waarom Ecofeministen "The 40 Rules of Love" van Elif Shafak moeten lezen

Onlangs las ik in mijn favoriete magazine MO* over Elif Shafak. Zij is een van de bekendste vrouwelijke schrijvers uit Turkije. Op haar naam heeft ze meer dan dertien titels. Ze is geboren in Frankrijk, opgegroeid in Istanboel en woont momenteel in London. "In haar verhalen geeft ze een stem aan vrouwen, minderheden, subculturen, immigranten en mondiale zielen. Ze bevecht clichés en taboes, doorbreekt culturele grenzen en heeft een zwak voor geschiedenis, filosofie, cultuur, mystiek en gendergelijkheid." Deze twee zinnen maakten me zeer nieuwsgierig. Ik wil zoals Elif Shafak zijn. Wanneer ik las dat ze ook nog eens gevaccineerd is door de soeficultuur, besloot ik een boek van haar te lezen. Ik koos voor "The Forty Rules of Love", omdat het over de ontmoeting tussen Rumi, de bekendste soefi-dichter en de Shams van Tabriz gaat. Ik las het boek in een ruk uit, en tijdens het lezen besefte ik dat ik niet zoals Elif Shafak wil zijn. Ik wil mezelf zijn. Elif is echter een eco-feminist, een woord dat zelfs een keer in deze novel genoemd wordt.  Haar novel gaat niet over een eco-feminist, maar zit vol waarden en idealen van ecofeminisme. 

bron: http://www.mo.be/interview/elif-shafak-turkije-lijdt-aan-geheugenverlies

West Meets East

Love came to Ella as suddenly and brusquely as if

 a stone had been burled from out of nowhere into the tranquil pond of her life. 

Het verhaal van soefisme ontplooit zich in twee parallelle vertellingen. In de dertiende eeuw hoort een beruchte ronddwalende derwisj met de naam Shams van Tabriz over een geleerde in Konya die een leegte in zijn hart voelt. Shams zoekt een zielgenoot om al zijn kennis, en vooral zijn 40 regels over liefde, met iemand te delen en voelt aan dat deze geleerde de persoon is die hij zoekt: Rumi.
Hun ontmoeting maakt van Rumi een mystieke dichter. In Amerika vandaag valt in de handen van Ella, een ongelukkige Amerikaanse huisvrouw,  een nog niet gepubliceerd manuscript van een zekere Aziz, dat over deze ontmoeting tussen Shams en Rumi gaat. Terwijl ze dit boek leest vindt Ella de moed om haar eigen transformatie te ondergaan. In dit boek smelten Oost en West, het verleden en het heden samen in een prachtig boek dat je met een glimlach eindigt.

Reizen verruimt de geest
Elif Shafak heeft zelf een nomadisch leven geleid. Haar liefde voor het nomadisch leven vertaalt zich in haar verhalen en haar personages die ook op reis vertrekken, zoals Ella, of al op reis zijn zoals Shams, en over de wijsheid te vertellen die ze daarbij vergaren. Zelf geloof ik ook dat een ecofeminist de wereld moet intrekken om te beseffen dat we allemaal druppels in een grote oceaan zijn. We zijn verschillend, maar tegelijk dragen we allemaal bij tot een groter geheel. Dat is een ecofeministische visie: liefde voor diversiteit, maar afkeer voor dualiteit.

Dualiteit
Een van de zonen van Rumi ziet de wereld duidelijk in dualisme. Hij ziet Shams en hij ziet Rumi, maar beseft niet dat ze op hun beste zijn als ze samen zijn en niet gescheiden. Shams vertelt hem een verhaal over een scheel kijkende man die van zijn meester een pot moet halen. Hij ziet echter twee potten en keert terug naar zijn meester om te vragen welke pot hij moet nemen. De meester stelt hem voor om een pot te breken en de andere te brengen. De scheel kijkende persoon breekt een pot en ziet dat de andere pot ook gebroken is. Dat is kijken met een bril van dualisme.

De testen van Shams
Shams laat Rumi verschillende testen ondergaan. Hij wil dat hij met mensen van lagere klassen omgaat, zoals prostituees, dronkaards, lepra-patiënten... In ecofeminisme bestaat geen onderscheid tussen klassen. Ecofeminisme gaat tegen patriarchale structuren, tegen denken in termen van ik vs anderen en klassenverschil.

Feminisme
Ella is echt een stereotiep voorbeeld van de ongelukkige huisvrouw in een zogenaamd prachtig leven, prachtig huis en zogezegd perfecte kinderen die allemaal studeren.  Dit personage confronteert ons met het beeld van de "perfecte vrouw". Door haar een ander koers te doen inslaan toont Elif dat we niet allemaal moeten eindigen zoals de typische Mad Men Housewife. 

Spiegels 
Pas wanneer Shams of Aziz uit het leven van respectievelijk Rumi en Ella verdwijnen, kunnen beide personen pas aan de laatste fase van hun transformatie beginnen. Het laatste deel noemt "The Void: the things that are present through their absence" en deze naam symboliseert de functie van Shams en Aziz in de transformatie. Als echte zielsgenoten waren ze een spiegel voor de ziel van Rumi en Ella. Ze zien een waarheid die ze niet eerder hebben aanschouwd. Pas wanneer hun zielsgenoten verdwijnen -zoals vele zielsgenoten doen, omdat het deel is van een zielsgenot zijn- beseffen ze dat ze altijd aan deze waarheid kunnen door in zichzelf te keren en in hun eigen hart te kijken.

Soefisme verschilt niet zo hard van ecofeminisme... lijkt me.

De Eerste Nacht in -of de eerste indrukken van - Pakistan

In april 2014, wanneer de Taliban en de Pakistaanse regering in een soort van vredesonderhandeling zaten, besloot ik tijdens mijn trip in Azië twee oude vrienden van Pakistan in Lahore te bezoeken en de rest van het land te verkennen. Ik had zelfs een biodynamische boerderij nabij Lahore gevonden bij wie ik vrijwilligerswerk kon doen en een soefi muzikant in Rawalpindi (de tweelingstad van Islamabad) bij wie ik kon couchsurfen. 

Mijn verhaal in Pakistan begint in het donker. In Karachi. Door een vertraging van vier uur in Kathmandu had ik mijn connectie gemist. Het was zes uur ’s avonds. Buiten was het al donker. Ik passeerde de douane en liet me rondleiden tot bij de infobalie van Pakistani Airlines. Het is niet de eerste keer dat ik mijn „White Woman VIP card” in dit land zou misbruiken. White betekent al iets in dit land, waar nog steeds sporen te vinden zijn van het Britse koloniale bewind, Woman zorgt ervoor dat ze veel respect voor je hebben en je geen kwaad zullen doen -want zij zien de vrouw als een diamant die je moet koesteren, maar vooral ook goed moet beschermen tegen begerige mannen-  maar de combinatie van deze twee W-Woorden maakt van jou een prinses, zeker als je alleen reist. Mensen vragen aan mij of ik een actrice, een journalist of een diplomate ben. Waarom anders zou ik hier zijn? En dan nog alleen? Ik moet iemand zeer belangrijk zijn, dachten ze (en deelden ze ook met mij mee). Geen prinses, want dan zou ik een heleboel bodyguards hebben… maar ik moest toch iemand met een belangrijke reden zijn. Ik kon ook uiteraard CIA-agente zijn.  

Wanneer ik aan de balie hoorde dat de volgende vlucht pas om 08u ’s ochtends is, kwamen de krokodillentranen op. Ik heb al vaak gereisd en al vaak moeten wachten, zelfs hele nachten, maar ik had in afgelopen dagen, weken, eigenlijk al maanden, al heel wat teleurstelling en verdriet moeten verwerken. Deze angsten, pijn en onzekerheden liet ik op een krakkemikkig stoeltje in de luchthaven op de vrije loop. Soms -en volgens mij overkomt het de beste reiziger- vraag je jezelf af waarom je altijd zoveel onzekerheden en avontuur opzoekt terwijl je beter thuis kan rusten. Waarom put ik me altijd steeds zo uit? Wat drijft me altijd om meer te reizen, meer te ontdekken? Waarom was ik hier? In dit gevaarlijk land? Ik kende niemand in Karachi. Ik wilde verdwijnen in deze oceaan. Dan sloop tussen al die donkere gedachten het besef dat ik in een onbekend land ben … waar je heel snel kan verdwijnen. Die gedachte is weken bij mij gebleven en heeft me later geïnspireerd om aan een nieuw verhaal te beginnen. In dit land achter gordijnen, sluiers en andere maskers kan je heel wat verbergen. 
Ik nam mijn spullen en slofte naar buiten. Er stonden massa’s mensen… en ze keken allemaal naar mij. Nadat ik mijn euro’s in Pakistaanse rupees gewisseld had en al op een foto met een hele familie had geposeerd, had ik door dat ik de enige blanke persoon ben in deze wijde omtrek. Tot mijn opluchting vond ik een MacDonalds. Gratis wifi! Ik moest mijn gastheer waarschuwen dat ik veertien uur later zou aankomen. Terwijl ik mij over mijn iPod boog, zette een Pakistaanse man zich bij mij. Iets in de dertig, groot, verzorgd gekleed en geschoren. Hij stelde zichzelf voor als een journalist. Hij had juist de massa straatkinderen gefilmd die naar een voetbaltoernooi in het buitenland zouden vertrekken. Hij vroeg wat ik hier in een MacDonalds in Karachi deed en ik legde mijn situatie uit. Hij stelde voor dat hij mij Karachi bij nacht wou tonen. „Er is hier een mooi strand.” Ik wist niet zoveel af van Karachi, maar ik wist dat het niet zo veilig was als Lahore en Islamabad. De sensatiezoeker in mij zei echter „Gaan!” De rationale moederfiguur hield mij tegen en zei dat ik eerst mijn goede vriend in Lahore zou moeten waarschuwen. 
Ik vroeg of ik zijn gsm mocht lenen, ging buiten zitten en belde mijn vriend op. Wanneer ik zijn stem hoorde, verdwenen alle donkere wolken. Hij liet mij beloven om de nacht in de MacDonald door te brengen. „ Ik heb tien jaar in Karachi gewoond en weet dat enkele buurten zeer gevaarlijk zijn. Er is veel straatcriminaliteit.”  Al telefonisch regelde hij met die journalist als tussenpersoon een sim-kaart voor mij zodat ik vanaf nu ook telefonisch bereikbaar ben. In Pakistan kunnen buitenlanders immers geen sim-kaart hebben. Een Pakistani moet immers zijn identiteitsnummer, naam van zijn vader en zijn moeder, geboorteplaats en geboortedatum opgeven. Mijn goede vriend aan de telefoon registreerde op zijn naam een nieuwe telefoonnummer voor mij en liet mij beloven goed op de sim-card te letten „zodat het niet in de verkeerde handen kan vallen.”

Nadat de journalist is vertrokken, begon de lange nacht. Soms was ik in MacDonalds, soms dwaalde ik rond de luchthaven. Mensen staren naar mij, ik zie vrouwen in burka’s, een kindje plaste op de grond vlak aan mijn stoel, om vier uur s’ ochtends, ik staarde jaloers naar de mannen die op de grond sliepen… Wanneer ik echter op de grond wou zitten, kwamen ongeruste politieagenten al vragen of ik ok waren en lieten iemand anders van hun stoel gaan zodat „de witte dame” kon relaxen. Om vijf uur onderrichtte een elf jarig meisje mij in Urdu, de officiële taal van dit land. „Ap kesi ho?”  Dat betekent „hoe gaat het met jou?”  Om zes uur bood een heel familie mij ijs en chai aan. Chai is de Zuid-Aziatische versie van thee. Ik had het al vaak in Nepal en India gedronken. Het is verslavingwekkend, maar ik vond er niets aan. Pas in Pakistan leerde ik van de speciale smaak van chai houden. 

Eindelijk was het tijd om in te checken. Ook al was mijn lichaam moe en lag het plat op een zetel-ik trok me niets meer aan van de starende blikken- toch was mijn geest super enthousiast. Ik zou eindelijk na een jaar met twee goede vrienden herenigd worden, in een van de laatste landen waar ik mezelf ooit verwacht had. In het vliegtuig naast mij verscheen een jonge vrouw die mij pannenkoeken en koffie van MacDonalds aanbood. Ze is jonger dan mij, vertelde over haar gearrangeerd huwelijk met haar neef en Pakistaanse politiek. 

Ik kwam als een wrak in de luchthaven van Lahore aan. Terwijl ik (nerveus) op mijn bagage wachtte (en hoopte dat het de reis had overleefd), belde ik de vriend in Lahore als eerste op. „Ik ben hier.” Ik wist dat de andere vriend al buiten in de aankomsthal op mij stond te wachten. 

De Littekens van Afrika

Tijdens mijn reizen in Afrika, maar ook in Antwerp, merk ik vaak op dat sommige Afrikaanse mensen littekens op hun gezicht hebben. Ik herinner me dat ik ooit een gesprek had met een Afrikaan dat je bijvoorbeeld Ghanezen kon herkennen aan een soort van driehoek. Ik heb nooit begrepen waarvoor het stond, of waarom het gebeurde, totdat ik vandaag op een artikel over Joana Choumali stootte.

De Afrikaanse fotograaf Joana Choumali maakte een fotoreportage over de "Hââbre", dat in een van de talen van Burkina Faso zowel "schrijven" als "littekens maken" betekent.

Dit was een eeuwenoude traditie was een soort van paspoort, een soort van teken, dat aangaf bij welke stam ze behoorden, en tot welke stam ze niet behoorden. Ze droegen vroeger niet zoveel kledij.

Nu is deze traditie aan het verdwijnen, omdat sommige stammen kledij dragen waarmee ze zich kunnen distantiëren van andere stammen (kledij kan helaas bijdragen tot dualiteit), omwille van de druk van zowel religie of overheid,  of ok omdat veel Afrikanen meer en meer voor een stedelijke levensstijl gaan. De laatste generatie delen in de fotoreportage hun mening over Hââbre. 

bron: https://www.lensculture.com/articles/joana-choumali-haabre-the-last-generation

Terug naar Nieuw-Zeeland (6): Happy Heaps of Hobbits Hunt (HHHH)

Nieuw-Zeeland staat voor veel mensen bekend als het land waar Lord of the Rings, en The Hobbit is gefilmd. De epische landschappen zijn dankzij de regisseurs voor eeuwig in onze netvliezen, geheugen en dvds in onze kasten gebeiteld. Wie de films heeft gezien noch de boeken van Tolkien heeft gelezen, kent toch het verhaal van de hobbit Frodo die een ring moet vernietigen in de vuren van Mt Doom in Mordor om de boze tovenaar Sauron te verslaan. Hobbits zijn een inventie van de auteur. Ze zijn klein, blootvoets, hebben krullend haar, houden van drinken en feesten, en wonen in groene heuvels. Zowel in de hobbit als Lord of the Rings is er een prominente rol weggelegd voor Gandalf, een goede tovenaar. Dan heb je ook nog Gollem, een gedrocht dat misschien het meest gedenkwaardige creatuur van de hele wereld van Tolkien is. 
De figuren reizen door landschappen zoals Rivendel, Lothorien, Mordor en de Gouw (in die laatste plek wonen de hobbits).

Ik zou meteen tekenen als ik aan de opnames van “de hobbit” kon meewerken, die op dat moment bezig waren in Nieuw-Zeeland. Ik deelde de wens ook met Bae, mijn nieuwe Koreaans maatje, in een koffiebar in Auckland: “Ik hoop stiekem dat we al liftend het noord-eiland verkennen, en dan opgepikt worden door Orlando Bloom. Ik heb ergens gelezen dat Legolas ook een kleine rol heeft in the hobbit. Dus Orlando moet hier ergens rondhangen. Hij neemt ons mee naar zijn appartement, waar we kunnen overnachten. Wanneer hij slaapt, neem ik fotoʼs van hem en versier mijn toiletdeur met de fotoʼs van die ene onvergetelijke nacht.”

Als ik dit zoveel jaar later in mijn dagboek heb gelezen, heb ik zeer hard mijn wenkbrauwen gefronst. 

Ik vertrouwde Bae toe dat ik een succesvolle auteur wou worden, niet om veel geld, roem, blablabla te hebben, maar een gratis uitnodiging op feestjes, ceremonies... waar geweldige auteurs, muzikanten, acteurs en andere artiesten aanwezig zijn, met wie ik over kunst, het leven, de wereld... kan filosoferen op mijn niveau.
Toen bleek dat ik niet zelf beroemd moet worden om met andere artiesten in contact te komen. Soms lacht het geluk je toe.

In een of andere “Food Alley” in deze grote stad aten we Koreaans. Ik zei luidop dat we morgenavond Belgisch moeten eten. Niet dat ik een flauw idee heb wat Belgisch eten juist is. Er bestaat niet eens een Belgische taal.  

Aan de tafel naast ons keek een jongeman op. Hij bleek ook Belg te zijn. 
De jongeman aan de tafel naast ons bleek ook een Belg te zijn. Hij studeerde voor filmdirecteur. We praatten voor uren. Ik was zelf al bijna de helft van mijn leven voor film en andere vormen van verhalen vertellen geïnteresseerd. Ik was echter nooit zelfzeker genoeg geweest om het zelf te gaan studeren. Pas een half jaar later, in een ander continent, nam ik de sprong en volgde ik in zijn sporen.  

Op het einde van die avond besluiten Bae, hij -laten we hem Tim noemen- en ik morgen aan een “Happy Hobbit Hunt” te doen en “heaps of hobbits” te vangen. Het was een bizarre naam voor "hitchhiking," een ander Engels woord dat met een h begint. 

Later zocht ik nog met Bae en Tim het nachtleven van Auckland op. Toevallig verzeilden we in een feestje dat het veertigjarig bestaan van organisch boeren vierde. Of zoiets. Heel Nieuw-Zeeland lijkt me precies toe te roepen om meer aandacht te geven aan de Natuur. In feite, Nieuw-Zeeland is een en al natuur. Zelfs in Auckland vind je overal groene initiatieven. 

Op dat feestje lanceerden ze ook een nieuw label voor een organische wijn: Lothorien. 

Correctie. Nieuw-Zeeland is natuur én Lord of the Rings. 
Verwacht dat ik nog vaak over beide  ga schrijven. 
In feite, ons hithchiking avontuur zou ons naar Mount Doom brengen.
Of ja, waar de scènes op Mount Doom zijn opgenomen... 

Ik zag Nieuw-Zeeland echt alleen maar als een verzameling van stereotypen. Het is ook het allereerste wat je ziet als je een land binnengaat: souvenirwinkels die elke stereotiep mogelijk prediken. Ik heb daar een hoodie gekocht met "Wild Kiwi". 
Ik zag alleen maar schapen, hobbits, natuur, kiwi's, vulkanen, Maori symbolen en rugby. 

Nieuw-Zeeland is echter veel meer dan dat. 
Alleen zag ik het doen niet.
Ik wou alleen maar hobbits en Orlando Bloom. 

Joden en Arabieren Weigeren om Vijanden te Zijn

Wat mij het meeste pijn doet, nog meer dan #Gazaunderattack of #Israelunderfire is alle haat die over beide volkeren verspreid wordt. Vele mensen kiezen op het web een zijde, terwijl ze niets weten over Gaza of Israel. Ik reageerde al op een commentaar van iemand die wou dat Hitler in de Holocaust geslaagd was, want ook al kies ik geen zijde, ik kan niet tegen generalisatie en verspreiding van meer haat, en zeker als die twee vervat zijn. Israel is niet hetzelfde als elke mens in Israel. Israel in de media betekent de overheid van Israel, en vooral de mensen die de touwtjes in handen hebben, zelfs buiten de regering van Israel. Niet alle Joden zijn hetzelfde. Generalisatie en dualiteit zijn twee van de grootste vergiffen in een maatschappij waarvan mensen bang zijn voor het onbekende.  Een vriendin uit Israel liet me weten dat ze ook niets weet over de Gaza en ook hoopt dat het conflict snel gebeurt. 

Gisteren las ik in de krant dat op de sociale media een spontane actie is losgebarsten waarbij Arabieren en Joden op een foto poseren met de hashtag #JewsandArabsRefuseToBeEnemies. 

Ik heb onmiddellijk een foto en de hashtag op mijn Facebook en twitter gedeeld,
want in tegenstelling tot alle propaganda die over de hele wereld wordt gestuurd, kan dit wel iets veranderen, want liefde, vriendschap, loskoppeling van wraak, angst en materialisme en empathie zijn in mijn ogen de enige manieren om aan conflicten een einde te maken. 

Een Scheiding - tussen klassen, geloof en gender

Een bevriende cinematograaf die in Pakistan werkt, raadde me aan om de films van de Iranese regisseur Farhadi te zien. Hij vertelde me dat hij van de "storytelling" hield, maar voegde niet meer toe, want hij wou het me zelf laten ontdekken en eerst mijn mening horen. Ik heb de film zelf in stukjes gezien, maar dat zegt niets. Ik heb hem uitgekeken, en dat betekent dat deze film mij beweegt. Deze film vertelt -zonder documentaireachtig te worden- over de maatschappij in Iran. Het voelt realistisch, als het echte Iran aan, ook al ben ik daar nooit geweest. Bij sommige films weet je gewoon weg dat je een perspectief ziet dat een grote spiegel is. Het is maar een verhaal over Iran, niet de algemene waarheid, maar toch voel ik empathie met Iran, als je met een maatschappij empathie kan voelen. 

Het verhaal gaat over Nader en Simin, een koppel uit de stedelijke middenklasse, dat op het punt staat te scheiden. Simin wil immers het land verlaten, maar Nader wil -omwille van zijn trots?- zijn vader die Alzheimer heeft niet achterlaten. Simin trekt toch weg, ook al protesteert hun 11-jarige dochter Termeh, en daardoor moet Nader beroep doen op de hoogzwangere Razie, een zeer religieuze vrouw uit de arme buurt, om op zijn vader te letten wanneer hij gaat werken. Zij werkt achter de rug van haar man, en neemt haar dochter mee... 

Alle personages zijn universeel en tegelijk van Iran. Ik begreep hen, zelfs als ze (menselijke) fouten maakte, ook al ben ik zelf niet van Iran, of van een religieuze achtergrond. Toch zou het niet in België gefilmd kunnen worden... 
Het is een van die films die meer op een leerprogramma in middelbare scholen mag zijn, in plaats van lessen waaraan meeste studenten niets hebben, want het doet je niet anders, maar meer open, denken over de maatschappij in Iran, de moslim cultuur, de verschillen... of de scheiding tussen klassen, geloof en zelfs gender. 

Het script en de personages zijn zeer goed geschreven, ook al zou dit verhaal snel op papier gestaan hebben (maar het "zou een voortvloeiing zijn van de vorige film"). Het verwondert dan niet dat Farhadi, de regisseur (en schrijver), een oscar voor beste buitenlandse film (ja, toen Rundskop ook een oscarnominatie had voor dezelfde categorie), heeft weggekaapt. Het was de eerste film uit Iran die het felbegeerde beeldje in de filmwereld won. 

In het echte leven ziet de cast er anders uit dan in de film.

De cinematografie bestaat uit shots die rauw aanvoelen, totaal niet dromerig. Verwacht geen "aint't them bodies saints". Sommige shots zijn zelfs handheld. Ook was het volgens mij niet toevallig dat de regisseur en cinematograaf met verticale lijnen werkte, zoals bijvoorbeeld in het eindshot, om de scheiding te visualiseren. Ook sommige scènes bestaan uit dialoog of acties die soms in twee verschillende ruimtes plaatsvinden, maar toch zijn personages bewust van elkaar. Gescheiden, maar eigenlijk ook niet helemaal. Zelfs de belangrijkste vraag draait om een gesprek dat in de keuken zou gevoerd zijn, en of Nader, die zich in de andere ruimte bevond het gehoord heeft. Die scheiding in de titel gaat volgens mij niet alleen over de scheiding tussen vrouw en man, religies, klassen... maar ook de fysische scheiding... of hebben deze juist met elkaar te maken? 

"She Who Tells a Story"

“I was raised with people trying to tell me what to do and think,” said Newsha Tavakolian, who shoots for The New York Times from Iran. “Now I want those looking at my work to have their own opinions. I don’t want to enforce any ideas or views upon them. They are free.”

source of inspiration:  A Show of Strenght by Middle Eastern Women Photographers

"Don't forget this is Not for You (for Sahar Letfi)", 2011
exhibition in Boston,  August 27, 2013 - January 12, 2014

The phrase “She Who Tells a Story” comes from the word rawiya (...). But the exhibit doesn’t tell one story; it tells many. (...) Ms. Tavakolian said that while the exhibit cannot really not change anything about the current situation in Egypt or elsewhere in the region, what it could do is help “provide people with the opportunity to see some different perspectives from the region.”

Please, if you would have the opportunity to visit this exhibition, tell me about it, and if these women really challenge the stereotypes in their region, and tell the different stories, could frame the complex identities in their region. Dank u wel :). Let me now rewrite a short story, I wrote for a film project, but let it us put in another context... 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------

White on Paper (retold)

Thousands spirals huddled together. Colors danced and mingled over the entire surface.  In this all, she wandered in this insane play of her mind, a young woman, her skin so brown as the heart of ancient trees, her hair as black as the lonely nights without the caress of the moon, and her eyes as dark as still, but deep waters. In this world she could be as free as she wanted. There were no limitations, no expectations... She could be everyone. She could be a queen. Yes, a beautiful, shining, colorful queen, without any scars, without any ropes, without any fear. An artist. In her hands, an old camera, the one she saw using a tourist, appears. In front of her, a corridor, blinding her eyes with a giant light, appeared, and she decided to meet the source of the light. Something in her mind said this would be a great frame for a movie, or a photograph: her feminine silhouette in the backlight.
There was a man waiting for her. He was not like the men in her village. He was tall, taller than any guy, and his skin was so white as the milk her grandmother's goats produced. He reminded her to this tourist of an Iceland, which visited her village some weeks ago, the same tourist with the same camera in her hands. In the memory he had given her only one glance, which freezed time. She didn't know this stranger. Her mother noticed the short interaction, and had her pulled away, from "this strange behavior". But... now she met him again, in his land of ice and snow. He was the opposite of everything what the desert around, in, under her village was promising her. This time she took pictures of him, expressing her feelings, expressing her desires, expressing who she really is...
until the dream ended.

In the real world, her hairs were covered by the rusari, when she walked through alleys which smell like goat piss and the other perfumes of poverty. Her father allows her to take pictures, which he sells in the capital as postcards to tourists. Her father says she has "an eye", not because he knows something about exposure, the golden mean... but the dodgy publisher for who he works, says it. Her father, who worked as tea maker for a publisher, who had found one day some pictures in his wallet. Nobody, in that company, wonder what the boss was looking for in this wallet. Money shuts mouths. He asked who took these pictures, and her father, who has a talent for knowing what people want to hear, said he took these pictures. Since then her father is tea maker, photographer and also, as second job outside the publisher, vendor of photographs he cannot sell to the paper. She knew this. She could work as photographer, in Iran, if she wanted, but not now... she is a clever girl. Her talent is to know what people don't want to hear. She tells herself she just waits for a moment, when everything will be ok, when her dreams full of colors, and the white papers of the books of her father's boss will mingle.

But this tourist changed everything...

He appeared more often in her dreams. She was almost afraid to fell asleep, because she didn't want to hear her family hear her moaning. 16 year old girls shouldn't have desires...   One morning, when her youngest sister and she were doing the dishes in a bucket outside, her sister confirmed her biggest fear. "Why are you making so weird noises? What do you dream about?"
"I dream about... camels... that I am a camel."
Her younger sister start laughing. "You're so weird."
Weird is better than naughty.
Still, anxious, she took her grandfather's camera, and went into the desert, to calm down there.
Landscapes, impressions...  got an eternal print, but couldn't brand away the image in her mind, of this tall, white man. She stopped, in the middle of nothing.
She raised her hands, and by both her thumb and forefinger of each hand, she made a frame, looking for a picture that would make her happy ... that would set her thoughts free ...
... and he appeared in the frame.
Her arms fell.
Stunned, she stared at the tourist. This is impossible. So... God still exists in this reality? It has to be... because only He could have brought him. This is a sign. These time the glance was longer, long enough to invite her to come. Slowly, she went to him, and although he didn't smile, she came closer and closer, and stopped one meter for him, impressed by his appearance. His eyes are so blue... as ice... She never had seen ice, only in the magazines her father brought home. What happens now? She wants to touch him, and then he also raises his hand, to touch her fingers, but exactly at the moment when her hand palm was going to feel his finger tops, he disappeared in a fata morgana. Afraid - fear for loosing it- she swirl around like a jinn. Where is he? Then she stopped, and understood something every woman one day will realise. Who do I really miss? 
She looked in the sun, not afraid to burn her eyes, and then tried to capture every color of this light with her camera. When her film roll was finished, she sighed. It was just all a dream...

Her father noticed that his daughter looked more sad than she usual was, but he didn't ask her why. Something in him wanted to ask her, hug her, take off this rusari from her head and kiss her black hairs, but there were other men, not so far from them, so he followed her via the door into his own small kingdom, where his queen carries the real scepter.

Three days later, her father faced two upset guys. One of them always developed his film rolls, the other was his boss. They did not understand the reason of the subject, lying on the table between them. The father was so chocked that his talent did not connect with his mouth. Possessed by anger, maybe fear, he took the pictures, and went home, to find his eldest daughter. She was cleaning the windows, and wanted to greet him with a smile, but the devil's laugh in his eye made her freeze. He pulled her inside, and threw the pictures in her face. "What is this?"
Trembling, confused, she took the pictures, and then she saw the most unbelievable. It is magic. 
Then a smile appeared, for a very first time on her dry lips, and she looked up.
"This is who I really am."
Her deepest desire was translated on white paper.
Her story of longing. Her identity. Her search for freedom...
Her dumb and forefinger did not hold pictures showing the sun, but showing him.
Her dreams, full of colors, really mingled with the white paper.
There was hope...
if there is magic in the world. 

Introduction

Some years ago I went to Ghana. I was 19, 20... and a bit more naive than I am at the moment. I wanted to explore Ghana, and I found an organization which organizes volunteering work, and decided to combine my wish for adventure with a cause, so I would go there "with a reason".

Ghana was promoted as Africa for beginners, because the people are very friendly, it is a bit more developed (or at least the capital) than most African countries, they speak English... Why I wanted to go to Ghana, is another story that would distract too much the message. Helping people was just a result, to cover the real reasons.

When I arrived in Accra, the capital of Ghana, I was really... shocked. Although I wouldn't call myself a racist, I expected slums, poor people without legs, garbage everywhere, crazy traffic, wild jungle with big trees, human-eating snakes and almost naked people... but I saw big boulevards, people in suits, big buildings...
Later, on that journey, I noticed garbage, poverty... I don't want to deny it, but I still remember how... disappointed I was, holding my cheap camera, and hoping to catch pictures of typical Africa I later could show to whole the world. Later, on that travel, I was embarrassed that African people could talk me under table (* I don't know if this is an English expression). Mother Africa taught me a lot.

Education can be simple. Pre-school where I volunteered, Agona Swedru, Ghana 2009

But... when I came back home, I told people what they expected to hear. I told them about the high toll of deaths in road accidents, about the trotro's, the vans where they try to use every square centimeter by putting as much as possible people it, and the poverty in the slums...
... I didn't tell about the development which was already present. I kept stories hidden. Why? I didn't do it on purpose. Only after talking with other people who went to Africa, following subjects at university like "Development coordination" and "problems of countries in development" by professor Develtere , as part of my study in Geography, maybe by meeting other Africans, by traveling more, and by reading more, even about mythology... I started to become more critical. Which stories, theories... are the right, or are they all right?

One day one of my good friends in Belgium let me watch the TED-speech by Chimamanda Adichie, a novelist from Nigeria, called "The Danger of a Single Story". In this video Adichie warns that if we hear only a single story about another person or country, we risk a misunderstanding. When she told how the media always use the same stereotypes, or "single story" to portray Africa, I time-traveled to that 19-20 year old version of me, who was disappointed that she couldn't take photographs of poor almost naked Africans. I realised  how I was trapped by the media, and worse... that I had seen other "stories" about Africa, and didn't share.

I was not better than all these people who use stereotypes to deny people from a certain country, culture, gender... give a job, an opportunity, because sometimes "these discriminating people" don't know better. I had the tool, namely a simple story, even more simple stories, to tell my environment, but I didn't. In the last months... I realize more and more that I want to tell stories about amazing people, share my experiences in the different cultures, which are not reported, or not told enough... and use media, not as a tool to simplify the truth, but to show the whole, the complexity of the truth... to make more people critical... so more misunderstandings can be avoided. Let us tell stories... to break stereotypes... to break taboos...

... so we can create chances.

A street in Accra, Ghana 2009. People don't look that poor... in this picture.
This is also not the best street. There are streets with really high buildings.

I'll write stories, and I'll do it in English. It is not my mother tongue, but it is my second language, and more important a language which a lot of people in the world can understand. There will be a lot of mistakes, and I am welcome for constructive feedback, or native speaking people who want to correct my English. I also decided to tell stories about heroines, rather than heroes, because I am a woman, but also because I feel they are underrepresented in the world. That is why I call this blog "short stories from the moon", referring to the woman, but also making clear they are different.

I know I'll always offend people, but please also share your opinion, if the story gives you negative thoughts. I love to learn.

---------------------- ---------------------- ---------------------- ----------------------

The danger of a Single Story
Chimamanda Adichie

TEDGlobal, July 2009, Oxford, UK, duration: 18:49
http://blog.ted.com/2009/10/07/the_danger_of_a/