Valencia Bestaat Niet

“The continent is too large to describe. It is a veritable ocean, a separate planet, a varied, immensely rich cosmos. Only with the greatest simplification, for the sake of convenience, can we say 'Africa'. In reality, except as a geographical appellation, Africa does not exist.” 

― Ryszard Kapuściński, The Cobra's Heart

Een van mijn gastheren en ik in "Ciudad de las Artes y las Ciencias",
de meest beroemde toeristische attractie in Valencia.
Dit gebouw werd een symbool van corruptie en geldschandalen. 

Ik vond deze anekdote op de eerste bladzijde in een boek in Gandia, een stadje nabij Valencia. Het was in het Spaans -niet mijn beste taal-, maar toch begreep ik elke letter. Eerder dan deze anekdote die ik op het internet terug vond, schreef Ryszard in zijn voorwoord dat dit boek niet over Afrika gaat, maar een compilatie is van reisverhalen, van zijn ervaringen en ontmoetingen met mensen die toevallig allemaal op dat stuk planeet wonen, tussen deze grenzen, in deze labels... van Afrika.

Twee dagen eerder was ik in Valencia aangekomen, ook met een koffer  vol stereotypen. Ik wist niet zoveel van Valencia, behalve dat er een strand was, een of ander beroemd monument dat een of ander museum voor kunst en wetenschappen was, en dat de paella daar ontstaan was. 

Het is heel gemakkelijk om deze stereotypen uit de doos te halen. Ja, ik heb paella gegeten. Mijn gastheer gaf me churros dat ik in mijn chocolade saus moest dopen. Bij de schattige grootouders kreeg ik een glas Horchata, een drank dat uit noten, water en suiker bestaat en op melk lijkt, een typische drank uit Valencia dat ontstaan is toen er veel moslims waren.  De grootouders bodem me ook fartons aan, de typische koekjes, op de binnenplaats van hun koddig huisje, waar grote bomma-onderbroeken aan de wasdraad drogen en waar je in de verte duiven hoort kirren. Daar, op de plastieken tuintafel, trof ik dit boek aan en las ik deze tekst.

Ik herken het onmiddellijk. 

Ik vind het alsmaar moeilijker om een reisverslag over een land of een stad te maken. Ik wil iets origineels schrijven, zonder in stereotypen te vervallen, maar bestaat deze plek dan wel? Onlangs merkte een kennis op dat in stereotypen een zekere waarheid zit. Zou Valencia bestaan als we alle paella, strand, feestjes, fartons en horchata zouden laten wegvallen. 

Misschien moet ik maar het voorbeeld van Ryszard volgen en gewoon een verhaal vertellen over wat mij in Valencia is gebeurd. Terwijl enkele vrienden van een van mijn twee gastheren paella aan het voorbereiden waren in een grote pan, praatten de andere gastheer en ik over reizen. Ik vertelde hem dat ik denk dat ik zo vaak reis, omdat ik op zoek ben naar iets, maar ik weet nog niet wat. Ik ben nog niet helemaal verzadigd met wat ik heb. Er ontbreekt iets. Hij zei dat zijn leven ook rond een zoektocht draait. Zelf speelt hij gitaar. 

"Ik zoek het perfecte lied."

Daarom heeft hij een lijst van boeken opgesteld, en pas als hij die allemaal gelezen heeft, weet hij dat hij het perfecte lied zal componeren. Hij weet dat het al over liefde zal gaan. 

Toen vatte de tafel vlam waarop ze paella aan het klaarmaken waren... 

Terug naar Nieuw-Zeeland (6): Happy Heaps of Hobbits Hunt (HHHH)

Nieuw-Zeeland staat voor veel mensen bekend als het land waar Lord of the Rings, en The Hobbit is gefilmd. De epische landschappen zijn dankzij de regisseurs voor eeuwig in onze netvliezen, geheugen en dvds in onze kasten gebeiteld. Wie de films heeft gezien noch de boeken van Tolkien heeft gelezen, kent toch het verhaal van de hobbit Frodo die een ring moet vernietigen in de vuren van Mt Doom in Mordor om de boze tovenaar Sauron te verslaan. Hobbits zijn een inventie van de auteur. Ze zijn klein, blootvoets, hebben krullend haar, houden van drinken en feesten, en wonen in groene heuvels. Zowel in de hobbit als Lord of the Rings is er een prominente rol weggelegd voor Gandalf, een goede tovenaar. Dan heb je ook nog Gollem, een gedrocht dat misschien het meest gedenkwaardige creatuur van de hele wereld van Tolkien is. 
De figuren reizen door landschappen zoals Rivendel, Lothorien, Mordor en de Gouw (in die laatste plek wonen de hobbits).

Ik zou meteen tekenen als ik aan de opnames van “de hobbit” kon meewerken, die op dat moment bezig waren in Nieuw-Zeeland. Ik deelde de wens ook met Bae, mijn nieuwe Koreaans maatje, in een koffiebar in Auckland: “Ik hoop stiekem dat we al liftend het noord-eiland verkennen, en dan opgepikt worden door Orlando Bloom. Ik heb ergens gelezen dat Legolas ook een kleine rol heeft in the hobbit. Dus Orlando moet hier ergens rondhangen. Hij neemt ons mee naar zijn appartement, waar we kunnen overnachten. Wanneer hij slaapt, neem ik fotoʼs van hem en versier mijn toiletdeur met de fotoʼs van die ene onvergetelijke nacht.”

Als ik dit zoveel jaar later in mijn dagboek heb gelezen, heb ik zeer hard mijn wenkbrauwen gefronst. 

Ik vertrouwde Bae toe dat ik een succesvolle auteur wou worden, niet om veel geld, roem, blablabla te hebben, maar een gratis uitnodiging op feestjes, ceremonies... waar geweldige auteurs, muzikanten, acteurs en andere artiesten aanwezig zijn, met wie ik over kunst, het leven, de wereld... kan filosoferen op mijn niveau.
Toen bleek dat ik niet zelf beroemd moet worden om met andere artiesten in contact te komen. Soms lacht het geluk je toe.

In een of andere “Food Alley” in deze grote stad aten we Koreaans. Ik zei luidop dat we morgenavond Belgisch moeten eten. Niet dat ik een flauw idee heb wat Belgisch eten juist is. Er bestaat niet eens een Belgische taal.  

Aan de tafel naast ons keek een jongeman op. Hij bleek ook Belg te zijn. 
De jongeman aan de tafel naast ons bleek ook een Belg te zijn. Hij studeerde voor filmdirecteur. We praatten voor uren. Ik was zelf al bijna de helft van mijn leven voor film en andere vormen van verhalen vertellen geïnteresseerd. Ik was echter nooit zelfzeker genoeg geweest om het zelf te gaan studeren. Pas een half jaar later, in een ander continent, nam ik de sprong en volgde ik in zijn sporen.  

Op het einde van die avond besluiten Bae, hij -laten we hem Tim noemen- en ik morgen aan een “Happy Hobbit Hunt” te doen en “heaps of hobbits” te vangen. Het was een bizarre naam voor "hitchhiking," een ander Engels woord dat met een h begint. 

Later zocht ik nog met Bae en Tim het nachtleven van Auckland op. Toevallig verzeilden we in een feestje dat het veertigjarig bestaan van organisch boeren vierde. Of zoiets. Heel Nieuw-Zeeland lijkt me precies toe te roepen om meer aandacht te geven aan de Natuur. In feite, Nieuw-Zeeland is een en al natuur. Zelfs in Auckland vind je overal groene initiatieven. 

Op dat feestje lanceerden ze ook een nieuw label voor een organische wijn: Lothorien. 

Correctie. Nieuw-Zeeland is natuur én Lord of the Rings. 
Verwacht dat ik nog vaak over beide  ga schrijven. 
In feite, ons hithchiking avontuur zou ons naar Mount Doom brengen.
Of ja, waar de scènes op Mount Doom zijn opgenomen... 

Ik zag Nieuw-Zeeland echt alleen maar als een verzameling van stereotypen. Het is ook het allereerste wat je ziet als je een land binnengaat: souvenirwinkels die elke stereotiep mogelijk prediken. Ik heb daar een hoodie gekocht met "Wild Kiwi". 
Ik zag alleen maar schapen, hobbits, natuur, kiwi's, vulkanen, Maori symbolen en rugby. 

Nieuw-Zeeland is echter veel meer dan dat. 
Alleen zag ik het doen niet.
Ik wou alleen maar hobbits en Orlando Bloom. 

"She Who Tells a Story"

“I was raised with people trying to tell me what to do and think,” said Newsha Tavakolian, who shoots for The New York Times from Iran. “Now I want those looking at my work to have their own opinions. I don’t want to enforce any ideas or views upon them. They are free.”

source of inspiration:  A Show of Strenght by Middle Eastern Women Photographers

"Don't forget this is Not for You (for Sahar Letfi)", 2011
exhibition in Boston,  August 27, 2013 - January 12, 2014

The phrase “She Who Tells a Story” comes from the word rawiya (...). But the exhibit doesn’t tell one story; it tells many. (...) Ms. Tavakolian said that while the exhibit cannot really not change anything about the current situation in Egypt or elsewhere in the region, what it could do is help “provide people with the opportunity to see some different perspectives from the region.”

Please, if you would have the opportunity to visit this exhibition, tell me about it, and if these women really challenge the stereotypes in their region, and tell the different stories, could frame the complex identities in their region. Dank u wel :). Let me now rewrite a short story, I wrote for a film project, but let it us put in another context... 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------

White on Paper (retold)

Thousands spirals huddled together. Colors danced and mingled over the entire surface.  In this all, she wandered in this insane play of her mind, a young woman, her skin so brown as the heart of ancient trees, her hair as black as the lonely nights without the caress of the moon, and her eyes as dark as still, but deep waters. In this world she could be as free as she wanted. There were no limitations, no expectations... She could be everyone. She could be a queen. Yes, a beautiful, shining, colorful queen, without any scars, without any ropes, without any fear. An artist. In her hands, an old camera, the one she saw using a tourist, appears. In front of her, a corridor, blinding her eyes with a giant light, appeared, and she decided to meet the source of the light. Something in her mind said this would be a great frame for a movie, or a photograph: her feminine silhouette in the backlight.
There was a man waiting for her. He was not like the men in her village. He was tall, taller than any guy, and his skin was so white as the milk her grandmother's goats produced. He reminded her to this tourist of an Iceland, which visited her village some weeks ago, the same tourist with the same camera in her hands. In the memory he had given her only one glance, which freezed time. She didn't know this stranger. Her mother noticed the short interaction, and had her pulled away, from "this strange behavior". But... now she met him again, in his land of ice and snow. He was the opposite of everything what the desert around, in, under her village was promising her. This time she took pictures of him, expressing her feelings, expressing her desires, expressing who she really is...
until the dream ended.

In the real world, her hairs were covered by the rusari, when she walked through alleys which smell like goat piss and the other perfumes of poverty. Her father allows her to take pictures, which he sells in the capital as postcards to tourists. Her father says she has "an eye", not because he knows something about exposure, the golden mean... but the dodgy publisher for who he works, says it. Her father, who worked as tea maker for a publisher, who had found one day some pictures in his wallet. Nobody, in that company, wonder what the boss was looking for in this wallet. Money shuts mouths. He asked who took these pictures, and her father, who has a talent for knowing what people want to hear, said he took these pictures. Since then her father is tea maker, photographer and also, as second job outside the publisher, vendor of photographs he cannot sell to the paper. She knew this. She could work as photographer, in Iran, if she wanted, but not now... she is a clever girl. Her talent is to know what people don't want to hear. She tells herself she just waits for a moment, when everything will be ok, when her dreams full of colors, and the white papers of the books of her father's boss will mingle.

But this tourist changed everything...

He appeared more often in her dreams. She was almost afraid to fell asleep, because she didn't want to hear her family hear her moaning. 16 year old girls shouldn't have desires...   One morning, when her youngest sister and she were doing the dishes in a bucket outside, her sister confirmed her biggest fear. "Why are you making so weird noises? What do you dream about?"
"I dream about... camels... that I am a camel."
Her younger sister start laughing. "You're so weird."
Weird is better than naughty.
Still, anxious, she took her grandfather's camera, and went into the desert, to calm down there.
Landscapes, impressions...  got an eternal print, but couldn't brand away the image in her mind, of this tall, white man. She stopped, in the middle of nothing.
She raised her hands, and by both her thumb and forefinger of each hand, she made a frame, looking for a picture that would make her happy ... that would set her thoughts free ...
... and he appeared in the frame.
Her arms fell.
Stunned, she stared at the tourist. This is impossible. So... God still exists in this reality? It has to be... because only He could have brought him. This is a sign. These time the glance was longer, long enough to invite her to come. Slowly, she went to him, and although he didn't smile, she came closer and closer, and stopped one meter for him, impressed by his appearance. His eyes are so blue... as ice... She never had seen ice, only in the magazines her father brought home. What happens now? She wants to touch him, and then he also raises his hand, to touch her fingers, but exactly at the moment when her hand palm was going to feel his finger tops, he disappeared in a fata morgana. Afraid - fear for loosing it- she swirl around like a jinn. Where is he? Then she stopped, and understood something every woman one day will realise. Who do I really miss? 
She looked in the sun, not afraid to burn her eyes, and then tried to capture every color of this light with her camera. When her film roll was finished, she sighed. It was just all a dream...

Her father noticed that his daughter looked more sad than she usual was, but he didn't ask her why. Something in him wanted to ask her, hug her, take off this rusari from her head and kiss her black hairs, but there were other men, not so far from them, so he followed her via the door into his own small kingdom, where his queen carries the real scepter.

Three days later, her father faced two upset guys. One of them always developed his film rolls, the other was his boss. They did not understand the reason of the subject, lying on the table between them. The father was so chocked that his talent did not connect with his mouth. Possessed by anger, maybe fear, he took the pictures, and went home, to find his eldest daughter. She was cleaning the windows, and wanted to greet him with a smile, but the devil's laugh in his eye made her freeze. He pulled her inside, and threw the pictures in her face. "What is this?"
Trembling, confused, she took the pictures, and then she saw the most unbelievable. It is magic. 
Then a smile appeared, for a very first time on her dry lips, and she looked up.
"This is who I really am."
Her deepest desire was translated on white paper.
Her story of longing. Her identity. Her search for freedom...
Her dumb and forefinger did not hold pictures showing the sun, but showing him.
Her dreams, full of colors, really mingled with the white paper.
There was hope...
if there is magic in the world. 

Introduction

Some years ago I went to Ghana. I was 19, 20... and a bit more naive than I am at the moment. I wanted to explore Ghana, and I found an organization which organizes volunteering work, and decided to combine my wish for adventure with a cause, so I would go there "with a reason".

Ghana was promoted as Africa for beginners, because the people are very friendly, it is a bit more developed (or at least the capital) than most African countries, they speak English... Why I wanted to go to Ghana, is another story that would distract too much the message. Helping people was just a result, to cover the real reasons.

When I arrived in Accra, the capital of Ghana, I was really... shocked. Although I wouldn't call myself a racist, I expected slums, poor people without legs, garbage everywhere, crazy traffic, wild jungle with big trees, human-eating snakes and almost naked people... but I saw big boulevards, people in suits, big buildings...
Later, on that journey, I noticed garbage, poverty... I don't want to deny it, but I still remember how... disappointed I was, holding my cheap camera, and hoping to catch pictures of typical Africa I later could show to whole the world. Later, on that travel, I was embarrassed that African people could talk me under table (* I don't know if this is an English expression). Mother Africa taught me a lot.

Education can be simple. Pre-school where I volunteered, Agona Swedru, Ghana 2009

But... when I came back home, I told people what they expected to hear. I told them about the high toll of deaths in road accidents, about the trotro's, the vans where they try to use every square centimeter by putting as much as possible people it, and the poverty in the slums...
... I didn't tell about the development which was already present. I kept stories hidden. Why? I didn't do it on purpose. Only after talking with other people who went to Africa, following subjects at university like "Development coordination" and "problems of countries in development" by professor Develtere , as part of my study in Geography, maybe by meeting other Africans, by traveling more, and by reading more, even about mythology... I started to become more critical. Which stories, theories... are the right, or are they all right?

One day one of my good friends in Belgium let me watch the TED-speech by Chimamanda Adichie, a novelist from Nigeria, called "The Danger of a Single Story". In this video Adichie warns that if we hear only a single story about another person or country, we risk a misunderstanding. When she told how the media always use the same stereotypes, or "single story" to portray Africa, I time-traveled to that 19-20 year old version of me, who was disappointed that she couldn't take photographs of poor almost naked Africans. I realised  how I was trapped by the media, and worse... that I had seen other "stories" about Africa, and didn't share.

I was not better than all these people who use stereotypes to deny people from a certain country, culture, gender... give a job, an opportunity, because sometimes "these discriminating people" don't know better. I had the tool, namely a simple story, even more simple stories, to tell my environment, but I didn't. In the last months... I realize more and more that I want to tell stories about amazing people, share my experiences in the different cultures, which are not reported, or not told enough... and use media, not as a tool to simplify the truth, but to show the whole, the complexity of the truth... to make more people critical... so more misunderstandings can be avoided. Let us tell stories... to break stereotypes... to break taboos...

... so we can create chances.

A street in Accra, Ghana 2009. People don't look that poor... in this picture.
This is also not the best street. There are streets with really high buildings.

I'll write stories, and I'll do it in English. It is not my mother tongue, but it is my second language, and more important a language which a lot of people in the world can understand. There will be a lot of mistakes, and I am welcome for constructive feedback, or native speaking people who want to correct my English. I also decided to tell stories about heroines, rather than heroes, because I am a woman, but also because I feel they are underrepresented in the world. That is why I call this blog "short stories from the moon", referring to the woman, but also making clear they are different.

I know I'll always offend people, but please also share your opinion, if the story gives you negative thoughts. I love to learn.

---------------------- ---------------------- ---------------------- ----------------------

The danger of a Single Story
Chimamanda Adichie

TEDGlobal, July 2009, Oxford, UK, duration: 18:49
http://blog.ted.com/2009/10/07/the_danger_of_a/