Mac Bug - or the globalisation of Insects and Worms as Food

Last summer, when I was in Valencia, a friend showed me an article called "Will We All Be Eating Insects in 50 Years", which explains the benefits for our health and nature if we would eat more and more insects instead of meat. Even the United Nations is doing research to promote this food in the West. In countries in Africa, Asia and Latin-America, insects belong to the diet of many people. So... why not in the West? The idea to change the world by promoting insects as food in Europe started to grow, because it fits my values of health, economics and care. Some weeks later I talked with a friend from Switzerland who studies agriculture about this. He told me you cannot sell insects in Switzerland, but his friends are designing "boxes which allow you to cultivate your own insects" to bypass the law. My brother and I talked also some days ago about having an insect farm, and two days ago my brother came home and asked me I am ready for a culinar experiment. I thought that he was going to make pancakes with bacon or something, but then he showed me a package of “Nuggets made with Buffallo Worms.” .

Insect Nuggets

Immediately I said yes. I was surprised that you could buy this in a supermarket in Vorselaar, which is Almost in the Middle of Nowhere in Flanders, so I asked my friend Google since when you can buy insect food in Belgium.

I read that it's legal in Belgium. Sometimes I really love my country for it's open mind :)

Entomophagy, or the eating of bugs, is widely regarded as one of the most promising solutions to increasing environmental pressure, worldwide food insecurity and the rising cost of animal protein. Edible insects, which require minimal space to breed and produce no greenhouse gases, are 40 to 70% protein. (Corn, in comparison, is only 10%.)While the EU is yet to come out with a clear position on eating insects, Belgium has taken the lead and legalised its own list of 10, making it the first European country where the consumption of insects is officially allowed.

 (source: Flanderstoday.eu)

In fact, I did not miss out. The products of Damhert, a Belgian company that like the animal Damhert (English: Fallow Deer) selects his food consciously, put these products in the end of October in the market -which is now. In the last 30 years they produced gluten free, sugar free, vegetarian... products and now they want to take the lead in insect based foods.

Benefits of insect food

So why should I eat insects? I made a selection of interesting video's:

If you have more time, watch this video from BBC about the entomophagy in Thailand and Cambodja: You learn there that poverty forces young kids to catch and eat tarantula's (and it's even healthy), or see the BBC-crew attacked by red ants, before they eat the eggs.

Hashtag #Insectfood

I took an instagram picture from the package and shared it with explanation on my facebook, not to show off, but to see the reactions, while waiting for my brother preparing this for dinner. 

Besides the many likes, I've got interesting remarks from (Facebook) friends of whole Europe.

Let share some of them and add some intercultural theme.

* The student restaurant in Brussels is serving this on thursdays two weeks ago they also served worm-burgers, njamie !  (Belgian friend)

* They are great. We tried it already (Belgian friend 2).

* Well, that is a very open-minded thinking... I guess (Romanian friend)

* The worm burgers are great too btw (Belgian friend 2 again)

* o_o you live and learn... (Finnish friend)

* The "go green" label is doubtful, however, enjoy your meal! (German friend)

* Was it worms or insects?(German friend)

I googled worms and insects are not the same, but they are both invertebrates which are animals that does not have a vertebral column. I learnt something new today.

And then remarks that makes us think about food even more... 

A girl from Poland was more critical: 

 Don't want to ruin your appetite but what exactly can be tasty about the highly processed fast food that is just heated up in a microwave or deep-oil-fried?

I answered with: 

I really like your remark . To get reactions, especially critically, I posted this picture. Food is one of our biggest needs, and a lot of people do not think critically about it. We do not think if it's healthy for us, or what's their ecological footprint (I've to admit I still buy food coming from other sides of the world and it makes me ashamed, because I am conscious about all the damage this globalisation of goods does to the environment)... and I've to admit that this is not the best food I ever had, and I agree that it would be more healthy, better for the environment (and I can give more benefits) if we would eat fresh vegetables, fruits, eggs... from our own garden, local organic farm.... but I like these kind of "inventions" like "worm nuggets" which makes the step easier and more accessible for a lot of people to try this. Probably the way how it's processed can be improved, but it's good to show people "look we can eat different", "look we can live in a different world" 

Another guy from Germany remarked: 

I've been a vegetarian for several years now and I'm aware that it is certainly also not the best way in terms of sustainability and ecological footprint, in particular when it comes to meat replacement products, much like the one you've tried here, but based on soy (protein).While I salute your approach of thinking outside the box to raise awareness, I don't think I'm personally ready for this particular innovation just yet. Gladly though, I don't need to think too much about it as I've just classified worms and insects as "animals", therefore I simply can't eat them anyway. 
If I am made aware of it, I'd always prefer to buy locally grown organic products, but I also still shop too often just for convenience. One problem is that we as consumers expect every product to be available at any time, the only notable part-exceptions that come to my mind now would be strawberries and asparagus.

The Polish girl reacted:

actually Wendy, I disagree. Showing people such a food motivates them to experiment with things they don't know. If they like it, or at least don't hate it, they make a step further, namely rather buy food from the other part of the world than get seasonal food from the local producer. Insecta Nuggets seems rather a promotion of exotic food to me- I can't see a big label 'local product' and the first place of origin that comes to peoples' minds when they see insects/worms being a meal is most likely somewhere in Asia, well definitely not Belgium

I have to remark that Damhert tries to promote "healthy" food, and not really exotic food. They make products that also can be produced here. 

Anti-imperialism-movement of the Insects

As a Belgian friend remarked, to who my brother showed the package the next day, "in fact it would be easy if we eat insects. Just do not clean the spider webs and cultivate the insects from there."

You can cultivate insects everywhere. I do not encourage exporting insects from other countries, but exporting the idea, the mindset... 

My biggest fear for entomophagy is that this will become another globalised business, still having a big ecological impact, because "cheaper insects and worms" will be imported from "cheap labour countries". Still... I hope it would be so cheap to make insects everywhere, it's not necessary to import them. Insects can connect us again with local economies. Hopefully more economies will become more local, because I believe in globalisation or mobility of ideas and people, but not in international trade or mobility of goods. 

Why do we not east insects in the West? 

The Westerners took over almost whole the world and saw themselves better than whole the world for many centuries. They did not eat insects, because they associated it with indigenous people, with "savages", but maybe it's time that we go off our throne and embrace the idea of eating insects, instead of worrying about the increasing meat consumption in other countries. How often don't you read in the news that the meat consumption in China for example grew from 20kg/year/person increased in the last years to 50kg/year/person and that we should educate people from other countries to think more critically about their food habits, their consumption habits, their lifestyle? We are afraid for overpopulation (which is not going to happen if you study the graph of the demographic growth), global warmth, deforestry... but still look to the other side of the world for all problems. It's embedded in our system, our patriarchal system, to think in dualities and give the others the fault. 

If I have to think in dualities, I would not tell others what to do, but learn from others what we can do. 

And how does it taste?

Well, it is not the best thing I ever tasted, but it was not bad either. I did not think about the fact that I was eating worms, but just food... of the future. 

VIDEO: Ron Finley - a guerilla gardener in South Central Los Angeles

Ron Finley vertelt op een zeer gepassioneerde en overtuigende wijze zijn verhaal. Hij zag hoe zijn buurt (South Central Los Angeles) onder andere door fast food ketens wordt/werd verziekt. Ook zag hij al die grasperkjes langs de straten die voor niets gebruikt werden. Hij begon overal groenten te planten en mensen aan te moedigen (terug) meer groenten te eten en zelf te kweken in dit stukje niets. Daarnaast geeft tuinieren ook een therapeutische werking op de geest. "Laat de schop jouw wapen van keuze zijn," verklaart hij.

Bron: ronfinley.com

Rechte lijnen in Natuur

Op een "home party" in de rijke wijken van Lahore in Pakistan leerde ik een jonge vrouw kennen die juist uit Milaan was teruggekeerd met een diploma interior design. Op een bepaald moment praatten we over de mooiste vorm in design. Ik koos voor de spiraal, omdat de koru een patroon is dat heel diep in mijn ziel gegriefd is, en zij koos voor het vierkant. 

"Ik hou niet van rechte lijnen," zei ik tegen haar, "omdat je nooit een rechte lijn in de natuur zal vinden."
Daarna hadden we een van de meest interessante discussies die ik een lange tijd heb gevoerd. Het ging over geometrie, architectuur, de gulden snede regel van drie, en andere lijnen die kunstenaars en wetenschappers gebruiken om de natuur weer te geven. "Heel de natuur zit vol lijnen, formules en cijfers," zei ze. "Natuur is een en al wiskunde. De sterren bewegen zich volgens een bepaald patroon. Om de negen jaar komt een of andere planeet terug aan de hemel. In alles kan je cijfers vinden. Wanneer je over schoonheid in de natuur spreekt, kom je automatisch terecht bij geometrie."
"Geef mij een fysica wet zonder een assumptie," wierp ik tegen. "Je kan de natuur niet vatten in lijnen. Kunst is gewoon een imperfecte poging om natuur weer te geven. Dat is juist het mooie aan natuur. Wij kunnen haar niet controleren, ondanks al onze geometrie, wetenschap en kunst."

Ik daagde haar uit, en ik daag ook elke blog lezer uit:
"Als je een bewijs vind van een rechte lijn in natuur, zet het op instagram en stuur het naar @wendiertje89."

Bloedmooi Congo

In het Fotomuseum van Antwerpen bezochten een Deense vriend en een van mijn beste vriendinnen onder andere de tentoonstelling "The Enclave" van Richard Mosse. In een van mijn favoriete magazines was ik onmiddellijk aangetrokken door dit surreële landschapsfoto van Congo, waardoor ik besloot eindelijk eens dit museum te bezoeken.

Hij vond deze speciale techniek waarbij infrarood zichtbaar wordt, dat vroeger door militairen werd gebruikt om gecamoufleerde installaties terug te vinden, dat hij ideaal vond om de conflicten in het Oosten van Congo zichtbaar te maken dat bijna door de internationale media vergeten lijkt. 

De kleuren zorgen voor een andere werkelijkheid, een ander perspectief, tonen onzichtbare dingen... waardoor je wanneer je door de video installatie stapt alleen maar kan zwijgen en kijken. 

https://vimeo.com/67115692

De video installatie zelf is ook indrukwekkend, zeker door de opstelling van de verschillende schermen en de sound design. Ik zei nog tegen mijn vriendin dat Afrika ook aanvoelt als verschillende verhalen, verschillende beelden, die allemaal op je afkomen zodat je in een droom lijkt te voelen. Zowel de inhoud als de ervaring voelden heel herkenbaar aan...  en zij beaamde mijn opmerking. 

Ik weet zelf niet of ik de beelden mooi moet vinden. Misschien is "bloedmooi" wel de juiste beschrijving. Mosse gaat express voor een ervaring van schoonheid, lees ik in verschillende bronnen. "Schoonheid is immers het beste kanaal voor  een mens om te kunnen voelen. Het is het scherpste werktuig in de kist. Ze doen mensen zwijgen en luisteren. Wanneer je menselijk lijden mooi voorstelt - en soms is het dat ook- roept dat ethische vragen op bij de kijker. Het maakt hen verward, boos, ontredderd. En dat is fantastisch, want je wil jouw publiek juist doen nadenken over hoe beelden gemaakt en geconsumeerd worden. "

Spreek een beetje luider

In Nepal sturen ze op een bijzondere manier gebeden naar de hemel: in plaats van te bidden draaien ze aan gebedsmolens of hangen ze gebedsvlaggetjes vol wensen die de wind naar de hogere sferen mag brengen. Mijn boodschappen draag ik over via video's. In oktober hadden mijn vrienden van visual okapi en ik deelgenomen aan de internationale muziekvideowedstrijd van Genero.TV, waarbij we finalist werden. Nu maak ik samen met een goede vriendin uit Nepal -zij studeerde aan het acting department van de Prague Film School- een muziekvideo voor Diane Birch van Genero TV. 

Pre-Productie
Wanneer we in de Dream of Gardens van een kopje koffie genoten, vroeg de broer hoe je aan een muziekvideo begint. Zelf werkt hij in de marketing en gelooft dat een idee voor een campagne of een video op dezelfde manier begint. Ik had geen duidelijk antwoord. Ik zei dat creativiteit groeit en vaak komt wanneer je niet te veel nadenkt. Eerst krijg je een idee, dan werk je het uit zodat het praktisch realiseerbaar wordt, doet research over de prijzen, mogelijkheden, het verhaal, vindt mensen -ik vond zijn zus als mijn producer en actrice- en luistert vooral naar hen. Het idee groeit en groeit, zelfs in de post-productie. 

Ik was heel hard geïnteresseerd voor deze wedstrijd, omdat Diane Birch met haar lied duidelijk wil maken dat duistere tijden in je leven natuurlijk zijn, en niet dienen om je kleiner te maken, maar om je te laten groeien. Zij had eerst een lange relatie geëindigd en daarna haar vader, haar levenskracht, aan kanker verloren. "To stay strong, you have to surrender a bit to the breakdown and embrace the darker parts of your psyche and circumstances, come full circle and realize that there’s beauty in even those really difficult and testing times. If you can learn to do that, you can manifest a lot of great things in your life." Het lied "Speak a Little Louder" behoort tot haar eerste album in jaren dat een kijk biedt in haar complexe en uitdagende groei in een vrouw. 

Mij leek het om dit universeel thema in een totaal andere context te plaatsen. Door het in Azië te filmen wordt dit thema meer herkenbaar, ook al vindt het plaats in een totaal andere wereld. Bovendien wou ik ook ervaren hoe het zou gaan als ik later een groter filmproject in Azië zou filmen. Het is altijd voor mij een droom geweest om een groter project in Nepal te doen. 

op de set; mijn Nepalese vriendin (rechts) laat hen
tekenen dat de video uitgezonden mag worden

Productie
We hebben de opnames over drie dagen gespreid. Op de eerste dag maakte ik in de voormiddag kennis met de kinderen en toonde mijn vriendin me enkele locaties. In de namiddag filmden we op twee locaties de scènes met de kinderen. Aangezien zij geen acteurs zijn, opteerde ik niet voor close-ups (CU's). Tijdens de analyse van Kusturica's "Black Cat White Cat" leerde ik dat CU's meer emotioneel geladen zijn, maar dat de acteur ook sterk uit de hoek moet komen. Ik filmde de kinderen meer van een afstand en gaf hen zo weinig mogelijk aanwijzingen. Ik had namelijk een visie van een mooie jeugd, en ik denk dat je kinderen dan gewoon hen zelf moet zijn. De regie ging via vier talen. Het vormde zich in het Nederlands in mijn hoofd, dat ik voor mijn producer in het Engels vertaalde, waarna zij Hindi sprak tegen de moeders die daarna hun kinderen in hun Nepalees dialect vertelden wat ze moesten doen. Het klinkt omslachtig, maar het werkt. 

Tijdens de tweede dag filmden we een scène in de slaapkamer van mijn producer, waarna we op zoek gingen naar acteurs. Of ja, acteurs. In Nepal bestaat er niet echt een theatergemeenschap, zoals in Praag of Antwerpen. Mijn producer heeft verschillende mensen opgebeld, maar uiteindelijk vonden we genoeg personen. Op de derde dag gingen we eerst nog langs het beauty salon, voor enkele shots en om de hoofdactrice te doen opmaken, en gingen we langs een stalletje om henna te kopen, want een andere actrice speelde de getrouwde vrouw. Henna en groene en rode armbanden symboliseren dat iemand getrouwd is. In totaal hebben deze opnames me 50 euro gekost, waaronder zakgeld voor de kinderen, eten, henna, de make-up sessie en de armbanden. Prijzen zijn dan ook zeer laag in Nepal. Mijn producer heeft een eigen kok, chauffeur en een poetsvrouw die ze maandelijks 70 euro uit betaalt. Naar het schijnt zijn dat zelfs hoge lonen voor deze beroepen. 

Post-productie
In Nepal zijn de meeste internetverbindingen traag, maar een vriendin van mijn producer heeft super snel internet en zij liet me enkele shots naar België wetransferen, zodat een vriend, een specialist in After Effects, vlinders kon animeren. Zelf nam ik mijn laptop mee naar gezellige koffiebarren, maakte een eerste versie, zond deze naar mijn vrienden van visual okapi voor constructieve feedback en werkte dan tegen de klok verder om het daarna op de website van Genero.tv te uploaden. Momenteel is de uitslag van deze wedstrijd nog niet bekend. De winnaar wordt de officiële muziekvideo van Diana Birch. 

Nieuwe projecten
Intussen heb ik op Farmer's Market 1905, een marktje in het groen, met standjes vol ecologische producten en andere leuke dingen, kennisgemaakt met een NGO dat heel eco- and-woman-friendly producten verkoopt. Overmorgen vertrek ik naar het dorp om foto's en footage te maken, want het is iets wat ik heel graag wil promoten.  

Made in Asia

Momenteel bevind ik me in de luchthaven. Goed op tijd. Ik heb last minute besloten om een reispartner mee te nemen. Tijdens vorige grote reizen nam ik altijd iets mee, zeker op de reizen wanneer ik alleen reis. Ik wil en/of kan niet altijd op de foto poseren, omwille van verschillende redenen. Een foto van enkel een landschap is zo saai. Dan kan je beter een postkaartje kopen. Daarom neem ik altijd stille reisgenoten mee. 

Van 2008 tot 2012 nam ik mijn vijf eendjes mee op verschillende reizen in de de hele wereld. Ik had uiteindelijk een album, genaamd "Duck Luck" met meer dan 250 foto's. De eerste foto's waren alleen van het blauwe eendje in New York (juli 2008). Blauw eendje besloot niet meer solo te gaan en nam de vier andere eendjes mee op de volgende trip. Hun eerste gezamenlijke optreden is in Lissabon. Hun tour bestond uit vele landen in Europa, Ghana, Peru, Argentinië, Chili, Uruguay, Honduras, Guatemala, India, Nepal, Kenia, Thailand en Nieuw-Zeeland. Uiteindelijk besloten ze op pensioen te gaan in het laatste land. Daar in de wildernis vonden ze ultieme vrijheid na hun grote zangcarrière. 

Wat zongen de eendjes? Eerst representeerden deze eendjes vijf kotgenoten. Later gaf ik elk eendje een woord zodat ze samen de universeel mooi boodschap "all you need is love" over de hele wereld spreiden. Vogels zingen duidelijk de mooiste liedjes. Verschillende vrienden en lokale mensen hebben in de hele wereld met deze eendjes geposeerd. 

Duck Luck - 5 colorful ducks carrying the message "all you need is love" around the world

Tijdens mijn wereldreis van september 2011 tot mei 2012 had ik een wit bord bij, waarop ik de dag, locatie en soms nog een extra boodschap op schreef. Ik noemde deze reis soms ook wel "The FairyTravel of Snow White Board", ook al was dit bord na een tijdje niet meer wit. 

Als dagen hetzelfde waren, zoals mijn weken in Thailand, nam ik wel niet elke dag een foto. In de Taj Mahal mocht ik geen "tekengerief" meenemen, dus dan heb ik op een stuk papier de boodschap geschreven. Soms schreef ik ook andere dingen op het bord, zoals tekstballonnen, boodschappen voor de bevolking...  Net zoals de eendjes heeft Snow White Board ook met verschillende mensen, zowel vrienden als lokale mensen, voor de camera geposeerd. 

Dit bord reisde naar Duitsland, Kenia, Nepal, India, Thailand, Maleisië, Singapore, Australië, Nieuw-Zeeland, Chili, Argentinië, Bolivië, Peru, Colombia, USA, Servië en Hongarije. Op dag 248 bevonden we ons terug in het adembenemende treinstation van Antwerpen. 

In Kenia was het nog een Sneeuwwit board. 

Deze keer ga ik voor 6 weken naar Azië. Als je mijn verblijf en studie in Praag niet bijrekent, dan is dit mijn 3e grootste reis. Het gaat ook wel een bijzondere reis zijn, want ik ga beginnen met bekende plaatsen, zoals Bangkok en Kathmandhu, maar daarna ga ik zeer onbekend territoria, zelfs voor andere reislustige vrienden, opzoeken, namelijk Pakistan, en wie weet nog waar ik terecht zal komen. Ik wou weer iets leuks meenemen. Maar ... wat? Mijn eendjes waren weg, mijn bord zag er echt ... versleten uit... 

Toen viel mijn blik op mijn oude Pikachu, een van mijn grootste helden en een van de meest geweldige dingen die Azië ooit geproduceerd en geëxporteerd heeft. Ik besloot om eens te testen hoe levend Pokémon nog is in Azië. 

Hier is al een eerste foto. Ik beloof dat er veel mooiere foto's dan deze in de luchthaven van Brussels zullen zijn. Verwacht foto's van Pikachu in apentempels in Kathmandhu, de Himalaya, eeuwenoude steegjes van Lahore ... en misschien zelfs op een pingpong show in Bangkok. 

Geduldig wacht Pichaccu in mijn tas op de avontuurlijke weken die ons te wachten staan.
Volg zeker onze foto's op instagram. Het zal zeer geel-zwart worden ;)http://instagram.com/wendiertje89

Back to the Future

Gisterenavond vond ik in mijn brievenbus eene envelop met mijn eigen handschrift. Pas na enkele verbaasde seconden merkte ik de Zweedse postzegels op, en herinnerde me de brief die iedere deelnemer van de Leadership Summer School in Sofia, waaraan ik twee weken heb deelgenomen, een brief aan zichzelf moest schrijven en deze aan een persoon meegeven die je vertrouwt die het 6 maanden later zal sturen.

Tijdens deze Leadership Summerschool leerde ik vooral dat een leider geen luidruchtige manager moet zijn, maar ook een coach kan zijn voor anderen, een steunpunt, een bron van inspiratie, en vond ik al een beetje meer zelfzekerheid dat iedereen, hoe stil of luid je ook bent, een leider kan zijn. Wat ik zocht, en nog altijd meeste probeer te vinden, is zelfzekerheid.


Lieve Wendy in 29 januari 2014 (ik had eerst 2013 geschreven),

dit is de laatste dag van de Leadership Summerschool. Ik moet toegeven dat ik een beetje bang ben. Ik heb al zoveel meegemaakt, al zoveel mensen ontmoet; 3 verschillende diploma's behaald, tientallen studentenjobs en duizenden projecten voltooid, maar vooral begonnen. Soms vraag ik me af waarom ik niet meer voor lange termijn projecten ga, als een bij word, deel van een sociale gemeenschap, een bijenkorf, en niet als een vlinder dingen op start, en dan verder fladder zonder lang op een plaats te blijven, en iets op te bouwen. 

Wat wil ik? Dat moet ik immers in deze brief schrijven, zodat ik over zes maanden kan lezen of ik nog steeds hetzelfde wil. Ik wil stereotypen breken. Ik wil dat iedereen trots is op zijn kleur, omdat we SAMEN een prachtige regenboog vormen. 

Ik bedenk me dat ik weer iets opschrijf dat over anderen gaat, en niet echt noteer wat ik wil. Ik wil een succesvolle regisseur worden. Ik wil verhalenverteller zijn. Ik moet niet veel geld hebben. Ik wil verhalen in de wereld sturen, als een bij bloemen bestuiven, en de wereld met al die kleuren mooier maken, of voeden, zoals bijen dat doen. 

Ik denk dat verhalenvertellers ook leiders zijn. Ze inspireren, ze luisteren, analyseren, scheppen, breken stereotypen en vechten taboe's aan, faciliteren, ze maken, ze creëren kansen,  ze reizen, ze zijn sociaal... Ik wil een bij zijn. 

Of is dat niet nodig? 

Misschien ben ik een vlinder. Misschien is dat goed, en totaal niet slecht. Misschien is het ok als ik liever kleine projectjes doe, in plaats van een groot project op lang termijn, want samen vormen die kleine projectjes ook iets groots. 

Ik kijk er naar uit om je te ontmoeten. Je moet een interessante persoon vol verhalen zijn, naar wie ik graag wil luisteren, want soms luister ik te weinig naar mezelf. 

Tot over zes maanden!

Nu jij? 
Voor mij werkt schrijven als de goedkoopste therapie. Je neemt een warme chocomelk, maakt tijd voor jezelf, en reflecteert jezelf. Zelfs als ik pure fictie schrijf, voel ik dat een soort van goede scanner door heel mijn lichaam gaat en alle slechte dingen zuivert, alsmaar meer en meer. Jezelf een goede brief schrijven, en een vriend vragen om het op te sturen, moet niet lang duren, kan zelfs in de trein op weg naar je werk gebeuren, of tijdens een kleine pauze op het werk... Het is iets klein, maar het zijn de kleine dingen die vooral ons leven zo mooi maken ;)

The Strange Colors of the Tears of your Body (film)

The 40^th Film festival of Ghent started today their 5^th day. Although I shared some little beautiful moments and very small conversations even with some Oscar winners (mostly about the dreadful Belgian weather, or about their country of origin), I feel I am running a marathon. Mental and physical. There is a lot of work behind the scenes, and it is interesting, but also exhausting.

In the last 5 days I had time (in the evening) to see two movies. Yesterday I saw the latest movie of Jeunet (director of Amélie Poulain), and also caught a glance from him. Several days ago, I was lucky to attend the Belgian premiere of the Walloon movie « 'étrange couleur des larmes de ton corps » from Hélène Cattet and Bruno Forzani.

Personally, I liked the movie. Sometimes you dislike a movie while watching, but the after effects can be really so interesting you start to like this movie more towards the end, and after, when you start to realize and understand scenes, shots, metaphors... you even like the movie. I also think that the movie will be even better when you see it a second, third... time because you'll link the motives with your interpretation much better.

This movie can be classified in the « giallo  genre ». It is not a film that every person will like. I think that 1% of the average cinema visitor will love this art full of horror and sex. 

Giallo cinema is erotic horror from Italy, very popular in the 70's, where elements
from crime thrillers and mystery are mixed in a very kitschy, baroque and bloody way. 

Yes, as in many giallo's, the film can be described as a dark dance between Eros (Love) and Tanathos (Death), with different motives, all referring to these two powers of life, and ending with a bright, contrasting white revelation of the core under all these layers. Some people think there is no meaning, just an close knit of beautiful images and horror. I saw this as a surreal movie ; like David Lynch movies, who belongs to the same blood family as this movie, there is some message or core hidden, sometimes very primal story, connected with themes that even prehistoric people knew.

If there is a story, it will start that an man comes back from a journey in his appartment from his house, and don't find his wife there. He starts a search in his house, and faces also the secrets of his neighbours and the house. Nightmares and reality got mixed up with each other in a visual interpretation of...

Ok, spoiler alert... of a young girl who lost her virginity. Or that is my interpretation. The motives of a knife between woman legs (shape of ovaria), the blood, the sex... it all seems connected. I am not sure if the young girl looses her virginiy ; it also can be the first time she gots her period. 

Still, I feel this is a story about a feminine theme  (don't forget one of the directors is also a woman; not that every movie by a female director is about feminity, but sometimes... it is...)

As in Mulholland Drive of David Lynch, I feel this movie happens in the head of a woman, who is physically not very present in the visuals, who experiences the powers of Eros and Tanathos. 

That's why the directors/writers used this genre, the editing technique with quick edits, very loud sound design and many extreme close-ups, to let us experience this transition as a nightmare ; a lot of passages are horrifying, certainly for young girls. I felt in a nightmare, but I enjoyed it, and not only because of the cinematography, but also because of the editing and the sound design.

In Flemish, I would call this movie « bloedmooi », which is translated as « blood beautiful ». Blood and sex are shown in a high stylized visual pearl, as a nightmare of a young girl experiencing death and love for the first time, and for sure not for the last time. Love and death, beginnings and endings... are part of life, not opposites of life...  certainly not death and horror.