bood een heel familie mij ijs en chai aan. Chai is de Zuid-Aziatische versie van thee. Ik had het al vaak in Nepal en India gedronken. Het is verslavingwekkend, maar ik vond er niets aan. Pas in Pakistan leerde ik van de speciale smaak van chai houden. 

Eindelijk was het tijd om in te checken. Ook al was mijn lichaam moe en lag het plat op een zetel-ik trok me niets meer aan van de starende blikken- toch was mijn geest super enthousiast. Ik zou eindelijk na een jaar met twee goede vrienden herenigd worden, in een van de laatste landen waar ik mezelf ooit verwacht had. In het vliegtuig naast mij verscheen een jonge vrouw die mij pannenkoeken en koffie van MacDonalds aanbood. Ze is jonger dan mij, vertelde over haar gearrangeerd huwelijk met haar neef en Pakistaanse politiek. 

Ik kwam als een wrak in de luchthaven van Lahore aan. Terwijl ik (nerveus) op mijn bagage wachtte (en hoopte dat het de reis had overleefd), belde ik de vriend in Lahore als eerste op. „Ik ben hier.” Ik wist dat de andere vriend al buiten in de aankomsthal op mij stond te wachten. 

De Feministische Avant-Garde van de 1970s: Francesca Woodman

Vandaag hebben een vriendin van Iran en ik de tentoonstelling "WOMAN - The Feminist Avant-Garde of the 1970s" in Bozar bezocht. Deze tentoonstelling loopt van 18 juni tot 31 augustus in het Brusselse en bevat beelden van de Sammlung Verbund in Wenen. De namen van de artiesten zeiden me niets, maar tijdens mijn reis doorheen de jaren zeventig werd ik verliefd op de verhalen, boodschappen en werken van Francesca Woodman, Mary Beth Edelson, Ulrike Rosenbach, Birgit Jürgenssen en Sanja Ivekovic dat ik  zelf mijn fototoestel wil nemen en mezelf als vrouw wil verkennen. 

Vooral Francesca Woodman intrigeerde me. Voordat ik haar werk zag, viel de naam al op. Wood + Man. Mijn eigen familienaam betekent ook "Wood". Het tweede woord "man" klinkt zelfs ironisch. 

Dan las ik haar verhaal. Ze is geboren in 1958 en gestorven in 1981. Dat betekent dat ze op 22 of 23 jarige leeftijd gestorven is. Haar jeugd speelde zich af in Colorado en Italië. Al sinds 1972 trok ze foto's van haar zelf. Vaak naakt. Een vriend vroeg haar ooit waarom ze foto's van haar naakte zelf nam, en toen zei ze laconiek dat zij altijd voorhanden was. 

(c) Francesca Woodman

In 1979 verhuisde ze naar New York en werkte as de assistent van een fotograaf en als een modefotografe. Op 19 januari 1981 pleegde ze zelfmoord. 

Haar werk bevat heel eel kleine vierkante zwart-wit foto's, videos en tekeningen. Haar iconografische beeltenis van de jonge vrouw worden vaak gezien als een esthetische voorspelling van haar zelfmoord. Maar SAMMLUNG VERBUND bewijst met hun laatste boek dat zij een gepassioneerde vrouw is. 

Terwijl wij langs haar afbeeldingen wandelden, dacht ik aan de film The Virgin Suicides van Sofia Coppola, dat over vier zusjes gaan die zich gevangen voelen in het huis, de religie van hun ouders en de maatschappij en daarom zich -zoals de titel al verraadt- het leven ontnemen. De foto's beelden dezelfde duistere drang naar vrijheid die ze nooit gaan krijgen. Ik was geïntegreerd door haar beeltenissen, vooral van het strand, zeker omdat ik zelf op zoek ben, of bezig ben, aan een script voor een kortfilm over twee zusters die elks een transitie in vrouwelijkheid ondergaan tijdens een strandvakantie. 

De film gaat ook over de jaren '70. Daarvoor - voor eeuwen- domineerden mannen het beeld van de kunstenaar en van de vrouw in de kunst. Vrouwen dienden alleen maar als model. In de nasleep van mei '68 begonnen vrouwen zoals Cindy Sherman en Hannah Wilke, VALIE EXPORT... het beeld van de vrouw in en door de kunst toe. Ze gebruikten geen schilderijen of beeldhouwwerk, dat nog steeds het domein van de man is, maar vertaalden hun boodschappen en verlangens in fotografie, videografie en theatrale voorstellingen. 

(c) Francesca Woodman

De tijd, de cyclus van leven en dood, de processen van veroudering en vernieuwing, begeesterde Woodman zo fel dat het in haar werk en leven een grote invloed had. Ze liet zich door de Griekse mythe van Apollo en Daphne inspireren en laat zich fotograferen waarbij ze omcirkeld wordt door boomwortels en berkenstam draagt. De mythe zelf gaat ook over transitie en spanningen van adolescentie en volwassenheid. Haar kunst kan dan ook gezien worden als haar zoektocht, haar leerproces, om verandering, verlies, het leven... zelf te aanvaarden. Een proces dat iedereen doorgaat. 

Zelfs de quote bij haar werk -het museum heeft bij elke artieste een persoonlijke quote gezet- past bij Francesca... en eerlijk gezegd voelde ik me daardoor nog meer met haar gebonden, omdat in mijn verhalen en kunst ook constant tijd, verlies en bomen terugkeren, als een cirkel. 

"I've a lot of ideas cooking, 

I simple need to get started working 

before they stick to the bottom of the pan." 

- Francesca Woodman

(c) Wendy Wuyts

Verboden Leugens over Jordanië

Gisteren nam ik deel aan een discussie over de "betrouwbaarheid" van jouw "talking heads" in jouw documentaire met enkele zeer ervaren producers, monteurs en regisseurs uit Denemarken, USA en België. Een van hen haalde de documentaire "Forbidden Lies" van Anna Broinowski aan. Deze documentaire gaat over de "hoax" van Norma Khouri, een Jordaans-Amerikaanse vrouw die het boek "Forbidden Love" heeft geschreven dat rond de periode van 9/11 (die van New York, niet die van Chili) is gepubliceerd. Het gaat over haar beste vriendin die tijdens een "honor killing" is vermoord, omdat ze een relatie heeft met een christelijke man. Norma schreef het boek om de aandacht van de internationale gemeenschap op "honor killings in the Arab world" te vestigen. Tijdens het maken van de documentaire geraakt de film maker in een heel netwerk van leugens. Norma lijkt de ene leugen over de andere leugen te leggen. In 2004 publiceerde een journalist bewijzen dat haar verhaal helemaal niet zou kloppen. Ook twee vrouwen uit Jordanië, onder wie een journalist die over vrouwenrechten in haar land schrijft, vinden meer dan 70 details in het boek die niet kunnen kloppen. Norma schrijft in haar boek dat de rivier door Amman, de hoofdstad van Jordanië, loopt, wat geografisch helemaal niet waar is.  Ook zijn er totaal niet zoveel "honor killings" in Jordanië als Norma beweert. De twee Jordaanse vrouwen voelen zich juist beledigd. Vele vrouwen dragen geen hoofddoek, worden niet begeleid door een mannelijk familielid en kunnen doen wat ze willen doen.

Ook al is het niet in de documentaire "Forbidden Lies" expliciet gezegd, maar de producer die deze documentaire ophaalde zei dat dit een mooi voorbeeld is van oriëntalisme en propaganda voor Westers terrorisme en de oorlog in Irak en Afghanistan. "Aangezien het Westen zoveel stereotypen heeft over de Arabische wereld, kwam dit verhaal geloofwaardig over. Zij gebruikte eigenlijk zelfs stereotypen, omdat ze het kan." Er is zelfs een complottheorie dat zij voor de FBI werkte met als opdracht om via media, een vals verhaal, het beeld van een land te doen kantelen naar een negatief daglicht zodat de hele oorlog in het Oosten meer verantwoord zou lijken.

Het doet me denken aan een opmerking van een kennis uit Iran die in België studeert. Wat haar het meest ergerde, waren Westerse feministen die haar vertelden dat zij en andere vrouwen het de Moslimwereld zouden moeten emanciperen.  Gertrude Bell, een Britse schrijfster, wereldreiziger, politica die leefde van 1868 tot 1923,  en die meehielp aan de verwestering van het Midden Oosten (we kijken allemaal uit naar de film "Queen of Desert" van Werner Herzog die in 2015 uitkomt), stichtte de Anti-Suffrage League, omdat ze vond dat een vrouw zelf moet kiezen wat ze wil, en dat niemand, ook geen zogenaamde feministen, een vrouw moet vertellen wat ze moet doen, zeker omdat we niet weten. In feite doet Norma wat vele vrouwen uit het Oosten stoort: outsiders die denken dat ze de waarheid weten, maar alleen de stereotypes zien...

Terug naar Nieuw-Zeeland (5): Whale Rider

Een van mijn lievelingsfilms heb ik enkele jaren geleden in Nieuw-Zeeland op een prachtige zomeravond gezien: "Whale Rider" van Niki Caro uit 2002 gaat over een twaalfjarig Maori meisje, Paikea (met Keisha Castle-Hugles, de jongste actrice genomineerd voor een Oscar, en binnenkort in Game of Thrones),  die een "chief" wil worden van de stam. Haar grootvader Koro gelooft dat deze rol alleen voor jongens weggelegd is.  Er is immers een voorspelling over een afstammeling van de direct patrilineaire lijn van Paikea, "De Walvissenrijder" die op de top van een walvis van Hawaiki kwam en hun stam in Nieuw-Zeeland stichtte. Deze afstammeling zou de stam terug naar goede tijden leiden.

Deze film gaat onder andere over familie. Haar moeder en haar tweelingbroer zijn in het kraambed overleden. Haar vader is een artistieke carrière in het buitenland begonnen. Zij wordt vooral door haar grootouders en haar nonkel opgevoed. Paikea houdt vooral van haar grootvader, maar hij is niet zo goed in de uitdrukking.

Daardoor krijgt het verhaal ook een lading van genderconflict. Het meisje wordt onder andere "bossy" genoemd, terwijl als ze een jongen was juist pienter gevonden zou worden. Zij is zeer hard geïnteresseerd voor traditionele liederen en dansen, maar wordt nauwelijks door haar grootvader, zelf een respectable chief, aangemoedigd. Haar vader keert terug en wil haar meenemen naar Duitsland, maar zij kan het niet verdragen om weg te gaan. Het lijkt alsof de zee en de walvis haar terug roepen. Intussen heeft de grootvader de jongens opgeroepen om aan een training tot chief te beginnen, waarbij ze onder andere leren om met een taiaha (een vechtstok) te vechten. Zij is echter niet welkom. Een sprookje, zoals dat van Mulan, ontplooit zich uit dit drama.

De metafoor van de oceaan komt overal terug. Het is volgens mij niet toevallig dat de shots van de bevalling, wanneer kleine Paikea uit de baarmoeder komt, samenvallen met shots van de oceaan, dat in het wereldbeeld van de Maori ook als de baarmoeder van al het leven wordt gezien.  Deze film gaat ook daarom over de relatie tussen mens en natuur, dat uit compassie en respect bestaat, of zoals ik al schreef... deze film gaat over familie, in enge en brede zin.

Bloed Taboe in Kathmandu, deel 3

In Nepal heb ik een permacultuur boerderij bezocht dat de sociale onderneming Dharti Mata van Claire Lin uit Taiwan huist. Hun missie is eco-en vrouwvriendelijke producten maken voor vrouwen uit Nepal en daarbuiten. Klik hier voor deel 1 of deel 2.

Van de Boerderij naar Buiten

Studenten en bezoekers van de Hasera Permaculture farm, de dorpelingen en expats op de Farmer’s Market zijn momenteel de grootste klanten. Ook heeft ze connecties met organische winkels in Taiwan en Hongkong. Momenteel werkt ze aan pakketjes die ze via de post kan versturen. Wie geïnteresseerd is voor een aankoop van een pakketje (dat uit 6-8 pads bestaat en ongeveer 10-20 euro zal kosten plus verzendingskosten), kan Claire als volgt bereiken: 

Je kan haar ook elk weekend ontmoeten op de Farmer’s Market in Kathmandu. Ze vertelde me dat alle reacties interessant zijn. Een Frans meisje deed alsof ze haar standje niet zag, maar viste wel stiekem een businesscardje en belde haar na de markt op. Anderen vrouwen zijn wel meer zelfzeker en komen zelfs terug om meer te kopen. Ook mannen kopen dit voor hun vriendin, moeder, zus… Sommige Westerse vrouwen zeggen dat ze tampons gebruiken. Andere mensen denken dat ze hoesjes voor mobieltjes verkoopt. De Nepaleze vriendin die mij op haar producten gewezen heeft, vertelt me dat ze het al enkele maanden gebruikt. „Het is heel comfortabel. Soms wil ik het blijven aanhouden, ook al is mijn menstruatie afgelopen.” Ze gebruikt het alleen tijdens de meer lichtere dagen. Tegen het wassen kijkt ze niet op. Ze doet dit niet uit economische redenen, want ze komt uit de rijkere klasse en kan zoveel maandverband kopen als ze wil. Haar moeder heeft haar echter geleerd om zo weinig mogelijk te consumeren en duurzaam mogelijk te leven. In Nepal leeft alles langer. Terwijl mijn panty’s na twee dagen al niet meer bruikbaar zijn, zou ze bij de verkoper gaan klagen als haar panty’s voor twee jaar gescheurd zijn. Dit idee van de katoenen inlegkruisjes past perfect bij de oosterse filosofie dat het enige waarvan je meer wil hebben een betere natuur, gezondheid en geluk is.  

Mijn eigen evaluatie - bloeding in Pakistan

Twee weken later kon ik mijn nieuwe aankoop zelf testen. De test was meteen groot, omdat ik me op een roadtrip in de Himalaya van Pakistan bevond, met mannelijke vrienden. Ik was liever thuis geweest, met andere vrouwen, of eigenlijk helemaal alleen, waar ik dit in alle rust kon ondervinden. Toch besloot ik de test niet uit te stellen. Voor de zwaarste dagen gebruikte ik een tampon. 

Ik bewaarde de bebloede inlegkruisjes in een papieren zakje. Wanneer ik in een familiehuis van een van mijn vrienden een eigen badkamertje kreeg voor een nacht, waste ik deze met koud water. Ik was verbaasd hoe snel het bloed oploste. Ik wou dat ik dit weetje eerder wist, want ik heb enkele onderbroeken verspild aan bloedvlekken. Ik droogde deze buiten, maar wel uit het zicht van mijn mannelijke vrienden. Ik denk niet dat ze hiervoor klaar zijn. De vrouwen van hun familie merkten wel op wat ik aan het doen was en vroegen me erachter. Ik werd een beetje rood. In de Pakistaanse cultuur, zeker in de meer afgelegen berggebieden, wikte en woog ik mijn woorden af. Vrouwen lopen hier met dupeta’s en burka’s rond, zogezegd uit eigen keuze, maar indirect door de starende blikken van de man die hen oncomfortabel maken.   

Ik legde het concept uit. Ze werden super enthousiast. Ze stelden me ook vragen over tampons. Hun nichtjes in USA hadden dit al laten vallen. Ik haalde een tampon uit de verpakking en legde het concept uit. De vrouwen giechelden. „We kunnen dit niet gebruiken. Niets kan in ons zijn,” zei ze. Ze bestudeerden wel aandachtig de katoenen inlegkruisjes. „Dit is veel beter dan wegwerpmaandverband,” zei een van hen. „Het voelt ook zachter aan.” 

Ik wou dat ik een heel koffer vol lovelady’s had. Deze vrouwen waren echte gastvrije schatten en leefden in een van de mooiste gebieden ter wereld, die echter ook door plastiek geteisterd worden. Zij verbranden plastiek. Ik had hen graag een beetje meer comfort willen geven waarmee ze hun dochters en de natuur om hen konden beschermen. Het is misschien een vreemd geschenk, puur omdat het verbonden is aan taboe’s, maar misschien is dit wel een van de beste cadeau’s die we kunnen meenemen, een stukje katoen en een beetje wijsheid, gevuld met zin voor positieve verandering. Ik ben van plan om met mijn lovelady’s aan een wasdraad mijn Vlaamse tuin kleurrijker te maken. Ik hoop dat de buurvrouwen het zullen zien.  

Extra noot:

In België kan je ook katoenen inlegkruisjes vinden in de meeste ecologische winkels. Daarnaast bestaat er ook de "moon cup" dat misschien zelfs nog meer gemakkelijker is dan een inlegkruisje.  Meer informatie: http://www.kudzu.be/nl/winkel/categorie/i/47400 

Bloed Taboe in Kathmandu, deel 2

Tijdens mijn reis in Nepal ontmoette ik Claire Lin op de Farmer's Market in Kathmandu. Ik besloot naar de permacultuur boerderij te gaan waar ze haar sociale onderneming "Dharmati" heeft opgericht. 

Als je het eerste deel nog niet gelezen hebt, klik hier.

 „Moeder Aarde” - 
Profits voor Moeder Natuur en de Vrouw

Tijdens haar NGO werk in Nepal kwam Claire Lin, een jonge vrouw uit Taiwan, in aanraking met de zorgen van plaatselijke vrouwen. Ze vertelden haar over Chhaupadi, een traditionele praktijk in de westelijke regio van Nepal dat vrouwen verbiedt om deel te zijn van het familiegebeuren tijdens hun menstruatie. Claire vertelde dat deze vrouwen verbannen worden naar afgelegen huizen en nauwelijks eten of drinken, omdat ze „onzuiver zijn”. In Taiwan is menstruatie ook een taboe, maar niet zo hard als in Nepal. Ze hoorde dat somme vrouwen soms hetzelfde inlegkruisjes blijven gebruiken voor heel hun periode en daardoor verschillende infecties creëren. Deze verhalen bleven in haar hoofd hangen. Wanneer ze in Auroraville kennismaakte met katoenen inlegkruisjes, nam ze het idee mee naar huis. Ze las blogs uit Taiwan en Japan over hoe je zulke dingen maakte. Wanneer ze terugkeerde naar Nepal deed ze workshops over menstruatie educatie en opende ruimte voor dialoog voor vrouwen. Ook probeerde ze hen te leren hoe je zelf vanuit katoen inlegkruisjes kan maken, maar hoe langer ze dit deed hoe meer ze de vraag kreeg waar ze dat konden kopen. 

Wanneer ze 30 jaar oud werd, besloot Claire een carrièrewissel te doen. Ze verliet YIA Taiwan en richtte Darmati Sustainable Workshop op. Darmati betekent in Sanskriet en in Nepalees „Moeder Aarde”. Deze term belichaamt perfect de belangrijke waarden van haar onderneming: meer zorg voor de vrouw en voor de natuur. Met Darmati wil ze aan de hand van kleine veranderingen het leven van de vrouw, ten goede van de natuur, verbeteren.  

Lovelady Pads - liefde voor je eigen vrouwelijk lichaam en de natuur 

In de Hasera Farm vond ze goede bondgenoten in Mitu en haar vrouwenraad. Met behulp van de boerin van deze permacultuur boerderij selecteerde ze enkele vrouwen die wel een centje bij wilden verdienen. Wanneer Claire en ik ons in de gezellige atelier bevinden, legt ze me uit dat ze nooit een schaar hadden gezien. „Hun handen bibberden wanneer ze voor de eerste keer een schaar vasthielden.” De training duurde langer dan ze had verwacht, maar de vier vrouwen werden sterker. „Deze pads zijn de eerste producten die we met onze sociale onderneming willen maken,” legt Claire uit terwijl ze mij de atelier toont. „Later willen we andere producten maken.”

Ze haalde enkele inlegkruisjes uit een doos. „De naam Lovelady verwijst naar ons doel om vrouwvriendelijke producten te maken. Niet alleen doen we aan woman empowerment door rurale vrouwen op te leiden en te werk te stellen, maar dit is ook beter voor het vrouwelijk lichaam. Katoen is een ademende stof, plastiek niet. Als je het op een goede manier wast, is dit meer hygiënisch dan de plastieken versie. Er is minder kans voor infecties.”

„Ja… Ik weet dat ze stof gebruikt moest hebben voor Koning Plastiek de wereld begon te domineren.” Ik vertelde dat ik onlangs bij de grote opruim in het huis van mijn grootmoeder oude doeken had gevonden, die volgens mijn moeder de voorloper was van het maandverband. Mijn grootmoeder is een kranige vrouw van 80 jaar die nog een fris hoentje is. Die doeken hebben haar alvast geen kwaad gedaan.

„Bovendien werk je ook aan de natuur,” vervolgt Claire. „Hoeveel vrouwen leven er niet op aarde? Hoeveel van hen gebruikt plastieken inlegkruisjes? Die afvalberg groeit echt aan, zeker als je weet dat plastiek niet te recycleren is. Deze doeken kan je voor twee jaar gebruiken. Hoeveel kilogram afval en geld spaar je niet uit?”

Ze ontwikkelden zes verschillende soorten pads, die allemaal 100 % uit katoen bestaan:

1. everyday pads: voor alle dagen, lengte 23 cm
2. daypads with inserts:  geschikt voor zware en gemiddelde bloeding, 24 cm
3. daypads, geschikt voor gemiddelde bloeding, 24 cm
4. simple pads: geschikt voor lichte bloeding, 23 cm
5. long pads: geschikt voor hevige bloeding of wanneer je yoga of fysieke inspanningen doet, 24cm
6. night pads: voor zware bloeding, voor’s nachts, 36cm

Na gebruik laat je deze een nacht in koud water weken, met een beetje eco-vriendelijke zeep. Daarna was je hen en hang je hen in de zon. „In het begin was het vreemd om het bloed uit je inlegkruisjes te wassen,” zegt Claire, „maar eigenlijk verbindt het mij meer met mijn lichaam. Mijn voorouders waren Chinese medicijnmensen. Ze bestudeerden de kleur van het bloed om te weten of je lichaam gezond is.” Ze pauzeert. „Het is jammer dat veel vrouwen hun menstruatiebloed als iets „vies” zien. Dat komt vooral door de advertising van plastieken inlegkruisjes. Weet je dat ze in Taiwan menstruatiebloed in reclame als een blauwe vloeistof voorstellen?”

Ik zeg dat deze onnatuurlijke weergave ook in de lage landen gebruikt wordt.

„Eigenlijk is menstruatiebloed vol met nutriënten. Het lichaam bereidt zich voor op een baby, maar wanneer een eicel onbevrucht in de baarmoeder komt, stoot het deze nutriënten af.” Ze vertrouwt me toe dat ze het water waarin ze haar inlegkruisjes laat weken daarna over haar eigen tuintje giet, omdat ze gelooft dat deze extra nutriënten de bodem rijker kunnen maken.  

 „Het is spijtig,” gaat Claire verder, „dat vrouwen hun menstruatie proberen te vermijden, of het  liever willen weggooien dan willen bestuderen.  Door die herverbinding met mijn lichaam geef ik meer tijd aan mezelf in mijn lichaam. Vroeger nam ik pijnstillers, maar nu maak ik tijd vrij. Ik probeer op deze dagen minder te werken, was deze inlegkruisjes en denk na.”

Ik vertel haar over het boek „4seasons in 4weeks” van Suzanne Mathis McQueen waarin elke week van de menstruatiecyclus met een seizoen vergeleken wordt. „De periode van de menstruatie is onze herfst, wanneer de bomen hun bladeren loslaten, wanneer wij onze verwachtingen, herinneringen en andere dingen die we niet meer nodig hebben loslaten zodat we later hernieuwd kunnen beginnen. „Er is ook een hoofdstuk bij elk seizoen speciaal voor de man zodat hij weet wat hij moet doen waneer de vrouw in welke periode bevindt, zodat hij haar beter kan begrijpen en hun relatie dieper, gezonder en intenser kan maken.”

Claire glimlacht. „Het moet niet alleen taboe zijn voor vrouwen, maar ook voor mannen, die met ons moeten leven. In Taiwan is het de gewoonte dat je vriendje je warme chocomelk komt bezorgen tijdens de menstruatie.”  (wordt vervolgd)

Bloed Taboe in Kathmandhu, deel 1

Claire Lin en haar ladies
(c) Wendy Wuyts

Onlangs las ik een anekdote dat je jouw beste vriendinnen herkent aan het feit dat je alleen met hen over je periode kan praten. Deze anekdote weerspiegelt hoe taboe een gesprek over menstruatie is, zelfs in de Westerse wereld, terwijl het een zeer natuurlijk proces is dat het leven en de emoties van de helft van de wereldbevolking bepaalt. Claire Lin uit Taiwan neemt geen blad voor de mond wanneer ze over haar maandelijkse belevenis vertelt. Ze vertrouwde me toe dat ze vroeger pijnstillers slikte en zich zeer miezerig voelde. Haar vriend bracht haar altijd warme chocomelk. Hij wees haar tijdens hun bezoek aan Auroraville, het reusachtige eco-village in Zuid-Indië, op katoenen inlegkruisjes. Ze bande de plastiek uit haar maandelijkse cyclus en voelt zich zelfs zeer comfortabel. Ze bracht het idee zelfs naar Nepal, waar ze tijdens eerdere reizen geschokt was door de taboe en ongezonde gewoontes die heersen over ons maandelijks bloed. 

Bron: Google search "farmer's market kathmandu 1905"

Zelf maakte ik kennis met Claire op de Farmer’s Market 1905 in Kathmandu (Nepal). Op de farmer’s market verzamelen verkopers van organische voeding en andere producten. Zowel Nepalezen van de hogere en middenklasse als expats en toeristen zakken op zaterdag en zondag af om van de groene atmosfeer te genieten. Mijn Nepalese vriendin, een oude studiegenoot, wees me op het standje van Claire en vertrouwde me toe dat ze haar inlegkruisjes al enkele maanden gebruikt. „Ze zijn gezond en zo comfortabel dat ik wil dat ik altijd mijn periode heb.” Ik was eerst een beetje cynisch. Ik vroeg me af of het lekgevaar niet groter werd. Alsof mijn vriendin mijn gedachten kon lezen, voegde toe dat ze deze alleen in haar lichtere dagen gebruikt. 

Claire merkte ons op en begroette ons met een warme glimlach. Terwijl ze mij de verschillende soorten inlegkruisjes toonde en mijn vragen over lekgevaar, de hygiëne en het wassen beantwoordde, bekroop een warm gevoel mij. Dit leek allemaal te kloppen, zei mijn intuïtie. De verhalenverteller in mij spoorde me aan om voor een uitnodiging aan haar sociale onderneming waar ze de inlegkruisjes maken te bezoeken en meer te leren over LoveLady. Zeer enthousiast gaf Claire Lin me haar contactgegevens. 

Een van de meisjes die mijn pad in Nepal kruiste
(c) Wendy Wuyts

Enkele dagen later vertrok ik op mijn eentje, met mijn camera, lenzen, statief, proper ondergoed en mijn tandenborstel en mijn notaboekje naar een dorpje nabij Dhulikhel, twee uur met de bus van Kathmandhu.  Ik plande om voor een nacht te blijven, maar de omgeving, de figuren die ik ontmoette en de natuur deden mij langer blijven. Als ik geen vlucht naar Pakistan moest halen, was ik daar misschien wel drie weken gebleven. De busreis was al een heel avontuur. Ik speelde twister met tientallen Nepalezen in een overvolle bus op kronkelende bergweggetjes. Ik heb me zodanig in zoveel posities gewurmd dat ik me afvroeg hoe Claire voor elk weekend het klaarspeelde haar lading lovelady pads te vervoeren naar Kathmandu. De eindbestemming was adembenemend. Fonkelende rijstterrassen vormden een grootste trap naar een vallei die omringd werd door de Himalaya. Kinderen wandelden in hun uniformpjes naar huis. Auto’s en bussen toeteren vlak voor elke bocht een heel orkest. Ik vroeg aan een vrouw in haar standje met koekjes, drank en andere gefabriceerde producten die ze niet in de velden kunnen plekken de weg naar de Hasera Farm. „Volg deze weg voor vijf minuten. Er is maar een weg,” vertelde de enige persoon die Engels kon. Ik vroeg me af wat vijf minuten betekende -want tijd is niet zo gedetermineerd als  in de West-Europese wereld- en begon te wandelen. Het waren echt vijf minuten voor ik een bord aantref met „Hasera Permaculture Design Course”. Ik keek op, naar rechts, en zag drie vrouwen naar mij staren. Ik vond een trapje naar boven en volgde deze vrouwen naar het erf voor de grote, witte boerderij en maakte kennis met Mitu, met haar stralende glimlach en haar vlezige omtrek duidelijk een dochter van Moeder Aarde, en een van haar tweelingzonen. 

„Welkom in mijn huis,” begroette ze. „Ik verwachtte je. Waar is Claire?”

Klik hier voor het vervolg.

Gewapend met Pen en Microfoon

Afgelopen woensdag vond in Brussel het forum van CAWN ("Central American Woman Network", een NGO in London dat vrouwenrechten in Centraal-Amerika aankaart) plaats als afronding van een project van 3 jaar in samenwerking met Frauensolidarität/Women's Solidarity (van Vienna, Austria). Zij onderzochten hoe media gebruikt konden worden als middel van sociale ontwikkeling, vooral in de context van vrouwenrechten. Ik woonde zelf ook de workshops en lezingen bij waarover ze vertelden hoe TAMWA (Tanzanian Media Women's Association) via hun netwerk mainstream media beïnvloeden met goed georganiseerde campagnes rond mensenrechten. Een radiopresentatrice deelde haar ervaringen met het opzetten van een community radio voor vrouwen. In deze blog zal ik een klein beetje meer vertellen over hoe Socio-Drama's met behulp van participatie van "slachtoffers" zelf het beeld van vrouwen wordt veranderd.

"Yo Soy Betty, la fea"
source: Internet

Telenovela's in Centraal-Amerika
Wie aan films en televisie uit Latijns-Amerika denkt, zal heel snel aan het telenovela genre drenken. Een telenovela is zoals een soapopera, maar verloopt na een kort termijn. Meestal een jaar. In Vlaanderen denken we aan televisiefenomeen Sarah, dat de carrière van Veerle Baetens (winnares European film award for best actrice 2014) gelanceerd heeft. In feite is Sarah gebaseerd op het Amerikaanse Ugly Betty, dat gebaseerd is op de Colombiaanse telenovela "Yo soy Betty, la fea", wat "Ik ben Betty, de lelijke" betekent. Puntos de Encuentro, een feministische NGO uit Nicaragua, zag daarin een manier om televisie te gebruiken om sociale problematiek aan de kaak te stellen.

Nicaragua, het land van "schoonheidskoninginnen, macho's en straatkinderen"
Nicaragua, dat ten noorden van Costa Rica en ten zuiden van Honduras ligt, mag wel een paradijs klinken in vele oren van toeristen op zoek naar schattige, koloniale kerkjes en palmbomen, voor vele bewoners is het een nachtmerries. Het is een van de armste landen in Latijns-Amerika en lijdt onder een rechts beleid. Tijdens de Sandista regering zijn enkele zeer conservatieve maatregelen ingenomen, zoals o.a. het verbod op abortus. 

If you google "Nicaragua" 

Zoals in vele andere Latijns-Amerikaanse landen is er veel "machismo". Wanneer een vriendin en ik zelf in Honduras rondwandelen, vertragen mannen hun auto en klakken met hun tong naar ons. Volgens Carolina Acosta-Alzura (International Journal of Cultural Studies, 2010) kan je machismo zien als een combinatie van seksisme en patriarchaat dat het geloof aansterkt dat mannen beter zijn vrouwen en daarom een grotere rol in de publieke wereld zouden moeten spelen, en vrouwen eerder een ondersteunende rol in huis zou moeten zijn. 

Woman as agent, not as subject
Puntos de Encuentro besloten om een soort van "School for Women in Television and Film" te maken waarin ze enthousiastelingen trainende om socio-drama's te maken. Ze werken samen met vele andere vrouwenorganisaties, die in deze machistische cultuur zeer hard gediscrimineerd en bedreigd worden en delen elkaars ervaringen, die ze in concepten voor scripts uitgieten. Door deze participatie raken deze verhalen de realiteit meer en geraken de "slachtoffers" ook zelf betrokken. De bedoeling van Puntos is om vrouwen en mannen taboe's te laten doorbreken en te praten over geweld, homoseksualiteit, seksuele exploitatie, abortus... en tegelijk ook het publiek meer kritisch te maken over wie echt verantwoordelijk is... Daarbij willen ze ook het machismo aanvechten, dat ook de wereld van televisie domineert. Ze willen vrouwen niet alleen als slachtoffers, als "subjects" behandelen, maar als de agenten in hun eigen verhaal. 

Tegen de Stroming Na hun eerste ervaring met "Sexto Sentido" draaiden ze in 2011 "Contra Corriente" wat "Tegen de Stroming" betekent. Ze laten prostituees, homoseksuelen, transgenders, vrouwen mishandeld door hun echtgenoot, slachtoffers van verkrachtingen... in hun episodes opdraven. 

Puntos organiseert ook educatieve campagnes waarbij de acteurs scholen bezoeken en praten over de thematiek in de televisie. Ze blijven realistisch dat dit niet voor grootste culturele veranderingen zal zorgen, maar het is al een aanzet. Taboe's, stereotypen en stilten worden doorbroken. Bovendien mag je niet de macht van televisie niet onderschatten, zeker in een wereld waarin media een alsmaar grotere macht wordt. 
Puntos organiseert ook educatieve campagnes waarbij de acteurs scholen bezoeken en praten over de thematiek in de televisie. Ze blijven realistisch dat dit niet voor grootste culturele veranderingen zal zorgen, maar het is al een aanzet. Taboe's, stereotypen en stilten worden doorbroken. Bovendien mag je niet de macht van televisie niet onderschatten, zeker in een wereld waarin media een alsmaar grotere macht wordt. 

-----

Bron: CAWN Forum, 14 Mei 2014, Brussels + CAWN Briefing Paper: May 2014
Wil je meer weten over deze studie, bezoek dan hun blog: Womens Rights and the Media
In een van mijn volgende blogs zal ik ook over "The Fourth World Conference on Women" in Bejing (1995) schrijven, dat ook in deze studie naar voren komt. 

Spreek een beetje luider

In Nepal sturen ze op een bijzondere manier gebeden naar de hemel: in plaats van te bidden draaien ze aan gebedsmolens of hangen ze gebedsvlaggetjes vol wensen die de wind naar de hogere sferen mag brengen. Mijn boodschappen draag ik over via video's. In oktober hadden mijn vrienden van visual okapi en ik deelgenomen aan de internationale muziekvideowedstrijd van Genero.TV, waarbij we finalist werden. Nu maak ik samen met een goede vriendin uit Nepal -zij studeerde aan het acting department van de Prague Film School- een muziekvideo voor Diane Birch van Genero TV. 

Pre-Productie
Wanneer we in de Dream of Gardens van een kopje koffie genoten, vroeg de broer hoe je aan een muziekvideo begint. Zelf werkt hij in de marketing en gelooft dat een idee voor een campagne of een video op dezelfde manier begint. Ik had geen duidelijk antwoord. Ik zei dat creativiteit groeit en vaak komt wanneer je niet te veel nadenkt. Eerst krijg je een idee, dan werk je het uit zodat het praktisch realiseerbaar wordt, doet research over de prijzen, mogelijkheden, het verhaal, vindt mensen -ik vond zijn zus als mijn producer en actrice- en luistert vooral naar hen. Het idee groeit en groeit, zelfs in de post-productie. 

Ik was heel hard geïnteresseerd voor deze wedstrijd, omdat Diane Birch met haar lied duidelijk wil maken dat duistere tijden in je leven natuurlijk zijn, en niet dienen om je kleiner te maken, maar om je te laten groeien. Zij had eerst een lange relatie geëindigd en daarna haar vader, haar levenskracht, aan kanker verloren. "To stay strong, you have to surrender a bit to the breakdown and embrace the darker parts of your psyche and circumstances, come full circle and realize that there’s beauty in even those really difficult and testing times. If you can learn to do that, you can manifest a lot of great things in your life." Het lied "Speak a Little Louder" behoort tot haar eerste album in jaren dat een kijk biedt in haar complexe en uitdagende groei in een vrouw. 

Mij leek het om dit universeel thema in een totaal andere context te plaatsen. Door het in Azië te filmen wordt dit thema meer herkenbaar, ook al vindt het plaats in een totaal andere wereld. Bovendien wou ik ook ervaren hoe het zou gaan als ik later een groter filmproject in Azië zou filmen. Het is altijd voor mij een droom geweest om een groter project in Nepal te doen. 

op de set; mijn Nepalese vriendin (rechts) laat hen
tekenen dat de video uitgezonden mag worden

Productie
We hebben de opnames over drie dagen gespreid. Op de eerste dag maakte ik in de voormiddag kennis met de kinderen en toonde mijn vriendin me enkele locaties. In de namiddag filmden we op twee locaties de scènes met de kinderen. Aangezien zij geen acteurs zijn, opteerde ik niet voor close-ups (CU's). Tijdens de analyse van Kusturica's "Black Cat White Cat" leerde ik dat CU's meer emotioneel geladen zijn, maar dat de acteur ook sterk uit de hoek moet komen. Ik filmde de kinderen meer van een afstand en gaf hen zo weinig mogelijk aanwijzingen. Ik had namelijk een visie van een mooie jeugd, en ik denk dat je kinderen dan gewoon hen zelf moet zijn. De regie ging via vier talen. Het vormde zich in het Nederlands in mijn hoofd, dat ik voor mijn producer in het Engels vertaalde, waarna zij Hindi sprak tegen de moeders die daarna hun kinderen in hun Nepalees dialect vertelden wat ze moesten doen. Het klinkt omslachtig, maar het werkt. 

Tijdens de tweede dag filmden we een scène in de slaapkamer van mijn producer, waarna we op zoek gingen naar acteurs. Of ja, acteurs. In Nepal bestaat er niet echt een theatergemeenschap, zoals in Praag of Antwerpen. Mijn producer heeft verschillende mensen opgebeld, maar uiteindelijk vonden we genoeg personen. Op de derde dag gingen we eerst nog langs het beauty salon, voor enkele shots en om de hoofdactrice te doen opmaken, en gingen we langs een stalletje om henna te kopen, want een andere actrice speelde de getrouwde vrouw. Henna en groene en rode armbanden symboliseren dat iemand getrouwd is. In totaal hebben deze opnames me 50 euro gekost, waaronder zakgeld voor de kinderen, eten, henna, de make-up sessie en de armbanden. Prijzen zijn dan ook zeer laag in Nepal. Mijn producer heeft een eigen kok, chauffeur en een poetsvrouw die ze maandelijks 70 euro uit betaalt. Naar het schijnt zijn dat zelfs hoge lonen voor deze beroepen. 

Post-productie
In Nepal zijn de meeste internetverbindingen traag, maar een vriendin van mijn producer heeft super snel internet en zij liet me enkele shots naar België wetransferen, zodat een vriend, een specialist in After Effects, vlinders kon animeren. Zelf nam ik mijn laptop mee naar gezellige koffiebarren, maakte een eerste versie, zond deze naar mijn vrienden van visual okapi voor constructieve feedback en werkte dan tegen de klok verder om het daarna op de website van Genero.tv te uploaden. Momenteel is de uitslag van deze wedstrijd nog niet bekend. De winnaar wordt de officiële muziekvideo van Diana Birch. 

Nieuwe projecten
Intussen heb ik op Farmer's Market 1905, een marktje in het groen, met standjes vol ecologische producten en andere leuke dingen, kennisgemaakt met een NGO dat heel eco- and-woman-friendly producten verkoopt. Overmorgen vertrek ik naar het dorp om foto's en footage te maken, want het is iets wat ik heel graag wil promoten.  

Inspirerende Verandering - Internationale Vrouwendag 2014

bron: www.internationalwomenday.com

Elk jaar - op 8 maart- wordt de wereld herinnerd aan de strijd en gevoel van solidariteit van vrouwen door Internationale Vrouwendag. Deze dag bestaat al sinds 1917, wanneer vrouwen opkwamen voor hun rechten, o.a. op gebied van arbeid en kiesrecht. Denk maar aan bekende suffragettes zoals Emmeline Pankhurst. Pas in 1948 kreeg ook de vrouw kiesrecht in België. Toch worden vrouwen en mannen nog steeds niet op gelijke voet geplaatst. Equal Pay Day stelt immers het loonverschil aan de kaak. In hun straffe campagnevideo's leren we o.a. dat alleen in de pornoindustrie vrouwen even veel betaald worden als mannen. 

Enkele jaren geleden lieten ze bomma's dansen op een sexy manier (Miley Cyrus krijgt concurrentie) om duidelijk te maken dat vrouwen langer moeten werken omdat ze minder verdienen (en kunnen sparen). 

Je hebt verhalen... en je hebt feiten...

Uiteraard geloof ik dat naar zoveel mogelijk verhalen en perspectieven geluisterd moet worden voordat je de waarheid misschien begint te kennen. Als een goede geograaf heb ik ook de statistieken geraadpleegd. Uiteraard moet je deze ook altijd met een korreltje zout nemen. Meeste cijfers zijn gebaseerd op kwalitatief onderzoek, dus op verhalen. Bovendien ben je niet in staat elk verhaal te verzamelen. Het is maar een steekproef. Toch geloof ik dat verhalen en cijfers elkaar kunnen bekrachtigen. 

Ik heb me zelfs tot de statistieken van Europa beperkt, want vrouwenongelijkheid in een ontwikkeld continent als Europa moet toch miniem zijn? Volgens het EIGE (European Institute Gender Equality) is er nog steeds ongelijkheid. 

bron: http://eige.europa.eu/content/gender-equality-index

De Gender Equality Index is een meting en product van verschillende factoren. Daarbij worden naar 6 kerndomeinen gekeken: werk, geld, kennis, tijd (trade-off tussen tijd gespendeerd aan werk, zorg van anderen en persoonlijke tijd), macht en gezondheid. 

Geen enkel domein scoort 100/100.

Het algemeen gemiddelde voor de EU is 54,0. België scoort iets beter met 59,6, wat nog steeds bijster slecht is. Nederland heeft 69,7; UK heeft 60,4, maar de economische reus Duitsland (met een vrouw aan het hoofd) heeft maar 51,6. 



Vrouwelijk geweld

Ook wordt bij de EIGE gekeken naar "discriminatie" en "geweld". Deze twee laatste domeinen zijn moeilijker te begrijpen. 

Na de groepsverkrachting van twee minderjarige meisjes door mannen uit Willebroek en Puurs (rond Valentijn) waren bleek hoe weinig vrouwen effectief aangifte doen na een verkrachting. Daarom is er ook een grote nationale campagne rond verkrachting. Mariona Smets, ooit bekend van de televisieserie Wittekerke, was zelf een slachtoffer van seksueel geweld geweest en heeft er een lied over geschreven. Soms zijn stiltes goed, maar alleen als je goed voelt in die stilte. Ik kan me niet voorstellen dat een verkrachting in stilzwijgen bewaren jou of andere vrouwen helpt. Hieronder zie je een video hoe en waarom Mariona aan het lied begonnen is. 

Thema 2014: Inspirerende Verandering

Elk jaar is er een ander thema. Dit jaar gaat het over verandering. Op de website "internationalwomanday.com" wordt ook gelijke behandeling en herkenning voor vrouwen in de kunstwereld aangehaald. Als videomaker is dit voor mij ook een persoonlijke kwestie. Als ik voorbeelden uit de filmwereld moet aanhalen, zijn dat meestal mannen. Echter, als ik nadenk over welke personen bij mij de passie hebben aangewakkerd om verhalen te vertellen die voor verandering kunnen zorgen, zijn het twee vrouwen. 

bron: facebook.com/ramitanavai

Als tiener zag ik een reportage van de Britse journalist Ramita Navai, een dappere vrouw met Iranese afkomst, over drugsverslaafde kleuters in Afghanistan. De enige fanbrieven die ik heb geschreven in mijn kindertijd waren aan Sinterklaas en haar. 

Ik wou net zoals zij "unreported stories" vertellen in de hoop dat mensen hun eigen leven relativeren, zullen beseffen dat elke persoon een held is in zijn eigen verhaal, en zich niet laten tegenhouden door stereotypen om andere mensen, ongeacht geslacht, geloof, culturele achtergrond... te helpen. 

Een andere vrouw die me in mijn eerste studentenjaren heeft geïnspireerd, en nog steeds inspireert, is de Nigeriaanse auteur Chimamanda Adichie. In een TED-talk vertelt ze over het gevaar van "een verhaal". Mijn missie en visie die op een pagina van deze blog zijn neergezet, besef ik jaren later, zijn op haar speech gebaseerd. In deze 20 minuten vertelt ze op een leuke manier hoe media met een verhaal Afrika samenvat en daarbij veel andere mooie facetten van Afrika vergeet. 

Er zijn nog andere vrouwen die de wereld (voor mij) veranderd hebben. 

In een van de volgende blogs zal ik meer schrijven over Alice Guy Blaché, de eerste vrouwelijke regisseur. Door het kickstarter project "Be Natural" ben ik met dit onderwerp in contact gekomen. Ik was zo geïnspireerd dat ik een kleine bijdrage heb gestort en kijk uit naar de documentaire over deze pionier. 

Positieve verandering

De Chinese taal bestaat uit pictogrammen. In een van de dialecten is een mooie evolutie van het pictogram dat de vrouw voorstelt. Er is dus een zekere verandering zichtbaar, maar er is nog een lange weg. Er is nog een kloof tussen plannen en implementatie, tussen papier en werkelijkheid, tussen het loon van een man en een vrouw... 

Ik sluit af met een anekdote van Gloria Steinem over het verhaal van de vrouw: 

"The story of women' struggle for equality belongs to no single feminist nor to any one organization but to the collective efforts of all who care about human rights"?