waarom Ecofeministen "The 40 Rules of Love" van Elif Shafak moeten lezen

Onlangs las ik in mijn favoriete magazine MO* over Elif Shafak. Zij is een van de bekendste vrouwelijke schrijvers uit Turkije. Op haar naam heeft ze meer dan dertien titels. Ze is geboren in Frankrijk, opgegroeid in Istanboel en woont momenteel in London. "In haar verhalen geeft ze een stem aan vrouwen, minderheden, subculturen, immigranten en mondiale zielen. Ze bevecht clichés en taboes, doorbreekt culturele grenzen en heeft een zwak voor geschiedenis, filosofie, cultuur, mystiek en gendergelijkheid." Deze twee zinnen maakten me zeer nieuwsgierig. Ik wil zoals Elif Shafak zijn. Wanneer ik las dat ze ook nog eens gevaccineerd is door de soeficultuur, besloot ik een boek van haar te lezen. Ik koos voor "The Forty Rules of Love", omdat het over de ontmoeting tussen Rumi, de bekendste soefi-dichter en de Shams van Tabriz gaat. Ik las het boek in een ruk uit, en tijdens het lezen besefte ik dat ik niet zoals Elif Shafak wil zijn. Ik wil mezelf zijn. Elif is echter een eco-feminist, een woord dat zelfs een keer in deze novel genoemd wordt.  Haar novel gaat niet over een eco-feminist, maar zit vol waarden en idealen van ecofeminisme. 

bron: http://www.mo.be/interview/elif-shafak-turkije-lijdt-aan-geheugenverlies

West Meets East

Love came to Ella as suddenly and brusquely as if

 a stone had been burled from out of nowhere into the tranquil pond of her life. 

Het verhaal van soefisme ontplooit zich in twee parallelle vertellingen. In de dertiende eeuw hoort een beruchte ronddwalende derwisj met de naam Shams van Tabriz over een geleerde in Konya die een leegte in zijn hart voelt. Shams zoekt een zielgenoot om al zijn kennis, en vooral zijn 40 regels over liefde, met iemand te delen en voelt aan dat deze geleerde de persoon is die hij zoekt: Rumi.
Hun ontmoeting maakt van Rumi een mystieke dichter. In Amerika vandaag valt in de handen van Ella, een ongelukkige Amerikaanse huisvrouw,  een nog niet gepubliceerd manuscript van een zekere Aziz, dat over deze ontmoeting tussen Shams en Rumi gaat. Terwijl ze dit boek leest vindt Ella de moed om haar eigen transformatie te ondergaan. In dit boek smelten Oost en West, het verleden en het heden samen in een prachtig boek dat je met een glimlach eindigt.

Reizen verruimt de geest
Elif Shafak heeft zelf een nomadisch leven geleid. Haar liefde voor het nomadisch leven vertaalt zich in haar verhalen en haar personages die ook op reis vertrekken, zoals Ella, of al op reis zijn zoals Shams, en over de wijsheid te vertellen die ze daarbij vergaren. Zelf geloof ik ook dat een ecofeminist de wereld moet intrekken om te beseffen dat we allemaal druppels in een grote oceaan zijn. We zijn verschillend, maar tegelijk dragen we allemaal bij tot een groter geheel. Dat is een ecofeministische visie: liefde voor diversiteit, maar afkeer voor dualiteit.

Dualiteit
Een van de zonen van Rumi ziet de wereld duidelijk in dualisme. Hij ziet Shams en hij ziet Rumi, maar beseft niet dat ze op hun beste zijn als ze samen zijn en niet gescheiden. Shams vertelt hem een verhaal over een scheel kijkende man die van zijn meester een pot moet halen. Hij ziet echter twee potten en keert terug naar zijn meester om te vragen welke pot hij moet nemen. De meester stelt hem voor om een pot te breken en de andere te brengen. De scheel kijkende persoon breekt een pot en ziet dat de andere pot ook gebroken is. Dat is kijken met een bril van dualisme.

De testen van Shams
Shams laat Rumi verschillende testen ondergaan. Hij wil dat hij met mensen van lagere klassen omgaat, zoals prostituees, dronkaards, lepra-patiënten... In ecofeminisme bestaat geen onderscheid tussen klassen. Ecofeminisme gaat tegen patriarchale structuren, tegen denken in termen van ik vs anderen en klassenverschil.

Feminisme
Ella is echt een stereotiep voorbeeld van de ongelukkige huisvrouw in een zogenaamd prachtig leven, prachtig huis en zogezegd perfecte kinderen die allemaal studeren.  Dit personage confronteert ons met het beeld van de "perfecte vrouw". Door haar een ander koers te doen inslaan toont Elif dat we niet allemaal moeten eindigen zoals de typische Mad Men Housewife. 

Spiegels 
Pas wanneer Shams of Aziz uit het leven van respectievelijk Rumi en Ella verdwijnen, kunnen beide personen pas aan de laatste fase van hun transformatie beginnen. Het laatste deel noemt "The Void: the things that are present through their absence" en deze naam symboliseert de functie van Shams en Aziz in de transformatie. Als echte zielsgenoten waren ze een spiegel voor de ziel van Rumi en Ella. Ze zien een waarheid die ze niet eerder hebben aanschouwd. Pas wanneer hun zielsgenoten verdwijnen -zoals vele zielsgenoten doen, omdat het deel is van een zielsgenot zijn- beseffen ze dat ze altijd aan deze waarheid kunnen door in zichzelf te keren en in hun eigen hart te kijken.

Soefisme verschilt niet zo hard van ecofeminisme... lijkt me.

Ecofeminisme

Ik noem mezelf een ecofeminist, maar... wat betekent dat eigenlijk? 
In feite bestaan er verschillende definities over ecofeminisme. In de volgende weken ga ik verschillende boeken en werken lezen en video's bekijken die te maken hebben met ecofeminisme en samen meer onderzoeken wat het juist betekent en hoe je het in jouw leven kan inpassen.

Voor mij betekent ecofeminisme het geloof dat vrouwen en natuur onderdrukt worden door de patriarchale structuren van het kapitalisme, dat bestaat dankzij een verschil tussen man en vrouw, oost en west, cultuur en natuur....  Ecofeministen geloven in diversiteit, maar zijn tegen dualiteit. Ecofeministen proberen niet te denken in termen van wij tegen de ander, zoals de vrouw tegen de man, of de natuur versus de mens, maar geven aan alles en iedereen een gelijke plaats, niet door te assimileren, maar door empathie. 

Joden en Arabieren Weigeren om Vijanden te Zijn

Wat mij het meeste pijn doet, nog meer dan #Gazaunderattack of #Israelunderfire is alle haat die over beide volkeren verspreid wordt. Vele mensen kiezen op het web een zijde, terwijl ze niets weten over Gaza of Israel. Ik reageerde al op een commentaar van iemand die wou dat Hitler in de Holocaust geslaagd was, want ook al kies ik geen zijde, ik kan niet tegen generalisatie en verspreiding van meer haat, en zeker als die twee vervat zijn. Israel is niet hetzelfde als elke mens in Israel. Israel in de media betekent de overheid van Israel, en vooral de mensen die de touwtjes in handen hebben, zelfs buiten de regering van Israel. Niet alle Joden zijn hetzelfde. Generalisatie en dualiteit zijn twee van de grootste vergiffen in een maatschappij waarvan mensen bang zijn voor het onbekende.  Een vriendin uit Israel liet me weten dat ze ook niets weet over de Gaza en ook hoopt dat het conflict snel gebeurt. 

Gisteren las ik in de krant dat op de sociale media een spontane actie is losgebarsten waarbij Arabieren en Joden op een foto poseren met de hashtag #JewsandArabsRefuseToBeEnemies. 

Ik heb onmiddellijk een foto en de hashtag op mijn Facebook en twitter gedeeld,
want in tegenstelling tot alle propaganda die over de hele wereld wordt gestuurd, kan dit wel iets veranderen, want liefde, vriendschap, loskoppeling van wraak, angst en materialisme en empathie zijn in mijn ogen de enige manieren om aan conflicten een einde te maken. 

Bloed Taboe in Kathmandhu, deel 1

Claire Lin en haar ladies
(c) Wendy Wuyts

Onlangs las ik een anekdote dat je jouw beste vriendinnen herkent aan het feit dat je alleen met hen over je periode kan praten. Deze anekdote weerspiegelt hoe taboe een gesprek over menstruatie is, zelfs in de Westerse wereld, terwijl het een zeer natuurlijk proces is dat het leven en de emoties van de helft van de wereldbevolking bepaalt. Claire Lin uit Taiwan neemt geen blad voor de mond wanneer ze over haar maandelijkse belevenis vertelt. Ze vertrouwde me toe dat ze vroeger pijnstillers slikte en zich zeer miezerig voelde. Haar vriend bracht haar altijd warme chocomelk. Hij wees haar tijdens hun bezoek aan Auroraville, het reusachtige eco-village in Zuid-Indië, op katoenen inlegkruisjes. Ze bande de plastiek uit haar maandelijkse cyclus en voelt zich zelfs zeer comfortabel. Ze bracht het idee zelfs naar Nepal, waar ze tijdens eerdere reizen geschokt was door de taboe en ongezonde gewoontes die heersen over ons maandelijks bloed. 

Bron: Google search "farmer's market kathmandu 1905"

Zelf maakte ik kennis met Claire op de Farmer’s Market 1905 in Kathmandu (Nepal). Op de farmer’s market verzamelen verkopers van organische voeding en andere producten. Zowel Nepalezen van de hogere en middenklasse als expats en toeristen zakken op zaterdag en zondag af om van de groene atmosfeer te genieten. Mijn Nepalese vriendin, een oude studiegenoot, wees me op het standje van Claire en vertrouwde me toe dat ze haar inlegkruisjes al enkele maanden gebruikt. „Ze zijn gezond en zo comfortabel dat ik wil dat ik altijd mijn periode heb.” Ik was eerst een beetje cynisch. Ik vroeg me af of het lekgevaar niet groter werd. Alsof mijn vriendin mijn gedachten kon lezen, voegde toe dat ze deze alleen in haar lichtere dagen gebruikt. 

Claire merkte ons op en begroette ons met een warme glimlach. Terwijl ze mij de verschillende soorten inlegkruisjes toonde en mijn vragen over lekgevaar, de hygiëne en het wassen beantwoordde, bekroop een warm gevoel mij. Dit leek allemaal te kloppen, zei mijn intuïtie. De verhalenverteller in mij spoorde me aan om voor een uitnodiging aan haar sociale onderneming waar ze de inlegkruisjes maken te bezoeken en meer te leren over LoveLady. Zeer enthousiast gaf Claire Lin me haar contactgegevens. 

Een van de meisjes die mijn pad in Nepal kruiste
(c) Wendy Wuyts

Enkele dagen later vertrok ik op mijn eentje, met mijn camera, lenzen, statief, proper ondergoed en mijn tandenborstel en mijn notaboekje naar een dorpje nabij Dhulikhel, twee uur met de bus van Kathmandhu.  Ik plande om voor een nacht te blijven, maar de omgeving, de figuren die ik ontmoette en de natuur deden mij langer blijven. Als ik geen vlucht naar Pakistan moest halen, was ik daar misschien wel drie weken gebleven. De busreis was al een heel avontuur. Ik speelde twister met tientallen Nepalezen in een overvolle bus op kronkelende bergweggetjes. Ik heb me zodanig in zoveel posities gewurmd dat ik me afvroeg hoe Claire voor elk weekend het klaarspeelde haar lading lovelady pads te vervoeren naar Kathmandu. De eindbestemming was adembenemend. Fonkelende rijstterrassen vormden een grootste trap naar een vallei die omringd werd door de Himalaya. Kinderen wandelden in hun uniformpjes naar huis. Auto’s en bussen toeteren vlak voor elke bocht een heel orkest. Ik vroeg aan een vrouw in haar standje met koekjes, drank en andere gefabriceerde producten die ze niet in de velden kunnen plekken de weg naar de Hasera Farm. „Volg deze weg voor vijf minuten. Er is maar een weg,” vertelde de enige persoon die Engels kon. Ik vroeg me af wat vijf minuten betekende -want tijd is niet zo gedetermineerd als  in de West-Europese wereld- en begon te wandelen. Het waren echt vijf minuten voor ik een bord aantref met „Hasera Permaculture Design Course”. Ik keek op, naar rechts, en zag drie vrouwen naar mij staren. Ik vond een trapje naar boven en volgde deze vrouwen naar het erf voor de grote, witte boerderij en maakte kennis met Mitu, met haar stralende glimlach en haar vlezige omtrek duidelijk een dochter van Moeder Aarde, en een van haar tweelingzonen. 

„Welkom in mijn huis,” begroette ze. „Ik verwachtte je. Waar is Claire?”

Klik hier voor het vervolg.

Pakistan en de Metafoor van de Olifant in de Duisternis

In een heel ver land brachten enkele wijze Hindu’s een olifant in een donker huis. Vele mensen gingen het bekijken, maar ze konden de olifant alleen in de donkere stal zien. Ze mochten de olifant aanraken. Daarom vormden ze een beeld van de olifant op een tast. De ene persoon voelde  alleen de slurf en zei dat een olifant op een waterpijp moest lijken. De andere raakte de oor en vergeleek het dier met een lappendeken. De andere raakte de poot en zei dat de andere personen mis waren. „Het lijkt op een pilaar”. De andere raakte de rug en zei dat de olifant zoals een troon is. Iedereen hoorde elkaar praten, maar toch bleven de meesten vasthangen aan hun eigen geloof. Sommigen verwerkten wat ze van anderen hoorden, maar niemand kon helemaal beschrijven wat een olifant is…

Sinds ik zeventien ben, is deze parabel van Rumi, de bekendste sufi in het Westen, een van mijn lievelingsverhalen, omdat het aantoont hoe ver de meeste mensen van waarheid zijn. Onze leerkracht had andere leerlingen en mij met dit verhaal laten kennismaken als inleiding tot een project over wereldgodsdiensten dat we moesten maken. De absolute waarheid is als de olifant. Elke godsdienst is de aanraking van de olifant in het donker. Sommige mensen zoeken heel hun leven naar het totaalbeeld van de olifant, naar de algemene waarheid, maar slechts weinigen begrijpen dat ze vooral met hun hart, en niet met hun ogen, moeten zoeken.  

Ook ik ben op zoek… Nog steeds. Zelfs als je openstaat voor een plaats, een persoon, een ervaring... zijn er nog zoveel andere verhalen die ontdekt kunnen worden... 

Pakistan in het Donker

Bijna twee jaar geleden maakte ik kennis met een jongeman uit Pakistan. We studeerden allemaal in een internationale filmschool in Praag, Tsjechië. Ik wist helemaal niets van Pakistan, behalve dat ze Osama Bin Laden in Abbotabad hebben gevonden en dat het door Taliban geteisterd worden. Geen enkele vezel in mijn lichaam dacht er aan om dit land te bezoeken, ook al hou ik van reizen en avontuur. Pakistan leek me een kil, gevaarlijk land waar elke vorm van liefde onderdrukt wordt door burka’s, gedwongen huwelijken en extreem-conservatieve zelfmoordaanslagen. 

Dat is toch het beeld wat de media mij gaf. 

Wij werden vrienden. We deelden niet alleen een passie voor film en reizen, maar voerden ook gesprekken over verschil tussen de „Orient en de Occident” en existentialisme, waarvan sommigen overvloeiden naar een discussie, anderen in stilte vervielen en enkelen een glimlach bij ons ontlokten. Dankzij hem ontkiemde het idee om Pakistan aan mijn lange lijst toe te voegen. Het leek helemaal niet zo gevaarlijk. Integendeel… Zijn verhalen deden aan mijn stage op het Zuid-Turkse platteland denken waar tandeloze oude vrouwtjes mij komkommers en tomaten gaven, herders mij en mijn vriendin op hun kar vol geiten een lift gaven of de vele boeren die haar en mij op een warme glimlach, een basisles Turks en thee trakteerden.

Een jaar nadat onze paden waren gescheiden, kwamen onze paden in de Pakistaanse stad Lahore terug samen. Mijn verblijf was veel te kort, maar ik zag de contouren van de olifant uit het verhaal van Rumi. Ik deed ook aan couchsurfing en zag het land niet alleen vanuit de ogen van mijn oude vriend. Deze vele ontmoetingen en ervaringen brachten wat meer licht zodat ik de onbekende schoonheid van dit land zag. Ik zag ongelooflijk mooie architectuur, beleefde geweldige avonturen met landverschuivingen, leerde meer over de schoonheid, de waarheid en de vrijgevigheid in de religies daar en ontmoette de meest gastvrije mensen. Ik ben verslaafd geworden aan chai. Bijna twee maanden later, in België, bestel ik nog steeds chai latte, als ik kan. 

Er zijn ook andere ervaringen, die een andere kant van Pakistan tonen. Een straat oversteken kan een nachtmerrie zijn, daarnaast moet je oppassen dat je niet van blasfemie beschuldigd zal worden en mijn planning werd vaak onderbroken door het gebrek aan elektriciteit. Dat laatste was misschien soms goed voor een meisje dat van een wereld komt waar je constant bereikbaar bent en overwelmd wordt met informatie. Hoe meer mensen ik echter sprak in Pakistan, en hoe meer ik observeerde, of meemaakte, hoe meer ik echter realiseerde dat het te moeilijk is om dit land samen te vatten. Ik weet alleen dat het meer is wat Malala, soldaten en journalisten ons vertellen. 

Een aantal foto's, zoals hierbovenstaande, zijn intussen op een website van de grootste Engelstalige krant van Pakistan gepubliceerd: http://www.dawn.com/news/1107919

Repair Café tijdens de Dag van het Park

Vandaag was in Vlaanderen de Dag van het Park, een initiatief waarin het park in de bloemetjes wordt gezet. In Schoten organiseerde ze activiteiten rond organisch tuinieren en boeren, workshops voor kinderen, standjes van Oxfam, Natuurpunt, Velt,  winkels met planten, cactussen, biogroenten, groentenpasta's, cupcakes, een biofrituur en een repaircafé.  Sommige mensen genoten in het gras van verse appels, anderen bogen zich over het reuzegrote schaakbord of speelden petanque, en nog anderen leerden hoe ze een bijenhotel kunnen maken. Zelf hielp ik bij het Repair Cafe dat ik zie als een alternatief voor overconsumptie...

Bron: repaircafe.be

In deze wereld is de levensduur van een product zeer klein. Vijftig jaar geleden leefden producten veel langer. Er werd aan massaproductie gedaan, maar de vraag is groot. Nadat iedereen echter een wasmachine, televisie... had, daalde de vraag. De economische krachten zagen in dat massaconsumptie op een andere manier aangewakkerd moest worden. Diversiteit en kortere levensduur begonnen het productieproces te dicteren. Onlangs las ik het artikel van Giselle Nath over de Vlaamse hardwerkende middenklasse die alsmaar meer en meer wil, en misschien eigenlijk niet nadenkt over de consequenties van hun overconsumptie en hun welvaartsniveau. (2014, De Morgen) Zij hebben de zwakkere groepen nodig om te kunnen bestaan. De "meer is beter" paradigma rechtvaardigt de middelen, maar zorgt er wel voor dat alles aan inflatie onderhevig is. Meer diploma's, meer ervaring, meer skills... zijn allemaal woorden die werkloze jongeren bijvoorbeeld op sollicitatiegesprekken horen. Waarom hebben we eigenlijk meer nodig?  

Instagram @wendiertje89

Repair Cafés zijn opgezet met het oog om mensen terug bij elkaar te brengen en na te denken over hun consumptiepatroon. Ook mijn moeder gooide vroeger altijd kledij weg als er een scheur was of een gaatje, dat eigenlijk in tien minuutjes snel gefixt kan worden. We werken harder om het gemakkelijker te hebben, zodat we nieuwe kledij, nieuwe wasmachines, nieuwe iPhones... kunnen kopen. Ik maak me ook schuldig. In Nepal werd een vriendin onwennig wanneer ik haar een geschenk vanuit België gaf. Ze was niet gewend om spullen te hebben die "niet nuttig zijn". Ze vertelde dat in het Oosten consumptie zo weinig mogelijk werd gemeden, omdat ze niet weten wat ze met afval moeten doen. Wij, de middenklasse van het Westen, gooien alles zomaar weg zodra het niet werkt, zonder bij stil te staan waar het verdwijnt. De afvalberg zou al veel kleiner zijn als we zelf leerden hoe we het kunnen fixen. Zelfstandig kunnen repareren maakt ons ook minder afhankelijk van het imperium van supermarkten en dure trends. Het heeft zoveel voordelen. Repaircafés worden vaak en in verschillende dorpen georganiseerd; ze zijn niet alleen voor groene dagen zoals de Dag van het Park. 

Meer informatie kan je vinden op repaircafe.be :

Gewapend met Pen en Microfoon

Afgelopen woensdag vond in Brussel het forum van CAWN ("Central American Woman Network", een NGO in London dat vrouwenrechten in Centraal-Amerika aankaart) plaats als afronding van een project van 3 jaar in samenwerking met Frauensolidarität/Women's Solidarity (van Vienna, Austria). Zij onderzochten hoe media gebruikt konden worden als middel van sociale ontwikkeling, vooral in de context van vrouwenrechten. Ik woonde zelf ook de workshops en lezingen bij waarover ze vertelden hoe TAMWA (Tanzanian Media Women's Association) via hun netwerk mainstream media beïnvloeden met goed georganiseerde campagnes rond mensenrechten. Een radiopresentatrice deelde haar ervaringen met het opzetten van een community radio voor vrouwen. In deze blog zal ik een klein beetje meer vertellen over hoe Socio-Drama's met behulp van participatie van "slachtoffers" zelf het beeld van vrouwen wordt veranderd.

"Yo Soy Betty, la fea"
source: Internet

Telenovela's in Centraal-Amerika
Wie aan films en televisie uit Latijns-Amerika denkt, zal heel snel aan het telenovela genre drenken. Een telenovela is zoals een soapopera, maar verloopt na een kort termijn. Meestal een jaar. In Vlaanderen denken we aan televisiefenomeen Sarah, dat de carrière van Veerle Baetens (winnares European film award for best actrice 2014) gelanceerd heeft. In feite is Sarah gebaseerd op het Amerikaanse Ugly Betty, dat gebaseerd is op de Colombiaanse telenovela "Yo soy Betty, la fea", wat "Ik ben Betty, de lelijke" betekent. Puntos de Encuentro, een feministische NGO uit Nicaragua, zag daarin een manier om televisie te gebruiken om sociale problematiek aan de kaak te stellen.

Nicaragua, het land van "schoonheidskoninginnen, macho's en straatkinderen"
Nicaragua, dat ten noorden van Costa Rica en ten zuiden van Honduras ligt, mag wel een paradijs klinken in vele oren van toeristen op zoek naar schattige, koloniale kerkjes en palmbomen, voor vele bewoners is het een nachtmerries. Het is een van de armste landen in Latijns-Amerika en lijdt onder een rechts beleid. Tijdens de Sandista regering zijn enkele zeer conservatieve maatregelen ingenomen, zoals o.a. het verbod op abortus. 

If you google "Nicaragua" 

Zoals in vele andere Latijns-Amerikaanse landen is er veel "machismo". Wanneer een vriendin en ik zelf in Honduras rondwandelen, vertragen mannen hun auto en klakken met hun tong naar ons. Volgens Carolina Acosta-Alzura (International Journal of Cultural Studies, 2010) kan je machismo zien als een combinatie van seksisme en patriarchaat dat het geloof aansterkt dat mannen beter zijn vrouwen en daarom een grotere rol in de publieke wereld zouden moeten spelen, en vrouwen eerder een ondersteunende rol in huis zou moeten zijn. 

Woman as agent, not as subject
Puntos de Encuentro besloten om een soort van "School for Women in Television and Film" te maken waarin ze enthousiastelingen trainende om socio-drama's te maken. Ze werken samen met vele andere vrouwenorganisaties, die in deze machistische cultuur zeer hard gediscrimineerd en bedreigd worden en delen elkaars ervaringen, die ze in concepten voor scripts uitgieten. Door deze participatie raken deze verhalen de realiteit meer en geraken de "slachtoffers" ook zelf betrokken. De bedoeling van Puntos is om vrouwen en mannen taboe's te laten doorbreken en te praten over geweld, homoseksualiteit, seksuele exploitatie, abortus... en tegelijk ook het publiek meer kritisch te maken over wie echt verantwoordelijk is... Daarbij willen ze ook het machismo aanvechten, dat ook de wereld van televisie domineert. Ze willen vrouwen niet alleen als slachtoffers, als "subjects" behandelen, maar als de agenten in hun eigen verhaal. 

Tegen de Stroming Na hun eerste ervaring met "Sexto Sentido" draaiden ze in 2011 "Contra Corriente" wat "Tegen de Stroming" betekent. Ze laten prostituees, homoseksuelen, transgenders, vrouwen mishandeld door hun echtgenoot, slachtoffers van verkrachtingen... in hun episodes opdraven. 

Puntos organiseert ook educatieve campagnes waarbij de acteurs scholen bezoeken en praten over de thematiek in de televisie. Ze blijven realistisch dat dit niet voor grootste culturele veranderingen zal zorgen, maar het is al een aanzet. Taboe's, stereotypen en stilten worden doorbroken. Bovendien mag je niet de macht van televisie niet onderschatten, zeker in een wereld waarin media een alsmaar grotere macht wordt. 
Puntos organiseert ook educatieve campagnes waarbij de acteurs scholen bezoeken en praten over de thematiek in de televisie. Ze blijven realistisch dat dit niet voor grootste culturele veranderingen zal zorgen, maar het is al een aanzet. Taboe's, stereotypen en stilten worden doorbroken. Bovendien mag je niet de macht van televisie niet onderschatten, zeker in een wereld waarin media een alsmaar grotere macht wordt. 

-----

Bron: CAWN Forum, 14 Mei 2014, Brussels + CAWN Briefing Paper: May 2014
Wil je meer weten over deze studie, bezoek dan hun blog: Womens Rights and the Media
In een van mijn volgende blogs zal ik ook over "The Fourth World Conference on Women" in Bejing (1995) schrijven, dat ook in deze studie naar voren komt. 

drie creatieve vrouwen, een huis

Over enkele dagen wonen mijn nicht, haar 1,5jarig engeltje en ik samen. We weten nog niet hoe lang, maar ik kijk er al enorm naar uit. Terwijl de jongste "woman in tha house" zal opfleuren met haar nieuwste woordjes en haar fluitgezang (sinds wanneer kunnen peuters fluiten?), hoop ik mijn passie voor reizen en film nog meer naar het professionele te brengen. Ook mijn nicht heeft een zeer creatieve periode, die ik volop aanmoedig. Haar droom is om in Lier ook een koffiebar/vintagekledingzaak/fotografiestudio te openen. Ja, net zoals zij is ze ook een slashie. Intussen is ze ook een blog gestart over haar interesses: fotografie, gezondheid, lifestyle en mode. 

Ze wil het mooiste uit elke vrouw (en man) halen, door hen met raad bij te staan hoe zij zich het beste kunnen kleden, wat kunnen eten... maar ze vergeet ook zeker niet dat jezelf verwennen ook het allerbeste naar je boven haalt. Zelf geeft mijn nicht toe dat ze zich goed in Italië heeft laten verwennen, zoals die schrijfster van "eat, pray, love", of Julia Roberts in de gelijknamige film. Zeker in deze tijd vergeten we soms wel eens tijd voor ons zelf te maken, is het belangrijk om tijd te maken om ons te verwennen. 

Daarom maakt ze deze blog zo dat het helemaal over jou gaat! 

http://letstalkaboutyouand.blogspot.be

Deze week legt ze uit dat uit "al die vrouwen die hier op aarde rondlopen, we 7 verschillend lichaamstypes kunnen onderscheiden... Wanneer je weet onder welk lichaamstype jij valt, kan je je leren kleden naar jouw lichaamstype en zo haal jij het beste uit jouw lichaam naar voren!" 

De klauwen van de "Wolf of Wall Street

Pas te laat las ik dat twee soorten mensen niet naar het nieuwe stuk van Marty Scorsese mogen zien: 1) diegenen die hopen meer te leren over de wereld van de beurs, en 2) moralisten. Ook al herkende de filmliefhebber een parel in deze diepe zee, toch lag een diepere knoop in mijn maag. Lust, drugs, hebzucht, manipulatie, decadent gedrag, bedriegen en zelfs "misogynie" (van hoeren tot vrouwelijke werknemers die hun hoofd laten scheren voor een borstvergroting), worden immers allemaal verheerlijkt, en Jordan Belfort wordt als een valse, soms zelfs komische, Robin Hood gezien die de rijken berooft (en het dan allemaal aan hoeren, drugs en andere speeltjes verkwist). In alle stilte verliet ik de zaal. Terwijl mijn moeder enthousiast verhaalde hoe grappig Leonardo Dicaprio onder invloed van zware pillen helemaal verlamd naar zijn luxewagen kruipt/rolt/wat dan ook, voelde ik de verontwaardiging aan mij knagen. Ik was niet boos op Marty, maar wel op deze wereld waarin hebzucht en decadent gedrag maatstaven lijken te zijn van succes. Ik wou die avond op mijn blog schrijven waarom de Wolf zo "disgusting good" was, maar ik liet het verhaal berusten. Toch... twee weken later zitten de klauwen van dit beest nog in mijn bewustzijn. Scorsese heeft toch iets geraakt. 

Waarom kan dit bacchanaal als kritiek gezien worden op de consumptiemaatschappij? 

Deze film verhaalt de opgang, en vooral de ondergang, van Jordan Belford, die miljoenen dollars verdienden door rijke mensen in de beurswereld te bedriegen. Of zoiets. Hoe hij dat doet, is niet belangrijk, maar het feit waarom hij dat wel doet, biedt een spiegel aan de kritische kijker. "More, more, more is not enough" is de passende tagline bij de hebzucht die als een rode draad door alle decadente scènes kronkelt. Als een ware afstammeling van Baccchus slikt Jordan Belford (trouwens subliem vertolkt door Leo) alle medicijnen in die je kan bedenken. Het korte gesprek met "tante Emma" in London benadrukt hoe verslaafd Jordan is aan consumptie. 

Misschien lachen we met zijn hebzucht, omdat zijn weelde en rijkdom zo ver van onze bed ligt, maar dan vraag ik mezelf af -als ik alles kon hebben- ik ook alles zou hebben. In deze wereld, deze maatschappij, deze wereld, lijkt alles om "hebben" te draaien. 

Ik geloof dat in elke persoon zowel een beleefde, rustige Apollo zit, de lichte zonnegod die rustig van de natuur kan genieten, of gedichten schrijft, maar ik denk dat de duistere, hebzuchtige, drinkende Bacchus ook een deel van ons is. Ik heb het gevoel, dat net zoals de kloof tussen arm en rijk, de kloof tussen Bacchus en Apollo groter wordt, en dat mensen ofwel aanhangers worden van Bacchus of van Apollo, en daarbij vergeten dat oorspronkelijk we allemaal deze beide goden (en andere goden) aanbaden. 

Daarom is Scorsese een uitmuntende regisseur

"Als een regisseur een boodschap of een emotie teweeg wil brengen, en daarin slaagt, dan is hij een goede regisseur (en als je als kijker begrijpt of de regisseur wil ontroeren, provoceren, taboe's wil doorbreken, commercieel succes wil boeken..., dan kan je goede filmjury zijn), " heb ik een filmjournalist horen zeggen. Aangezien ik voel dat Marty zowel mensen wou doen nadenken over de hebzucht in de American Dream, als mensen een goede avond wou bezorgen, mag hij zich zeker een goede regisseur noemen. 

Afgelopen herfst heb ik stage gelopen bij het Film Fest Gent. Het thema was Martin Scorsese, wat ervoor zorgde dat ik veel over hem heb geleerd. Aangezien hij als kind priester wou worden, en in New York woonde, spelen christelijk-religieuze thema's als bekering en deze stad een rol in zijn meeste films. Hij had zijn eigen fetisj acteurs, vroeger Robert deNiro, nu Leonardo Dicaprio. Ik geloof niet dat Marty en Leo hebzucht glamoriseren, maar juist het willen ontkrachten door alle decadentie en arrogantie op ons te laten overstromen in een roller coaster van 3uur dat deze situatie normaal begint te lijken, totdat de titels verschijnen, en je aan je man probeert uit te leggen waarover de film gaat, zoals mijn moeder. 

Bevat deze film eigenlijk misogynie ?  

Eerlijk gezegd hield ik niet van Naomi, het personage van Margot Robbie, dat een kartonnen figuur leek dat een of ander object was dat onze valse Robin Hood wou hebben, "omdat ze zo verslavingwekkend mooi is". Ook de vrouwelijke werknemer die haar haren liet afscheren voor een borstvergroting, of de talloze hoeren... waren geen heldinnen om over naar huis te schrijven, zeker niet als daar kleine meisjes bij de brievenbussen wachten. Tot... Margot Robbie meer en meer bewees waarom Scorsese haar niet alleen voor de looks heeft gekozen. Deze blonde Marianne riep luidop tegen Jordan Belfort wat ik dacht, maar niet luidop in de cinema wou zeggen. Eerlijk gezegd hield ik van haar spelletje waarin ze Jordan met seks probeerde te manipuleren (wat me aan uitdrukking van Cersei Lannister van GOT doet denken. Tears aren't a woman's only weapon. The best one's between your legs.) Dit lijkt ook beetje seksistisch, maar ik hou van een vrouw die bepaalt wie met haar slaapt, en wie niet. Dat getuigt van sterk zelfbeeld, en grote bewustzijn over welke krachten van leven en dood in haar lichaam huizen. Helaas voor haar had zij niet gerekend op de "teddybeer met de speciale ogen". De meester versla je niet snel in zijn eigen domein. 

Laat alsjeblieft een reactie achter wat jullie vinden van de beschrijving van vrouwen in deze film, en of jullie akkoord gaan met "de wapens van Naomi en Cersei". 

The Religion of Traveling, pt 1 : Opinions and Stories

My first kiss happened to me when I was 17 . My first car accident, when I was almost 20. My first encounter with Israeli happened when I was 22. One of my friends, her brother and I were on an Caribbean island, owned by Honduras, for some diving courses. My instructor, who convinced me to go over my fear for drowning by diving beneath the surface of the big ocean, was from this nation. He had big grey eyes, I kept on focusing, when I took my first steps (sorry for the word) in Waterworld. On this pirate island we met also other Israeli, and spent some time with them. They were cool young people, with a weird accent, not the military people you see on the television around 7pm, or the dark people with curly hair, big black hats and coats, and all looking pale and selling diamonds in some neighbourhood in Antwerp. They looked like us. In many different meanings. One of the best quotes, an Israeli told me, is that when you sit with 7 israeli's on one table, you will have 70 different opinions.

I'll come later back on this quote. First...

Opinions.

The evening before I sit here, in the Starbucks of the Brussels Airport, enjoying my hot chocolate (I love my Belgian sweets), I was interviewed by a Master student, doing a research about female solo travelers. One of the questions she asked, was how traveling had changed me. After talking a lot, and thinking -also, yes- I realized I got less strong opinions. When I was 18 year old, just in university, I told everyone I was left-winged, loved Che Guevara, believed in communism... while I didn't know so much about it. You got confronted, during your life, with opinions, and the arguments behind it, with stories and life experiences... and then what I learnt, after hearing stories, reading, getting in discussions... is that I rather don't want to have an opinion. People say you're not strong if you don't have an opinion, but sometimes, in a world, where everybody is so free to share it everywhere on the social media what he thinks... I prefer not to have an opinion in everything, and just listen, and learn. I told the researcher I started to see the world from black-white to a more grey spectrum.

Even several weeks ago, in the mountains of Bulgaria, one of my close friends and I had a discussion about Israel and Palestina. She had an opinion. I didn't. I didn't know enough to have an opinion, certainly not about a place where I only heard and read stories, and even if I would go there, live there... I don't think I will ever know enough to have an opinion. I just am against the fact that innocents die on both sides, so I am rather against war than against a policy or a country. If you choose a side, you bond, yes, with all the others, on this side, against the other side, but if you're in the middle, maybe you're the biggest fool, yes, or maybe the bravest soul. I don't know. I don't want to call myself brave. What do you think ? I feel it is better if people rather don't have an opinion and spread it through the whole world, and give us more silence... but... not having an opinion doesn't have you don't know your values. Not to have an opinion opens space to listen, find more knowledge and stories... be as openminded as possible, and there where there are open minded people, you'll find tolerance. Or that is what I feel.

So, now, this close friend and I will embark on a journey, where we want to learn (more) about the conflict between Palestina and Israel, explore why Jerusalem is so important for three world religions, the culture of both entities, the food !, the nature, the geography, the water management of Israel, which is apparently the best in the world, and take my lessons back to Belgium, not necessarily to have strong arguments to build an opinion, but to bring back stories, pictures, film footage... to open dialogue for everyone interested.

And yes... religion will be a big topic in the blogs of next two weeks.

Did I already tell you that I hate flying ? It is ironic. I fly so much (I know this doesn't help nature and the climate so much), and still I cross my fingers, like I am going to pray, every moment the plane leaves the ground. I don't call myself religious. I am baptised as Christian, and did some Christian ceremonies, even today, on All Saint's I went to the graveyard, to put flowers on the grave of my grandfather. Still... I believe in something, and know the power of believing very well, but I don't believe in one Almighty person, I believe in the world, human and nature, and a future where they will find harmony. This belief keeps me going. Still... I am interested to learn more about other beliefs. There is some power in it, and if you want to understand power, you've to understand the roots. I like to be think in metaphors of trees, yes.

Whatever...

... first I need to enjoy this little piece of Belgium in my cup, and continue listening The Crystal Fighters. I love the song « Follow ». It suits the theme of choosing a side, yes, so worth to mention it. Besides this, this is just a great song of an amazing group. And yes... wait for my travel buddy. She seems to be a bit too late... hmm...  

Introduction

Some years ago I went to Ghana. I was 19, 20... and a bit more naive than I am at the moment. I wanted to explore Ghana, and I found an organization which organizes volunteering work, and decided to combine my wish for adventure with a cause, so I would go there "with a reason".

Ghana was promoted as Africa for beginners, because the people are very friendly, it is a bit more developed (or at least the capital) than most African countries, they speak English... Why I wanted to go to Ghana, is another story that would distract too much the message. Helping people was just a result, to cover the real reasons.

When I arrived in Accra, the capital of Ghana, I was really... shocked. Although I wouldn't call myself a racist, I expected slums, poor people without legs, garbage everywhere, crazy traffic, wild jungle with big trees, human-eating snakes and almost naked people... but I saw big boulevards, people in suits, big buildings...
Later, on that journey, I noticed garbage, poverty... I don't want to deny it, but I still remember how... disappointed I was, holding my cheap camera, and hoping to catch pictures of typical Africa I later could show to whole the world. Later, on that travel, I was embarrassed that African people could talk me under table (* I don't know if this is an English expression). Mother Africa taught me a lot.

Education can be simple. Pre-school where I volunteered, Agona Swedru, Ghana 2009

But... when I came back home, I told people what they expected to hear. I told them about the high toll of deaths in road accidents, about the trotro's, the vans where they try to use every square centimeter by putting as much as possible people it, and the poverty in the slums...
... I didn't tell about the development which was already present. I kept stories hidden. Why? I didn't do it on purpose. Only after talking with other people who went to Africa, following subjects at university like "Development coordination" and "problems of countries in development" by professor Develtere , as part of my study in Geography, maybe by meeting other Africans, by traveling more, and by reading more, even about mythology... I started to become more critical. Which stories, theories... are the right, or are they all right?

One day one of my good friends in Belgium let me watch the TED-speech by Chimamanda Adichie, a novelist from Nigeria, called "The Danger of a Single Story". In this video Adichie warns that if we hear only a single story about another person or country, we risk a misunderstanding. When she told how the media always use the same stereotypes, or "single story" to portray Africa, I time-traveled to that 19-20 year old version of me, who was disappointed that she couldn't take photographs of poor almost naked Africans. I realised  how I was trapped by the media, and worse... that I had seen other "stories" about Africa, and didn't share.

I was not better than all these people who use stereotypes to deny people from a certain country, culture, gender... give a job, an opportunity, because sometimes "these discriminating people" don't know better. I had the tool, namely a simple story, even more simple stories, to tell my environment, but I didn't. In the last months... I realize more and more that I want to tell stories about amazing people, share my experiences in the different cultures, which are not reported, or not told enough... and use media, not as a tool to simplify the truth, but to show the whole, the complexity of the truth... to make more people critical... so more misunderstandings can be avoided. Let us tell stories... to break stereotypes... to break taboos...

... so we can create chances.

A street in Accra, Ghana 2009. People don't look that poor... in this picture.
This is also not the best street. There are streets with really high buildings.

I'll write stories, and I'll do it in English. It is not my mother tongue, but it is my second language, and more important a language which a lot of people in the world can understand. There will be a lot of mistakes, and I am welcome for constructive feedback, or native speaking people who want to correct my English. I also decided to tell stories about heroines, rather than heroes, because I am a woman, but also because I feel they are underrepresented in the world. That is why I call this blog "short stories from the moon", referring to the woman, but also making clear they are different.

I know I'll always offend people, but please also share your opinion, if the story gives you negative thoughts. I love to learn.

---------------------- ---------------------- ---------------------- ----------------------

The danger of a Single Story
Chimamanda Adichie

TEDGlobal, July 2009, Oxford, UK, duration: 18:49
http://blog.ted.com/2009/10/07/the_danger_of_a/