Verboden Leugens over Jordanië

Gisteren nam ik deel aan een discussie over de "betrouwbaarheid" van jouw "talking heads" in jouw documentaire met enkele zeer ervaren producers, monteurs en regisseurs uit Denemarken, USA en België. Een van hen haalde de documentaire "Forbidden Lies" van Anna Broinowski aan. Deze documentaire gaat over de "hoax" van Norma Khouri, een Jordaans-Amerikaanse vrouw die het boek "Forbidden Love" heeft geschreven dat rond de periode van 9/11 (die van New York, niet die van Chili) is gepubliceerd. Het gaat over haar beste vriendin die tijdens een "honor killing" is vermoord, omdat ze een relatie heeft met een christelijke man. Norma schreef het boek om de aandacht van de internationale gemeenschap op "honor killings in the Arab world" te vestigen. Tijdens het maken van de documentaire geraakt de film maker in een heel netwerk van leugens. Norma lijkt de ene leugen over de andere leugen te leggen. In 2004 publiceerde een journalist bewijzen dat haar verhaal helemaal niet zou kloppen. Ook twee vrouwen uit Jordanië, onder wie een journalist die over vrouwenrechten in haar land schrijft, vinden meer dan 70 details in het boek die niet kunnen kloppen. Norma schrijft in haar boek dat de rivier door Amman, de hoofdstad van Jordanië, loopt, wat geografisch helemaal niet waar is.  Ook zijn er totaal niet zoveel "honor killings" in Jordanië als Norma beweert. De twee Jordaanse vrouwen voelen zich juist beledigd. Vele vrouwen dragen geen hoofddoek, worden niet begeleid door een mannelijk familielid en kunnen doen wat ze willen doen.

Ook al is het niet in de documentaire "Forbidden Lies" expliciet gezegd, maar de producer die deze documentaire ophaalde zei dat dit een mooi voorbeeld is van oriëntalisme en propaganda voor Westers terrorisme en de oorlog in Irak en Afghanistan. "Aangezien het Westen zoveel stereotypen heeft over de Arabische wereld, kwam dit verhaal geloofwaardig over. Zij gebruikte eigenlijk zelfs stereotypen, omdat ze het kan." Er is zelfs een complottheorie dat zij voor de FBI werkte met als opdracht om via media, een vals verhaal, het beeld van een land te doen kantelen naar een negatief daglicht zodat de hele oorlog in het Oosten meer verantwoord zou lijken.

Het doet me denken aan een opmerking van een kennis uit Iran die in België studeert. Wat haar het meest ergerde, waren Westerse feministen die haar vertelden dat zij en andere vrouwen het de Moslimwereld zouden moeten emanciperen.  Gertrude Bell, een Britse schrijfster, wereldreiziger, politica die leefde van 1868 tot 1923,  en die meehielp aan de verwestering van het Midden Oosten (we kijken allemaal uit naar de film "Queen of Desert" van Werner Herzog die in 2015 uitkomt), stichtte de Anti-Suffrage League, omdat ze vond dat een vrouw zelf moet kiezen wat ze wil, en dat niemand, ook geen zogenaamde feministen, een vrouw moet vertellen wat ze moet doen, zeker omdat we niet weten. In feite doet Norma wat vele vrouwen uit het Oosten stoort: outsiders die denken dat ze de waarheid weten, maar alleen de stereotypes zien...

Travumentary: to inspire, not to educate

A friend and I left Belgium for 2 weeks to explore Israel, a place which inspires many people, looking for answers, and also ended up in Jordan, totally not planned.

I documented this travel, not to tell a story, or to give the answers I found, just to let people feel my experience, because visuals can say more than billion words. It is also an invitation to find your own story or answers.

Documentaries record events, facts... with the purpose to educate people. Travel promo films have the  purpose to make from people tourists, while I don't want people to be tourists, and look at cultures and countries as a far-from-their-bed-show. I also don't want to force a belief, or some facts... on people, because I think every person can educate himself. There is some freedom in real education.
So... I made the concept of Travumentary.

I wouldn't call this a documentary, or a promo film about Israel (and Jordan), but rather a TRAVUmentary: documenting a travel experience, to inspire people to travel more
... because traveling is exposure, and exposure is education, and education creates chances.

Here is a first version of my travumentary about Israel (and a bit about Jordan):

Watch here "Sunset in the Middle East"

The Religion of Traveling, pt 4: Hospitality and other Treasurers from Jordan

During the weekend my friend and I explored Jordan. We were quite nervous . We expected many troubles and security checks at the border, and some strong big guy asking 1001 questions when we wanted to enter Jordan, but after crossing a border (with signs « there are mines » and sniper towers... ok this was a bit scary) we were welcomed by two custom officers, who said our host was a lucky guy, and asked us : « do you've something delicious for us ? » They were joking, and did not refuse to be on the picture with my friend. 

After waiting in the shadow, among taxi drivers, our host picked us up in his very nice blue jeep. He is an owner of a travel agency. He is an intense guy, with a warm heart, and showed us a lot of hospitability. He took us to a camp in the desert, where we danced with children and students from an university in Amman. He took care we could sleep in one of the tents, and got a great breakfast, like in a real Lawrence of Arabia movie. You know... The same day he took us into the Wadi desert, to show the house of this guy, stone bridges, showing his driving skills, which gave us a lot of adrenaline rushes, and brought us to Petra.

And yes... Petra... it deserves the label of a World Wonder ! Here is a picture of the Treasury. The only annoying part was the hassling: you will not find much peace, when you walk on the main road, because everybody tries to convince to take their horse, donkey or camel. 

But... it is all worth it. 

My travel buddy was laughing, because I was so amazed by all the geology. I couldn't stop filming, or taking pictures. The whole way to this famous typical postcard building (the Treasury) is Al-Siq, and is just a cooler alley in history, archeology and geology, and will take away all your breath. When you cross the Treasury, you'll come in more open space, and can admire the tombs, or ascend for one hour more to the Monastery, the second famous building.

We drunk tea with a woman in her tent, who invited us after to buy souvenirs, but we could leave without buying, and had instead a nice talk about her children (she got her first child when she was 13y old). We also talked with a bedouin guy. In Petra, apparently, you have bedouins and gypsies. The last group spoil the good reputation of bedouins, who would never ask money, like our host, who never asked money for anything, and even was offended when we wanted to pay. The tourism kind of spoils the people. Both groups tell bad gossips, to take tourists away from their rivals, so when hearing different stories like "they told I raped women, but I don't. It is just because they are jealous", which all went about how tourists are lured into loosing money or having sex, I don't know who to believe. I think it is very interesting to spend one month, with the bedouins, observe them, see how they found a symbiosis between modern technology and their traditional way of living in tents and the desert, and who they really are, behind the mask they wear when they try to sell souvenirs, or their donkeys. I cannot judge. I haven't been long enough in Petra, to understand what is really going on. In the end, my friend and I walked back, and saw how all the people packed their stuff, became more relaxed, and didn't talk anymore to us. It kind of gave us proof they have two different personalities: one for the tourists, and one for themselves. I think the best thing I can do as outsider is to have respect for BOTH personalities. Because... I also have different masks in my luggage.