In Hunza, vrouwen...

Hier is weer een ander kleine leuke feit over Pakistan, meer bepaald over Hunza, 
een gebied in het noorden dat door de Himalaya getekend wordt. (1min31)

Klik hier voor de Video

De Feministische Avant-Garde van de 1970s: Francesca Woodman

Vandaag hebben een vriendin van Iran en ik de tentoonstelling "WOMAN - The Feminist Avant-Garde of the 1970s" in Bozar bezocht. Deze tentoonstelling loopt van 18 juni tot 31 augustus in het Brusselse en bevat beelden van de Sammlung Verbund in Wenen. De namen van de artiesten zeiden me niets, maar tijdens mijn reis doorheen de jaren zeventig werd ik verliefd op de verhalen, boodschappen en werken van Francesca Woodman, Mary Beth Edelson, Ulrike Rosenbach, Birgit Jürgenssen en Sanja Ivekovic dat ik  zelf mijn fototoestel wil nemen en mezelf als vrouw wil verkennen. 

Vooral Francesca Woodman intrigeerde me. Voordat ik haar werk zag, viel de naam al op. Wood + Man. Mijn eigen familienaam betekent ook "Wood". Het tweede woord "man" klinkt zelfs ironisch. 

Dan las ik haar verhaal. Ze is geboren in 1958 en gestorven in 1981. Dat betekent dat ze op 22 of 23 jarige leeftijd gestorven is. Haar jeugd speelde zich af in Colorado en Italië. Al sinds 1972 trok ze foto's van haar zelf. Vaak naakt. Een vriend vroeg haar ooit waarom ze foto's van haar naakte zelf nam, en toen zei ze laconiek dat zij altijd voorhanden was. 

(c) Francesca Woodman

In 1979 verhuisde ze naar New York en werkte as de assistent van een fotograaf en als een modefotografe. Op 19 januari 1981 pleegde ze zelfmoord. 

Haar werk bevat heel eel kleine vierkante zwart-wit foto's, videos en tekeningen. Haar iconografische beeltenis van de jonge vrouw worden vaak gezien als een esthetische voorspelling van haar zelfmoord. Maar SAMMLUNG VERBUND bewijst met hun laatste boek dat zij een gepassioneerde vrouw is. 

Terwijl wij langs haar afbeeldingen wandelden, dacht ik aan de film The Virgin Suicides van Sofia Coppola, dat over vier zusjes gaan die zich gevangen voelen in het huis, de religie van hun ouders en de maatschappij en daarom zich -zoals de titel al verraadt- het leven ontnemen. De foto's beelden dezelfde duistere drang naar vrijheid die ze nooit gaan krijgen. Ik was geïntegreerd door haar beeltenissen, vooral van het strand, zeker omdat ik zelf op zoek ben, of bezig ben, aan een script voor een kortfilm over twee zusters die elks een transitie in vrouwelijkheid ondergaan tijdens een strandvakantie. 

De film gaat ook over de jaren '70. Daarvoor - voor eeuwen- domineerden mannen het beeld van de kunstenaar en van de vrouw in de kunst. Vrouwen dienden alleen maar als model. In de nasleep van mei '68 begonnen vrouwen zoals Cindy Sherman en Hannah Wilke, VALIE EXPORT... het beeld van de vrouw in en door de kunst toe. Ze gebruikten geen schilderijen of beeldhouwwerk, dat nog steeds het domein van de man is, maar vertaalden hun boodschappen en verlangens in fotografie, videografie en theatrale voorstellingen. 

(c) Francesca Woodman

De tijd, de cyclus van leven en dood, de processen van veroudering en vernieuwing, begeesterde Woodman zo fel dat het in haar werk en leven een grote invloed had. Ze liet zich door de Griekse mythe van Apollo en Daphne inspireren en laat zich fotograferen waarbij ze omcirkeld wordt door boomwortels en berkenstam draagt. De mythe zelf gaat ook over transitie en spanningen van adolescentie en volwassenheid. Haar kunst kan dan ook gezien worden als haar zoektocht, haar leerproces, om verandering, verlies, het leven... zelf te aanvaarden. Een proces dat iedereen doorgaat. 

Zelfs de quote bij haar werk -het museum heeft bij elke artieste een persoonlijke quote gezet- past bij Francesca... en eerlijk gezegd voelde ik me daardoor nog meer met haar gebonden, omdat in mijn verhalen en kunst ook constant tijd, verlies en bomen terugkeren, als een cirkel. 

"I've a lot of ideas cooking, 

I simple need to get started working 

before they stick to the bottom of the pan." 

- Francesca Woodman

(c) Wendy Wuyts

Terug naar Nieuw-Zeeland (6): Happy Heaps of Hobbits Hunt (HHHH)

Nieuw-Zeeland staat voor veel mensen bekend als het land waar Lord of the Rings, en The Hobbit is gefilmd. De epische landschappen zijn dankzij de regisseurs voor eeuwig in onze netvliezen, geheugen en dvds in onze kasten gebeiteld. Wie de films heeft gezien noch de boeken van Tolkien heeft gelezen, kent toch het verhaal van de hobbit Frodo die een ring moet vernietigen in de vuren van Mt Doom in Mordor om de boze tovenaar Sauron te verslaan. Hobbits zijn een inventie van de auteur. Ze zijn klein, blootvoets, hebben krullend haar, houden van drinken en feesten, en wonen in groene heuvels. Zowel in de hobbit als Lord of the Rings is er een prominente rol weggelegd voor Gandalf, een goede tovenaar. Dan heb je ook nog Gollem, een gedrocht dat misschien het meest gedenkwaardige creatuur van de hele wereld van Tolkien is. 
De figuren reizen door landschappen zoals Rivendel, Lothorien, Mordor en de Gouw (in die laatste plek wonen de hobbits).

Ik zou meteen tekenen als ik aan de opnames van “de hobbit” kon meewerken, die op dat moment bezig waren in Nieuw-Zeeland. Ik deelde de wens ook met Bae, mijn nieuwe Koreaans maatje, in een koffiebar in Auckland: “Ik hoop stiekem dat we al liftend het noord-eiland verkennen, en dan opgepikt worden door Orlando Bloom. Ik heb ergens gelezen dat Legolas ook een kleine rol heeft in the hobbit. Dus Orlando moet hier ergens rondhangen. Hij neemt ons mee naar zijn appartement, waar we kunnen overnachten. Wanneer hij slaapt, neem ik fotoʼs van hem en versier mijn toiletdeur met de fotoʼs van die ene onvergetelijke nacht.”

Als ik dit zoveel jaar later in mijn dagboek heb gelezen, heb ik zeer hard mijn wenkbrauwen gefronst. 

Ik vertrouwde Bae toe dat ik een succesvolle auteur wou worden, niet om veel geld, roem, blablabla te hebben, maar een gratis uitnodiging op feestjes, ceremonies... waar geweldige auteurs, muzikanten, acteurs en andere artiesten aanwezig zijn, met wie ik over kunst, het leven, de wereld... kan filosoferen op mijn niveau.
Toen bleek dat ik niet zelf beroemd moet worden om met andere artiesten in contact te komen. Soms lacht het geluk je toe.

In een of andere “Food Alley” in deze grote stad aten we Koreaans. Ik zei luidop dat we morgenavond Belgisch moeten eten. Niet dat ik een flauw idee heb wat Belgisch eten juist is. Er bestaat niet eens een Belgische taal.  

Aan de tafel naast ons keek een jongeman op. Hij bleek ook Belg te zijn. 
De jongeman aan de tafel naast ons bleek ook een Belg te zijn. Hij studeerde voor filmdirecteur. We praatten voor uren. Ik was zelf al bijna de helft van mijn leven voor film en andere vormen van verhalen vertellen geïnteresseerd. Ik was echter nooit zelfzeker genoeg geweest om het zelf te gaan studeren. Pas een half jaar later, in een ander continent, nam ik de sprong en volgde ik in zijn sporen.  

Op het einde van die avond besluiten Bae, hij -laten we hem Tim noemen- en ik morgen aan een “Happy Hobbit Hunt” te doen en “heaps of hobbits” te vangen. Het was een bizarre naam voor "hitchhiking," een ander Engels woord dat met een h begint. 

Later zocht ik nog met Bae en Tim het nachtleven van Auckland op. Toevallig verzeilden we in een feestje dat het veertigjarig bestaan van organisch boeren vierde. Of zoiets. Heel Nieuw-Zeeland lijkt me precies toe te roepen om meer aandacht te geven aan de Natuur. In feite, Nieuw-Zeeland is een en al natuur. Zelfs in Auckland vind je overal groene initiatieven. 

Op dat feestje lanceerden ze ook een nieuw label voor een organische wijn: Lothorien. 

Correctie. Nieuw-Zeeland is natuur én Lord of the Rings. 
Verwacht dat ik nog vaak over beide  ga schrijven. 
In feite, ons hithchiking avontuur zou ons naar Mount Doom brengen.
Of ja, waar de scènes op Mount Doom zijn opgenomen... 

Ik zag Nieuw-Zeeland echt alleen maar als een verzameling van stereotypen. Het is ook het allereerste wat je ziet als je een land binnengaat: souvenirwinkels die elke stereotiep mogelijk prediken. Ik heb daar een hoodie gekocht met "Wild Kiwi". 
Ik zag alleen maar schapen, hobbits, natuur, kiwi's, vulkanen, Maori symbolen en rugby. 

Nieuw-Zeeland is echter veel meer dan dat. 
Alleen zag ik het doen niet.
Ik wou alleen maar hobbits en Orlando Bloom. 

Terug naar Nieuw-Zeeland (5): Whale Rider

Een van mijn lievelingsfilms heb ik enkele jaren geleden in Nieuw-Zeeland op een prachtige zomeravond gezien: "Whale Rider" van Niki Caro uit 2002 gaat over een twaalfjarig Maori meisje, Paikea (met Keisha Castle-Hugles, de jongste actrice genomineerd voor een Oscar, en binnenkort in Game of Thrones),  die een "chief" wil worden van de stam. Haar grootvader Koro gelooft dat deze rol alleen voor jongens weggelegd is.  Er is immers een voorspelling over een afstammeling van de direct patrilineaire lijn van Paikea, "De Walvissenrijder" die op de top van een walvis van Hawaiki kwam en hun stam in Nieuw-Zeeland stichtte. Deze afstammeling zou de stam terug naar goede tijden leiden.

Deze film gaat onder andere over familie. Haar moeder en haar tweelingbroer zijn in het kraambed overleden. Haar vader is een artistieke carrière in het buitenland begonnen. Zij wordt vooral door haar grootouders en haar nonkel opgevoed. Paikea houdt vooral van haar grootvader, maar hij is niet zo goed in de uitdrukking.

Daardoor krijgt het verhaal ook een lading van genderconflict. Het meisje wordt onder andere "bossy" genoemd, terwijl als ze een jongen was juist pienter gevonden zou worden. Zij is zeer hard geïnteresseerd voor traditionele liederen en dansen, maar wordt nauwelijks door haar grootvader, zelf een respectable chief, aangemoedigd. Haar vader keert terug en wil haar meenemen naar Duitsland, maar zij kan het niet verdragen om weg te gaan. Het lijkt alsof de zee en de walvis haar terug roepen. Intussen heeft de grootvader de jongens opgeroepen om aan een training tot chief te beginnen, waarbij ze onder andere leren om met een taiaha (een vechtstok) te vechten. Zij is echter niet welkom. Een sprookje, zoals dat van Mulan, ontplooit zich uit dit drama.

De metafoor van de oceaan komt overal terug. Het is volgens mij niet toevallig dat de shots van de bevalling, wanneer kleine Paikea uit de baarmoeder komt, samenvallen met shots van de oceaan, dat in het wereldbeeld van de Maori ook als de baarmoeder van al het leven wordt gezien.  Deze film gaat ook daarom over de relatie tussen mens en natuur, dat uit compassie en respect bestaat, of zoals ik al schreef... deze film gaat over familie, in enge en brede zin.

Terug naar Nieuw-Zeeland (4): De bomen, de hemel, de aarde en de oceaan

bron: http://www.auahikore.org.nz/resources/download

In vele culturen -en de traditionele Maori cultuur vormt daar geen uitzondering op- gelooft men dat alles in de wereld met elkaar verbonden is. Deze hele connectie wordt in de Maori uitgelegd in tatai (genealogie) en korero (verhalen), of de whakapapa. 

Aan de hand van whakapapa leggen oude mensen aan kinderen uit hoe alles met elkaar verbonden is, zodat het kind later haar of zijn weg en haar of zijn plaats in het woud of de wereld kan vinden. 

Familie komt ook voor in de mythologie van de Maori. In hun scheppingsverhaal kwamen Moeder Aarde en Vader Hemel samen en kregen zeventig kinderen, die elks een god van een bepaald domein van de natuurlijke wereld werd. De hele natuur, de hele kosmos, is dus een bonte familie. 

Bomen als verbinding tussen aarde en hemel
Whakapa legt de connectie tussen de mens en de rest van de natuurlijke wereld uit. Vele verhalen -of korero- zijn mythen, maar hebben ook een praktische kant, want de whakapapa geeft aan verdwaalde meisjes zoals ik destijds alle kennis over de natuur, en hoe ze het kunnen gebruiken, zowel spiritueel als fysisch. 
De bomen, de lucht en de sterren, de bergen, en veel meer, zijn de ultieme leerkrachten over het leven. Biologie is meer dan een encyclopedie van plantennamen, maar bevat filosofische lessen. Zelfs de Oud- Grieken wisten dit. Biologie komt van bios en logos, wat wijsheid van het leven betekent.
De allereerste les wordt gegeven door Tane, de voorvader van de bomen, en de schepper van de mensheid. In den beginne scheidde hij Moeder Aarde van de Hemel waardoor hij licht in de wereld bracht. Hij is daardoor de inspiratie voor vele Maori. Hij is een model voor mannelijkheid en actie in de wereld. De bomen werden gezien als de pilaren tussen deze twee realiteiten, met hun hoofd in de wolken en hun voeten diep geworteld in de aarde.

Met het hoofd in de wolken
Het menselijk leven en de kennis zouden hun oorsprong kennen in de realiteit van Ranginui, of Vader Hemel. Volgens de traditie klom Tane in een citadel in de hoogste van de twaalf hemelen. Hij vond daar drie emmers van kennis, die van kennis, die van het onbekende, en die van kennis die mensen nog steeds zoeken. 
Naast deze goddelijke levenskracht verkreeg hij ook het menselijke aspect, en beide krachten plantte hij in Hineahuone, de eerste vrouw. Zij gaf geboorte aan de mens, die een menselijke en spirituele natuur heeft.

Een andere bewoner van de hemel is de maan, dat geassocieerd wordt met de vrouwen en de menstruele cyclus. De Maori zagen ook de cyclus van de maan als het opnemen en het sluiten van een poort waarlangs geesten vertrokken naar de oorsprong van het leven.
De Maori observeerden de sterrenhemels, omdat ze aan de hand van de sterren de tijd en de seizoenen berekenden. Daarnaast navigeerden ze de oceaan aan de hand van de sterren. Ook geloofden ze da de sterren de zielen van hun gestorven voorouders huisden. Tijdens nieuwjaar -of Matariki- dachten ze aan hun gestorven voorouders en maakten vliegers en lieten deze gaan zodat ze de sterren kunnen raken. 

Geworteld in de aarde
Aan de andere kant van de bomen heb je Moeder Aarde. Zij is het land, of de moeder die aan alle dingen op aarde geboorte geeft. Ze wordt gezien als de geboorteplaats van alle dingen en als de plaats naar waar alles terugkeert.
Volgens enkele scheppingsverhalen verscheen Moeder Aarde vanonder het water. Daarna gaf zij geboorte aan al het leven en voedt hen. Mensen worden geboren in de baarmoeder van Moeder Aarde, en keren daar terug na de dood. Zoals de wereld geboren is uit Moeder Aarde, zo worden kinderen geboren uit vrouwen. Het Maori woord voor land, whenua, betekent ook placenta. 
Dus al het leven is geboren uit de zee. De landen boven water zijn als placentaʼs.

De zee als oorsprong
De wereld is onstabiel aangezien het vooral uit de oceaan bestaat. De Maori en andere Polyneisische volkeren zijn eilandbewoners, en daarom neemt de oceaan een grote rol in hun wereldbeeld. In sommige tradities worden de diepten van de oceaan gezien als de oorsprong en de bron van het leven. Zelfs de aarde komt uit de oceaan, en keert terug naar de oceaan. Geologen en geografen zouden dit subductie noemen, maar de Maori zien het als geboorte en creatie.

De zoektocht van een persoon naar zichzelf, zijn waarden en principes wordt door de maori vergeleken met een kano reis op zoek naar land.

De oceaan is ook de scheiding tussen de fysische wereld en Hawaiiki. De Maori geloven dat ze afstammen van Kupe, een van de grootste ontdekkingsreizigers aller tijden. Hij kwam van Hawaiiki, het land van de voorouders, van de maori, van waar alle geesten komen, en naar waar ze ook terugkeren. 

Zelf stond ik enkele jaren geleden staarde ik op Cape Reinga naar de speciale stroming waar de Tasmaanse Zee en de Stille Oceaan elkaar ontmoeten. De Maori beschouwen de Tasmaanse Zee als mannelijk en de Oceaan als vrouwelijk. Daar waar liefde is, daar is leven, maar ook dood. De doden rezen over het land naar Cape Reinga en daalden via een pohutukawa boom naar de onderwereld af... terug naar Hawaiki, de oorsprong van de Maori. 

Deze mythologie komt ook terug voor in de prachtige film "Whale Rider" van Niki Caro, dat ik in een volgende blog zal belichten. Ik heb het in Nieuw-Zeeland voor de eerste keer gezien, en vandaag een tweede keer gezien, en ben nog steeds vertederd door dit sprookje over een Maori meisje en haar grootvader. 

Bloedmooi Congo

In het Fotomuseum van Antwerpen bezochten een Deense vriend en een van mijn beste vriendinnen onder andere de tentoonstelling "The Enclave" van Richard Mosse. In een van mijn favoriete magazines was ik onmiddellijk aangetrokken door dit surreële landschapsfoto van Congo, waardoor ik besloot eindelijk eens dit museum te bezoeken.

Hij vond deze speciale techniek waarbij infrarood zichtbaar wordt, dat vroeger door militairen werd gebruikt om gecamoufleerde installaties terug te vinden, dat hij ideaal vond om de conflicten in het Oosten van Congo zichtbaar te maken dat bijna door de internationale media vergeten lijkt. 

De kleuren zorgen voor een andere werkelijkheid, een ander perspectief, tonen onzichtbare dingen... waardoor je wanneer je door de video installatie stapt alleen maar kan zwijgen en kijken. 

https://vimeo.com/67115692

De video installatie zelf is ook indrukwekkend, zeker door de opstelling van de verschillende schermen en de sound design. Ik zei nog tegen mijn vriendin dat Afrika ook aanvoelt als verschillende verhalen, verschillende beelden, die allemaal op je afkomen zodat je in een droom lijkt te voelen. Zowel de inhoud als de ervaring voelden heel herkenbaar aan...  en zij beaamde mijn opmerking. 

Ik weet zelf niet of ik de beelden mooi moet vinden. Misschien is "bloedmooi" wel de juiste beschrijving. Mosse gaat express voor een ervaring van schoonheid, lees ik in verschillende bronnen. "Schoonheid is immers het beste kanaal voor  een mens om te kunnen voelen. Het is het scherpste werktuig in de kist. Ze doen mensen zwijgen en luisteren. Wanneer je menselijk lijden mooi voorstelt - en soms is het dat ook- roept dat ethische vragen op bij de kijker. Het maakt hen verward, boos, ontredderd. En dat is fantastisch, want je wil jouw publiek juist doen nadenken over hoe beelden gemaakt en geconsumeerd worden. "

Gewapend met Pen en Microfoon

Afgelopen woensdag vond in Brussel het forum van CAWN ("Central American Woman Network", een NGO in London dat vrouwenrechten in Centraal-Amerika aankaart) plaats als afronding van een project van 3 jaar in samenwerking met Frauensolidarität/Women's Solidarity (van Vienna, Austria). Zij onderzochten hoe media gebruikt konden worden als middel van sociale ontwikkeling, vooral in de context van vrouwenrechten. Ik woonde zelf ook de workshops en lezingen bij waarover ze vertelden hoe TAMWA (Tanzanian Media Women's Association) via hun netwerk mainstream media beïnvloeden met goed georganiseerde campagnes rond mensenrechten. Een radiopresentatrice deelde haar ervaringen met het opzetten van een community radio voor vrouwen. In deze blog zal ik een klein beetje meer vertellen over hoe Socio-Drama's met behulp van participatie van "slachtoffers" zelf het beeld van vrouwen wordt veranderd.

"Yo Soy Betty, la fea"
source: Internet

Telenovela's in Centraal-Amerika
Wie aan films en televisie uit Latijns-Amerika denkt, zal heel snel aan het telenovela genre drenken. Een telenovela is zoals een soapopera, maar verloopt na een kort termijn. Meestal een jaar. In Vlaanderen denken we aan televisiefenomeen Sarah, dat de carrière van Veerle Baetens (winnares European film award for best actrice 2014) gelanceerd heeft. In feite is Sarah gebaseerd op het Amerikaanse Ugly Betty, dat gebaseerd is op de Colombiaanse telenovela "Yo soy Betty, la fea", wat "Ik ben Betty, de lelijke" betekent. Puntos de Encuentro, een feministische NGO uit Nicaragua, zag daarin een manier om televisie te gebruiken om sociale problematiek aan de kaak te stellen.

Nicaragua, het land van "schoonheidskoninginnen, macho's en straatkinderen"
Nicaragua, dat ten noorden van Costa Rica en ten zuiden van Honduras ligt, mag wel een paradijs klinken in vele oren van toeristen op zoek naar schattige, koloniale kerkjes en palmbomen, voor vele bewoners is het een nachtmerries. Het is een van de armste landen in Latijns-Amerika en lijdt onder een rechts beleid. Tijdens de Sandista regering zijn enkele zeer conservatieve maatregelen ingenomen, zoals o.a. het verbod op abortus. 

If you google "Nicaragua" 

Zoals in vele andere Latijns-Amerikaanse landen is er veel "machismo". Wanneer een vriendin en ik zelf in Honduras rondwandelen, vertragen mannen hun auto en klakken met hun tong naar ons. Volgens Carolina Acosta-Alzura (International Journal of Cultural Studies, 2010) kan je machismo zien als een combinatie van seksisme en patriarchaat dat het geloof aansterkt dat mannen beter zijn vrouwen en daarom een grotere rol in de publieke wereld zouden moeten spelen, en vrouwen eerder een ondersteunende rol in huis zou moeten zijn. 

Woman as agent, not as subject
Puntos de Encuentro besloten om een soort van "School for Women in Television and Film" te maken waarin ze enthousiastelingen trainende om socio-drama's te maken. Ze werken samen met vele andere vrouwenorganisaties, die in deze machistische cultuur zeer hard gediscrimineerd en bedreigd worden en delen elkaars ervaringen, die ze in concepten voor scripts uitgieten. Door deze participatie raken deze verhalen de realiteit meer en geraken de "slachtoffers" ook zelf betrokken. De bedoeling van Puntos is om vrouwen en mannen taboe's te laten doorbreken en te praten over geweld, homoseksualiteit, seksuele exploitatie, abortus... en tegelijk ook het publiek meer kritisch te maken over wie echt verantwoordelijk is... Daarbij willen ze ook het machismo aanvechten, dat ook de wereld van televisie domineert. Ze willen vrouwen niet alleen als slachtoffers, als "subjects" behandelen, maar als de agenten in hun eigen verhaal. 

Tegen de Stroming Na hun eerste ervaring met "Sexto Sentido" draaiden ze in 2011 "Contra Corriente" wat "Tegen de Stroming" betekent. Ze laten prostituees, homoseksuelen, transgenders, vrouwen mishandeld door hun echtgenoot, slachtoffers van verkrachtingen... in hun episodes opdraven. 

Puntos organiseert ook educatieve campagnes waarbij de acteurs scholen bezoeken en praten over de thematiek in de televisie. Ze blijven realistisch dat dit niet voor grootste culturele veranderingen zal zorgen, maar het is al een aanzet. Taboe's, stereotypen en stilten worden doorbroken. Bovendien mag je niet de macht van televisie niet onderschatten, zeker in een wereld waarin media een alsmaar grotere macht wordt. 
Puntos organiseert ook educatieve campagnes waarbij de acteurs scholen bezoeken en praten over de thematiek in de televisie. Ze blijven realistisch dat dit niet voor grootste culturele veranderingen zal zorgen, maar het is al een aanzet. Taboe's, stereotypen en stilten worden doorbroken. Bovendien mag je niet de macht van televisie niet onderschatten, zeker in een wereld waarin media een alsmaar grotere macht wordt. 

-----

Bron: CAWN Forum, 14 Mei 2014, Brussels + CAWN Briefing Paper: May 2014
Wil je meer weten over deze studie, bezoek dan hun blog: Womens Rights and the Media
In een van mijn volgende blogs zal ik ook over "The Fourth World Conference on Women" in Bejing (1995) schrijven, dat ook in deze studie naar voren komt. 

Spreek een beetje luider

In Nepal sturen ze op een bijzondere manier gebeden naar de hemel: in plaats van te bidden draaien ze aan gebedsmolens of hangen ze gebedsvlaggetjes vol wensen die de wind naar de hogere sferen mag brengen. Mijn boodschappen draag ik over via video's. In oktober hadden mijn vrienden van visual okapi en ik deelgenomen aan de internationale muziekvideowedstrijd van Genero.TV, waarbij we finalist werden. Nu maak ik samen met een goede vriendin uit Nepal -zij studeerde aan het acting department van de Prague Film School- een muziekvideo voor Diane Birch van Genero TV. 

Pre-Productie
Wanneer we in de Dream of Gardens van een kopje koffie genoten, vroeg de broer hoe je aan een muziekvideo begint. Zelf werkt hij in de marketing en gelooft dat een idee voor een campagne of een video op dezelfde manier begint. Ik had geen duidelijk antwoord. Ik zei dat creativiteit groeit en vaak komt wanneer je niet te veel nadenkt. Eerst krijg je een idee, dan werk je het uit zodat het praktisch realiseerbaar wordt, doet research over de prijzen, mogelijkheden, het verhaal, vindt mensen -ik vond zijn zus als mijn producer en actrice- en luistert vooral naar hen. Het idee groeit en groeit, zelfs in de post-productie. 

Ik was heel hard geïnteresseerd voor deze wedstrijd, omdat Diane Birch met haar lied duidelijk wil maken dat duistere tijden in je leven natuurlijk zijn, en niet dienen om je kleiner te maken, maar om je te laten groeien. Zij had eerst een lange relatie geëindigd en daarna haar vader, haar levenskracht, aan kanker verloren. "To stay strong, you have to surrender a bit to the breakdown and embrace the darker parts of your psyche and circumstances, come full circle and realize that there’s beauty in even those really difficult and testing times. If you can learn to do that, you can manifest a lot of great things in your life." Het lied "Speak a Little Louder" behoort tot haar eerste album in jaren dat een kijk biedt in haar complexe en uitdagende groei in een vrouw. 

Mij leek het om dit universeel thema in een totaal andere context te plaatsen. Door het in Azië te filmen wordt dit thema meer herkenbaar, ook al vindt het plaats in een totaal andere wereld. Bovendien wou ik ook ervaren hoe het zou gaan als ik later een groter filmproject in Azië zou filmen. Het is altijd voor mij een droom geweest om een groter project in Nepal te doen. 

op de set; mijn Nepalese vriendin (rechts) laat hen
tekenen dat de video uitgezonden mag worden

Productie
We hebben de opnames over drie dagen gespreid. Op de eerste dag maakte ik in de voormiddag kennis met de kinderen en toonde mijn vriendin me enkele locaties. In de namiddag filmden we op twee locaties de scènes met de kinderen. Aangezien zij geen acteurs zijn, opteerde ik niet voor close-ups (CU's). Tijdens de analyse van Kusturica's "Black Cat White Cat" leerde ik dat CU's meer emotioneel geladen zijn, maar dat de acteur ook sterk uit de hoek moet komen. Ik filmde de kinderen meer van een afstand en gaf hen zo weinig mogelijk aanwijzingen. Ik had namelijk een visie van een mooie jeugd, en ik denk dat je kinderen dan gewoon hen zelf moet zijn. De regie ging via vier talen. Het vormde zich in het Nederlands in mijn hoofd, dat ik voor mijn producer in het Engels vertaalde, waarna zij Hindi sprak tegen de moeders die daarna hun kinderen in hun Nepalees dialect vertelden wat ze moesten doen. Het klinkt omslachtig, maar het werkt. 

Tijdens de tweede dag filmden we een scène in de slaapkamer van mijn producer, waarna we op zoek gingen naar acteurs. Of ja, acteurs. In Nepal bestaat er niet echt een theatergemeenschap, zoals in Praag of Antwerpen. Mijn producer heeft verschillende mensen opgebeld, maar uiteindelijk vonden we genoeg personen. Op de derde dag gingen we eerst nog langs het beauty salon, voor enkele shots en om de hoofdactrice te doen opmaken, en gingen we langs een stalletje om henna te kopen, want een andere actrice speelde de getrouwde vrouw. Henna en groene en rode armbanden symboliseren dat iemand getrouwd is. In totaal hebben deze opnames me 50 euro gekost, waaronder zakgeld voor de kinderen, eten, henna, de make-up sessie en de armbanden. Prijzen zijn dan ook zeer laag in Nepal. Mijn producer heeft een eigen kok, chauffeur en een poetsvrouw die ze maandelijks 70 euro uit betaalt. Naar het schijnt zijn dat zelfs hoge lonen voor deze beroepen. 

Post-productie
In Nepal zijn de meeste internetverbindingen traag, maar een vriendin van mijn producer heeft super snel internet en zij liet me enkele shots naar België wetransferen, zodat een vriend, een specialist in After Effects, vlinders kon animeren. Zelf nam ik mijn laptop mee naar gezellige koffiebarren, maakte een eerste versie, zond deze naar mijn vrienden van visual okapi voor constructieve feedback en werkte dan tegen de klok verder om het daarna op de website van Genero.tv te uploaden. Momenteel is de uitslag van deze wedstrijd nog niet bekend. De winnaar wordt de officiële muziekvideo van Diana Birch. 

Nieuwe projecten
Intussen heb ik op Farmer's Market 1905, een marktje in het groen, met standjes vol ecologische producten en andere leuke dingen, kennisgemaakt met een NGO dat heel eco- and-woman-friendly producten verkoopt. Overmorgen vertrek ik naar het dorp om foto's en footage te maken, want het is iets wat ik heel graag wil promoten.  

Colombiaanse portretten als verhalen

Meestal denken mensen aan bananen, Shakira en drugsbendes als Colombia ter sprake komt. Dit land in het noordwesten van het Zuid-Amerikaanse continent was tot kort geen geliefde reisbestemming, maar sinds een aantal jaren trekken alsmaar meer en meer mensen naar dit land waar mensen constant glimlachen, dansen en elkaars gezelschap op zoeken. Zelf ben ik ook twee jaar geleden, als deel van mijn wereldreis, naar Colombia geweest. 

typisch tafereeltje in de straten van Cartagena,
(c) Wendy Wuyts, april 2012

Ik heb enkele dagen gekuierd in de kleurrijke gezellige straten van Cartagena en heb gedoken in de warme wateren aan Santa Marta. Shakira en drugsbendes heb ik niet gezien, bananen af en toe, maar wat mij vooral bij bleef waren de mensen zelf. Een jaar later toonde een professor "regie" de kortfilm "Los Retratos" bij Iván D. Gaona (geregisseerd én geschreven). In deze kortfilm gaat een schattig omaatje naar de markt om een kip te kopen. Zij heeft te weinig geld om de kip te kopen, maar als ze ziet dat er een tombola is met een kip als prijs, waagt ze haar kans. Ze wint een polaroid camera. Zowel zij als de camera tonen ons prachtige en koddige portretten van het platteland. Geen instagram. Dit portret is natuurlijk geschoten. 

De kracht van fotografie & videografie 
Haar man en zij zoeken eerst uit wat ze gewonnen hebben. Het is verwonderlijk -zelfs al weet ik dat dit zich op het Colombiaanse platteland afspeelt- dat ze niet het bestaan van fotografie kennen in een wereld die alsmaar visueler wordt. Een bevriende Mexicaanse regisseur, Edoardo Herroz, maakt momenteel een coming to age -kortfilm over een jong meisje in Tsjechië en haar verslaving aan video's en foto's maken met haar smartphone. 
Meer info: http://www.indiegogo.com/projects/little-bird-ptacek--2

Alsmaar meer en meer mensen -ook ik- maken foto's van alles en zetten het op facebook, instagram, snapchat... We worden ook overweldigd door selfies en andere portretten uit de hele wereld. Waarom wil precies iedereen beroemd worden? Waarom is het belangrijk te bestaan op het internet? Waarom begint dit oud koppeltje -zodra ze dankzij hun buren ontdekken wat het is- zoveel mogelijk foto's te nemen? 

printscreen van de trailer "Los Retratos"

Natuurgetrouw portret vs maskers van deze tijd
Wat ik echter leuk vind aan de foto's van de karakters in "Los Retratos" is dat het niet de allermooiste foto's zijn. Ik bedoel ermee dat ze er niet zo mooi uit willen zien. Ze willen gewoon hun kijk op hun realiteit geven. Wanneer ik foto's maak en deze spreidt, gaat er een hele rationele rekening aan vooraf. Aanwezig zijn op sociale netwerken betekent marketing. Marketing betekent dat je toont waarin je anders en beste in bent. Soms kijk je naar instagram foto's van iemand. Je denkt dat je alles weet, maar eigenlijk zie je alleen maar een deel, namelijk het deel, dat ze met de wereld willen spreiden. Soms vraag ik me af wat niet wordt gefotografeerd en waarom? In dit imperium van sociale media worden we allemaal omgeven door maskers. 

Ik denk dat meer portretten zoals in Los Retratos over de wereld verspreid moeten worden. Deze visuele verhalen geven ons een andere kijk, een misschien minder fraaie kijk, want ze tonen ons immers de oude gezichten vol rimpels achter de maskers. Toch hou ik ervan om de waarheid op straat of in een cinemazaal te zien.Het voelt juist zeer kalmerend je elastieken draden die de masker aan je hoofd houden aftrekt. 

Los Retratos vertelt ons immers dat Colombia niet alleen door gemaskerde drugskoeriers wordt bewoond, maar ook door personen, zoals jij en ik, die het leven zo waarheidsgetrouw en goed mogelijk willen beleven. Zulke personen, mensen... zijn de redenen waarom je naar Colombia -terecht- zou moeten gaan. Zij vormen de kleurrijke ziel van dit prachtig land. Niet de stranden of de straten. Of Shakira. 

Een Scheiding - tussen klassen, geloof en gender

Een bevriende cinematograaf die in Pakistan werkt, raadde me aan om de films van de Iranese regisseur Farhadi te zien. Hij vertelde me dat hij van de "storytelling" hield, maar voegde niet meer toe, want hij wou het me zelf laten ontdekken en eerst mijn mening horen. Ik heb de film zelf in stukjes gezien, maar dat zegt niets. Ik heb hem uitgekeken, en dat betekent dat deze film mij beweegt. Deze film vertelt -zonder documentaireachtig te worden- over de maatschappij in Iran. Het voelt realistisch, als het echte Iran aan, ook al ben ik daar nooit geweest. Bij sommige films weet je gewoon weg dat je een perspectief ziet dat een grote spiegel is. Het is maar een verhaal over Iran, niet de algemene waarheid, maar toch voel ik empathie met Iran, als je met een maatschappij empathie kan voelen. 

Het verhaal gaat over Nader en Simin, een koppel uit de stedelijke middenklasse, dat op het punt staat te scheiden. Simin wil immers het land verlaten, maar Nader wil -omwille van zijn trots?- zijn vader die Alzheimer heeft niet achterlaten. Simin trekt toch weg, ook al protesteert hun 11-jarige dochter Termeh, en daardoor moet Nader beroep doen op de hoogzwangere Razie, een zeer religieuze vrouw uit de arme buurt, om op zijn vader te letten wanneer hij gaat werken. Zij werkt achter de rug van haar man, en neemt haar dochter mee... 

Alle personages zijn universeel en tegelijk van Iran. Ik begreep hen, zelfs als ze (menselijke) fouten maakte, ook al ben ik zelf niet van Iran, of van een religieuze achtergrond. Toch zou het niet in België gefilmd kunnen worden... 
Het is een van die films die meer op een leerprogramma in middelbare scholen mag zijn, in plaats van lessen waaraan meeste studenten niets hebben, want het doet je niet anders, maar meer open, denken over de maatschappij in Iran, de moslim cultuur, de verschillen... of de scheiding tussen klassen, geloof en zelfs gender. 

Het script en de personages zijn zeer goed geschreven, ook al zou dit verhaal snel op papier gestaan hebben (maar het "zou een voortvloeiing zijn van de vorige film"). Het verwondert dan niet dat Farhadi, de regisseur (en schrijver), een oscar voor beste buitenlandse film (ja, toen Rundskop ook een oscarnominatie had voor dezelfde categorie), heeft weggekaapt. Het was de eerste film uit Iran die het felbegeerde beeldje in de filmwereld won. 

In het echte leven ziet de cast er anders uit dan in de film.

De cinematografie bestaat uit shots die rauw aanvoelen, totaal niet dromerig. Verwacht geen "aint't them bodies saints". Sommige shots zijn zelfs handheld. Ook was het volgens mij niet toevallig dat de regisseur en cinematograaf met verticale lijnen werkte, zoals bijvoorbeeld in het eindshot, om de scheiding te visualiseren. Ook sommige scènes bestaan uit dialoog of acties die soms in twee verschillende ruimtes plaatsvinden, maar toch zijn personages bewust van elkaar. Gescheiden, maar eigenlijk ook niet helemaal. Zelfs de belangrijkste vraag draait om een gesprek dat in de keuken zou gevoerd zijn, en of Nader, die zich in de andere ruimte bevond het gehoord heeft. Die scheiding in de titel gaat volgens mij niet alleen over de scheiding tussen vrouw en man, religies, klassen... maar ook de fysische scheiding... of hebben deze juist met elkaar te maken? 

Een droom najagen van Rusland naar Marokko

Link om te stemmen: http://roadmovie.bill.be 
Kruis tweede duo aan, vul je mailadres in en win misschien een van de mooie prijzen. 

Roel, een ex-studiegenoot en goede vriend met wie onder andere ik Visual Okapi aan het opbouwen ben, zijn geselecteerd voor de finale van de grote Roadmovie wedstrijd van Joker.

Komende zomer mag het winnend duo gratis mee met drie reizen: 

1) Brussel-Moskou over land, 

2) Zuid-Portugal en 

3) Marokko. 

Jullie kunnen ons helpen door op onze foto op Roadmovie.bill.be te stemmen, tot 28 februari . 

Vijf seconden werk voor jullie,

vijf stappen dichter voor ons! 

Op zoek naar een partner in crime

In oktober viel mijn neus op een oproep op facebook. Al mijn zintuigen, organen en andere lichaamsdelen werden geprikkeld; dit was de droomjob die ik zeer graag wou doen. Alleen had ik echter een side-kick nodig. Mijn keuze was snel gevallen op Roel, met wie ik samen in Praag heb gestudeerd, van wie ik weet dat hij zeer goede aftermovies van reizen kan maken, waarbij mooie landschappen en emotie samensmelten, en van wie ik weet dat reizen ook een van zijn hobby's is. Hij zag mij ook als de ideale persoon. "Van al mijn rienden ben jij de enige die meer reist dan ik," zei hij, en aangezien we dachten dat we als complementair team, dat toch in het verleden (en heden) ondervindt dat we zeer goed kunnen samenwerken, en elkaar kunnen aanvullen, besloten we ons in te schrijven. 

 Als video om aan te tonen wat we kunnen, heeft Roel bij ons inschrijvingsformulier zijn showreel, vol mooie time-lapsen van Praag en andere plekken, toegevoegd, terwijl ik mijn travumentary over Israel & Jordanië als mijn visitekaartje voor de roadmovie heb gebruikt. 

De eerste bergtop

Twee dagen voor Kerstmis kregen Roel en ik het volgend bericht in onze mailbox:

Beste Roel en Wendy,

Proficiat, jullie zijn geselecteerd en horen nu bij de laatste 12 Roadmovie-duo’s! We hebben immers zoveel reactie gekregen dat we besloten een eerste selectie van 12 te maken en daarna naar 5 duo’s over te gaan. Dus de eerste ronde hebben jullie gehaald…J Jullie hadden schitterende filmpjes!

Om tot deze 5 duo’s te komen, nodigen we jullie graag uit voor een gesprek tussen 3 en 15/1 waarin we graag willen aftasten wat jullie motivatie is, hoe jullie de reizen technisch en qua verhaal zouden aanpakken, welk materiaal je nodig hebt of je wenst te gebruiken en hoeveel budget je daarvoor denkt nodig te hebben (er is 3.350 euro budget voorzien) en waarvoor je dit concreet wilt gebruiken. Op 16/1 krijgen jullie bericht welke 5 duo’s doorgaan naar fase 2.  

(...)

Het Roadmovie-team

In de eerste week van januari bezochten Roel en ik het moderne en gezellige hoofdkantoor van Joker. Het was geen kruisverhoor, maar een zeer leuke babbel, waarbij ze peilden naar onze ideeën, hoe we samenwerkten, onze motivatie, het budget... en toen was het duidelijk hoe complementair we waren (op een goede manier), hoe hard we van intercultureel dialoog hielden, en hun motto "grenzen verleggen" niet alleen op vlak van reizen, maar op vlak van filmen en andere dingen. 

Wat zou de roadmovie kunnen zijn? 

We hoorden ook dat de winnaars een soort van 20-30 minuten roadmovie zullen maken, die eind oktober, begin november gescreend zal worden. Tussen de drie reizen, en zelfs op reis, hopen ze op enkele teasers. Zoals ik het nu zie, gaan we beetje Pulp Fiction achtige hoofdstukken tonen, die samen onder een koepel vallen, dus met een rode draad, en niet alleen de reis zelf, verbonden zijn, waar bij niet alleen mooie momenten van reizen, maar ook de tranen worden gezien. Reizen is immers niet altijd zonneschijn en lachen. Ik weet goed genoeg dat aan reizen, zoals bij elke levensstijl, mindere kanten zijn. Ook hoop ik zeker stereotypen aan te kaarten, en andere verhalen. Mijn grootste voorbeeld van de ideale roadmovie is Y Tu Mama Tambien, waarin niet alleen de spanning van een onbekend avontuur in beeld gebracht wordt, maar ook de problemen in Mexico aangesproken wordt, die allemaal bijdragen tot de coming-age van twee Mexicaanse jongeren. Ook the motorcycling diaries is een grote inspiratiebron voor mij. Daarin kampen de twee Argentijnen ook met veel problemen voordat ze in Venezuala aankomen, die gecompenseerd worden met de bloedmooie landschappen en de nostalgische magie van Machu Picchu. Zoiets zou ik graag willen maken. Deze roadmovie zal echter wel "meer non-fictie" zijn, maar dat heeft zeker zijn charme. We moeten immers geen copycats maken van bovenstaande en andere road movies. Roel en ik willen zeker onze eigen stem, kleurtoon en emotie aan dit project geven. 

Twee dagen voor mijn 25e verjaardag kregen we dan het heuglijke nieuws dat we bij de laatste vijf duo's waren. De computer van mijn werk liep vast, maar die dag kon niets meer stuk voor mij. Met een grote grijns vertelde ik iedereen trots dat ik in de finale zat. Alleen... hoe dichter je bij de bergtop bent, hoe pijnlijker het wordt als je het niet haalt. Dat maakt deze laatste fase nog duizend-en-één maal spannender. 

De Landencocktail: het begin van een nieuwe reis

In deze tweede fase wordt er een campagne gevoerd waarbij leden van BILL prijzen kunnen winnen, door te stemmen op een van de vijf duo's, dus ook op ons. Roel en ik bevinden ons nu in deze ronde, en moeten zoveel mogelijk stemmen verzamelen. 

Het is niet louter gebaseerd op de inline stemmen. Het belangrijkste oordeel zou nog steeds die van hun jury zijn. 

Afgelopen zondag, tijdens de Landencocktail in het Centraal Station, is deze finale ronde van een maand gestart. Een vriendin en hebben de photobooth van Roadmovie bezocht. 

Daarin konden we poseren voor een groen scherm, dat met de computer in een een van de locaties van de Roadmovie zou verschijnen. Deze photobooth zou nog enkele scholen in Vlaanderen bezoeken, in de volgende weken. 

Eventjes voelde ik me al terug op het Rode Plein in Moskou, en droomde stiekem hoe het zou zijn om over enkele maanden daar met een camera en een geluidsmixer te staan.  

Het verloop van dit avontuur

bron: roadmovie.bill.be

-3-15/1: selectiegesprek

-16/1: bericht of je bij de 5 duo’s bent

-26/1: aftrap 2^de fase, online stemronde, op Landencocktail

-26-1/28/2: online stemronde

-7/3: bekendmaking winnend duo

In deze blog hou ik jullie op de hoogte van dit avontuur, 
en hopelijk zal deze blog zelfs in de woestijnen van Marokko geschreven worden. 

Tot hoors!

Een okapi wilde steppen laten verkennen

Mordacity, een progressieve metal band van Gent

In november heeft Mordacity de Horror Music Video van Visual Okapi gewonnen. Wij zullen gratis filmen en monteren, en tegelijk onze eerste stappen wagen in de wereld van make-up en wilde fantasie. 

Het Leven uit Balans

Eind december is al de eerste draaidag, in teken van "vervallen industrie" gedraaid. 

Voor zonsopgang waren we op al "de set", want we wilden time-lapsen maken van de schemer. We halen immers een beetje mosterd bij "Koyaanisqatsi", een film van Reggio uit 1982. De tijdloze cinematografie van Ron Fricke en de magistrale muziek van Philip Glass brengen de kijker in een meditatie van een anderhalf uur. Zonder gesproken tekst wordt verhaald hoe de natuur door de mens en zijn technologie uit balans is gebracht. Koyanaatisqatsi betekent ook in de taal van de Hopi-indianen "leven in onrust, leven uit balans, een manier van leven die vraagt om een ander manier van leven", en dat is het thema dat Mordacity in hun liedje "Hollowed Skin" ook naar de buitenwereld wil brengen. 

Anders vs Beter
Mordacity wil ook geen klassieke muziekvideo; waar je de band in een garage, groot leeg pand of op een podium hoort en ziet spelen. Ze willen iets unieks. Ik ga daarmee akkoord: voor jonge mensen is het belangrijk niet beter te worden (want ga je ooit oudere generaties met al hun ervaring bijbenen?), maar om anders te doen, en dat andere te bemeesteren. Als regisseur is het mijn plicht tegenover hen hun boodschap, waarden, wensen en identiteit als groep zo getrouw mogelijk naar het doek te vertalen, en is het mijn verantwoordelijkheid tegenover mezelf om mijn eigen stijl en toon aan toe te voegen. Hun progressieve metal muziek, mijn visie, de inbreng van de cinematografen en de fantasie van de FX-artiest zullen zeker voor een creatieve mengelmoes zorgen

Terug naar de stopmotion

In het donker stelden Amco, de cameraman, en ik zijn Canon camera op eens tarief. Onze ruime frame bestaat uit de lucht (dat voor beweging in de timelapse verantwoordelijk is) en fabrieksgebouwen in de verte. Om de vijf seconden (intervaltijd) lieten we de camera een foto nemen. We rekenden uit dat als we zouden monteren aan een framerate van 25 fps (frames per seconde), en 5 seconden beeld wilden hebben, dat we 125 foto's nodig zullen hebben. Dat vermenigvuldigen we met de intervaltijd (ook 5 seconden) om te weten dat we de camera zeker 11 minuten moeten laten staan. We gaan uit de buurt van de camera, zodat we het niet per ongeluk omstoten. De camera staat op een tripod, maar zelfs een voetstap kan voor een trilling op de grond zorgen die de een vloeiende timelapse kan verpesten. Deze keer kozen we vijf seconden intervaltijd, omdat we laag hangende wolken trokken, en er niet te veel wind was. Bij een bewegende mensenmassa kan je misschien zelfs om de twee seconden een foto nemen. 

Daarnaast zijn er nog veel andere settings, zoals sluitertijd (hoeveel licht wil je binnenhalen?), die je aan de hand van de omstandigheden moet aanpassen. 

Laat de camera echter niet voor jou nadenken; bij stopmotion, of timelapse, is het belangrijk dat geen enkele setting op automatisch staat, maar manueel, want anders krijg je storingen in je beeld. 

De invloed van Vadertje Tijd
Naast time-lapsen speelden we nog meer met de tijd. Aangezien tijd een rode draad in de natuur, en in onze muziekvideo, is, lieten we bijvoorbeeld de band in slow motion rond wandelen, of naar een bepaald punt gaan, terwijl we een time-lapse maakten. Zo krijg je "het Trueblood effect", waarin de bandleden zich als snelle vampiers door de ruimte lijken te bewegen. Daarnaast lieten we ook sommige muzikanten verdwijnen, en terug verschijnen. De discontinue verplaatsing ademt ook een zekere tijdsgeest uit. 

Op vlak van productie keek ook Vadertje Tijd over onze schouder mee, aangezien we me Rond half vier moesten we stoppen, omdat het gouden uur (het laatste uur voor zonsondergang) begon. De kleurtemperatuur begint dan te veranderen. 
Voldaan, maar moe trokken we naar huis; sommigen naar Gent, anderen zoals ik terug naar het hart van de Kempen. 

Tussen twee draaidagen

In eerste week van het nieuwe jaar heb ik me bezig gehouden aan het sync leggen van beeld met de klank, en heb al een eerste montage gemaakt. Deze montage zegt echter nog niet veel hoe de muziekvideo eruit zal zien, maar door te monteren zie ik wat voor shots ontbreken, en kon ik bij enkele mensen van visual okapi testen hoe de stopmotion met de bandleden van Mordacity waren, "om te zien of het paste bij de muziek". Zij zeiden dat er veel potentieel in de video zat, en dat het zeker uniek zal worden. Het hangt natuurlijk af van de tweede draaidag of de video geslaagd zal zijn.  

Haardrogers slash Schors
Met deze feedback begonnen we aan de voorbereiding van de tweede draaidag. Deze zou veel moeilijker zijn, want na een peiling bij de band is besloten dat onze man zal "verschorsen", en dat er niet takken uit zijn hoofd groeien. Eerlijk gezegd ging dit het petje te boven bij de okapi die zich FX via dit project wou aanleren. Daarom zochten zowel Mordacity als ik naar een meer ervaren FX-artiest, en vonden uiteindelijk onze reddende engel in Angelique Heikens. In de laatste week heeft iedereen zijn beste beentje voorgezet. Angelique maakte deze prachtige werkstukken, en ik boog me over de storyboard en de shotlist. 


Ons crew werd ook met twee extra cinematografen aangevuld, want we gaan heel veel shots moeten schieten om de hele "pijnlijk" transformatie van de onverschillige man in een boom op beeld te brengen. 

Het zal een creatieve, leerrijke draaidag worden, waarbij drie takken van de kunst samen zullen smelten (letterlijk en figuurlijk). Alleen hopen we dat we een haardroger vinden die op een batterij van een auto werkt, zodat de make-up en latex sneller zal drogen. 

Volgende week vertel ik meer over, en voeg ik foto's toe van, de verschorsing.