zondag 9 maart 2014

Een deel van mijn ziel noemt Diana F

Mijn nicht en ik hebben heel veel gemeen. Wanneer zij met iets afkomt, ben ik altijd razend benieuwd wat ze te vertellen heeft. Al jaren doet ze fotografie, en nu wil ze zich aan het hoofdstuk van lomografie wagen. Ze toonde me een blauwe plastieken geval dat je vooral hipsters ziet dragen, dat ze in de lomography store in Antwerpen had gekocht. Het verwondert mij niet dat in een van de hoofdsteden van mode en creativiteit deze eenvoudige cameraatjes verkocht worden, en zelfs een eigen tempel hebben. Wanneer we op de facebook pagina lazen dat er een workshop in "double exposure" diezelfde zaterdag werd georganiseerd, meldde ik me meteen aan. 
En toen vond ik een nieuw deel van mijn ziel... en ze noemt Diana F. 



Wat is lomografie?
Lomografie is analoge fotografie, maar niet andersom. De techniek komt oorspronkelijk uit Rusland, en ik weet niet of je het een techniek kan noemen. Terwijl fotografen zoals Jimmy Nelson ("Before they pass away", waarover ik in een van mijn volgende blogs zal schrijven) de barre koude trotseert om een perfecte foto te vinden die de bijna uitgestorven volkeren vereenzelvigt met de harde natuurelementen, trekken lomografen zonder na te denken, overal en nergens. 

De bekende tien gouden regels moedigen juist rebellie aan. Neem je camera overal mee naartoe, wees snel, het is een deel van je leven, trek zoveel mogelijk foto's...
De beste regel is om zo dicht mogelijk bij het onderwerp te staan, omdat je lenzen zeer wijd zijn. De komische distortie die je krijgt als je close-ups met wijde lenzen trekt, is eigenlijk deel van lomografie. 

Double Exposure
Tijdens de workshop wordt eventjes kort vermeld met welke drie factoren in verband met licht je rekening moet houden als je een foto neemt: filmsnelheid (ISO), shutter speed en de diafragma. Bij lomografie zijn je keuzes zeer beperkt. Er is maar een shutter speed (1/60), de filmsnelheid kies je aan de hand van de film (wij werkten met 400 iso), en bij de Diana F, de leencamera die we voor een uurtje mochten gebruiken, heb je maar keuzes tussen bewolkt, half bewolkt, zonnig en pinhole. Dat betekent 3 f-stops. Dat is niet veel. 

In Antwerpen was het half bewolkt (dat verbaast me niet), en daarom koos de workshopleider voor ons om met 400 iso te werken. Normaal gezien zou je zelfs voor 800 ISO gaan, maar aangezien we twee foto's op hetzelfde stukje film gaan "branden", kies je voor 400 iso, want anders zal je stukje film "verbranden". 

Gewapend met deze kennis, en geladen met een 120 rol, om 12 foto's te nemen, of 24 foto's, trokken we stad Antwerpen in. We experimenteerden wat. Ik weet wel wat ik allemaal heb getrokken, maar ik heb geen idee welke resultaat twee foto's op elkaar zullen geven. Toch ging ik met een geweldig gevoel naar mijn volgende afspraak in de St. Antoniusstraat (om een lekkere croque te eten in de Vintage Bar Fabiola); want ik voelde me net zoals een Witte Koningin in een van mijn kort verhalen, die op zoek is naar alle kleuren van de wereld, en deze door verschillende ervaringen allemaal vindt. 
Ik had in mijn eigen stad een nieuwe kleur gevonden. Een nieuw stukje ziel.  

Cadeautjes van Diana F
Vol spanning ging ik in het koddige lomografie winkeltje in de Kammenstraat (toevallig ook de fashion district van Antwerpen) mijn scans halen. Ook al ben je niet van plan in de wereld van lomografie te verdiepen, toch is dit winkeltje een bezoekje waard, en niet alleen als je een toerist of een hipster bent (alhoewel ik moet toegeven dat ik een hipster ben en eigenlijk ook vaak door mijn vrienden lachend een toerist wordt genoemd). Het is arty, met lomografie foto's aan de muren, camera's in houten doosjes, en een vinylplaatwinkel in de volgende ruimte. 

Ik merkte snel aan de foto's dat vooral de eerste foto (van de twee foto's per stukje filmrol) meer zichtbaar was dan de andere. Een van de gouden regels van lomografie is dat de foto's anders zullen uitdraaien dan je dacht en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Bij lomografie laat je alle controle los. Misschien is dat soms wel goed dat je gewoon vanuit het intuïtieve en het gevoel en minder uit het rationele naar de wereld kijkt. 

Ik heb in ieder geval een "sardina cam" gekocht en ben van plan Azië letterlijk en figuurlijk in te blikken vanuit het gevoel. 

zaterdag 8 maart 2014

Inspirerende Verandering - Internationale Vrouwendag 2014



bron: www.internationalwomenday.com
Elk jaar - op 8 maart- wordt de wereld herinnerd aan de strijd en gevoel van solidariteit van vrouwen door Internationale Vrouwendag. Deze dag bestaat al sinds 1917, wanneer vrouwen opkwamen voor hun rechten, o.a. op gebied van arbeid en kiesrecht. Denk maar aan bekende suffragettes zoals Emmeline Pankhurst. Pas in 1948 kreeg ook de vrouw kiesrecht in België. Toch worden vrouwen en mannen nog steeds niet op gelijke voet geplaatst. Equal Pay Day stelt immers het loonverschil aan de kaak. In hun straffe campagnevideo's leren we o.a. dat alleen in de pornoindustrie vrouwen even veel betaald worden als mannen. 



Enkele jaren geleden lieten ze bomma's dansen op een sexy manier (Miley Cyrus krijgt concurrentie) om duidelijk te maken dat vrouwen langer moeten werken omdat ze minder verdienen (en kunnen sparen). 



Je hebt verhalen... en je hebt feiten...

Uiteraard geloof ik dat naar zoveel mogelijk verhalen en perspectieven geluisterd moet worden voordat je de waarheid misschien begint te kennen. Als een goede geograaf heb ik ook de statistieken geraadpleegd. Uiteraard moet je deze ook altijd met een korreltje zout nemen. Meeste cijfers zijn gebaseerd op kwalitatief onderzoek, dus op verhalen. Bovendien ben je niet in staat elk verhaal te verzamelen. Het is maar een steekproef. Toch geloof ik dat verhalen en cijfers elkaar kunnen bekrachtigen. 

Ik heb me zelfs tot de statistieken van Europa beperkt, want vrouwenongelijkheid in een ontwikkeld continent als Europa moet toch miniem zijn? Volgens het EIGE (European Institute Gender Equality) is er nog steeds ongelijkheid. 



bron: http://eige.europa.eu/content/gender-equality-index
De Gender Equality Index is een meting en product van verschillende factoren. Daarbij worden naar 6 kerndomeinen gekeken: werk, geld, kennis, tijd (trade-off tussen tijd gespendeerd aan werk, zorg van anderen en persoonlijke tijd), macht en gezondheid. 

Geen enkel domein scoort 100/100.

Het algemeen gemiddelde voor de EU is 54,0. België scoort iets beter met 59,6, wat nog steeds bijster slecht is. Nederland heeft 69,7; UK heeft 60,4, maar de economische reus Duitsland (met een vrouw aan het hoofd) heeft maar 51,6. 



Vrouwelijk geweld

Ook wordt bij de EIGE gekeken naar "discriminatie" en "geweld". Deze twee laatste domeinen zijn moeilijker te begrijpen. 

Na de groepsverkrachting van twee minderjarige meisjes door mannen uit Willebroek en Puurs (rond Valentijn) waren bleek hoe weinig vrouwen effectief aangifte doen na een verkrachting. Daarom is er ook een grote nationale campagne rond verkrachting. Mariona Smets, ooit bekend van de televisieserie Wittekerke, was zelf een slachtoffer van seksueel geweld geweest en heeft er een lied over geschreven. Soms zijn stiltes goed, maar alleen als je goed voelt in die stilte. Ik kan me niet voorstellen dat een verkrachting in stilzwijgen bewaren jou of andere vrouwen helpt. Hieronder zie je een video hoe en waarom Mariona aan het lied begonnen is. 



Thema 2014: Inspirerende Verandering

Elk jaar is er een ander thema. Dit jaar gaat het over verandering. Op de website "internationalwomanday.com" wordt ook gelijke behandeling en herkenning voor vrouwen in de kunstwereld aangehaald. Als videomaker is dit voor mij ook een persoonlijke kwestie. Als ik voorbeelden uit de filmwereld moet aanhalen, zijn dat meestal mannen. Echter, als ik nadenk over welke personen bij mij de passie hebben aangewakkerd om verhalen te vertellen die voor verandering kunnen zorgen, zijn het twee vrouwen. 

bron: facebook.com/ramitanavai
Als tiener zag ik een reportage van de Britse journalist Ramita Navai, een dappere vrouw met Iranese afkomst, over drugsverslaafde kleuters in Afghanistan. De enige fanbrieven die ik heb geschreven in mijn kindertijd waren aan Sinterklaas en haar. 
Ik wou net zoals zij "unreported stories" vertellen in de hoop dat mensen hun eigen leven relativeren, zullen beseffen dat elke persoon een held is in zijn eigen verhaal, en zich niet laten tegenhouden door stereotypen om andere mensen, ongeacht geslacht, geloof, culturele achtergrond... te helpen. 


Een andere vrouw die me in mijn eerste studentenjaren heeft geïnspireerd, en nog steeds inspireert, is de Nigeriaanse auteur Chimamanda Adichie. In een TED-talk vertelt ze over het gevaar van "een verhaal". Mijn missie en visie die op een pagina van deze blog zijn neergezet, besef ik jaren later, zijn op haar speech gebaseerd. In deze 20 minuten vertelt ze op een leuke manier hoe media met een verhaal Afrika samenvat en daarbij veel andere mooie facetten van Afrika vergeet. 


Er zijn nog andere vrouwen die de wereld (voor mij) veranderd hebben. 
In een van de volgende blogs zal ik meer schrijven over Alice Guy Blaché, de eerste vrouwelijke regisseur. Door het kickstarter project "Be Natural" ben ik met dit onderwerp in contact gekomen. Ik was zo geïnspireerd dat ik een kleine bijdrage heb gestort en kijk uit naar de documentaire over deze pionier. 


Positieve verandering
De Chinese taal bestaat uit pictogrammen. In een van de dialecten is een mooie evolutie van het pictogram dat de vrouw voorstelt. Er is dus een zekere verandering zichtbaar, maar er is nog een lange weg. Er is nog een kloof tussen plannen en implementatie, tussen papier en werkelijkheid, tussen het loon van een man en een vrouw... 

Ik sluit af met een anekdote van Gloria Steinem over het verhaal van de vrouw: 


"The story of women' struggle for equality belongs to no single feminist nor to any one organization but to the collective efforts of all who care about human rights"? 

zondag 2 maart 2014

Colombiaanse portretten als verhalen


Meestal denken mensen aan bananen, Shakira en drugsbendes als Colombia ter sprake komt. Dit land in het noordwesten van het Zuid-Amerikaanse continent was tot kort geen geliefde reisbestemming, maar sinds een aantal jaren trekken alsmaar meer en meer mensen naar dit land waar mensen constant glimlachen, dansen en elkaars gezelschap op zoeken. Zelf ben ik ook twee jaar geleden, als deel van mijn wereldreis, naar Colombia geweest. 



typisch tafereeltje in de straten van Cartagena,
(c) Wendy Wuyts, april 2012
Ik heb enkele dagen gekuierd in de kleurrijke gezellige straten van Cartagena en heb gedoken in de warme wateren aan Santa Marta. Shakira en drugsbendes heb ik niet gezien, bananen af en toe, maar wat mij vooral bij bleef waren de mensen zelf. Een jaar later toonde een professor "regie" de kortfilm "Los Retratos" bij Iván D. Gaona (geregisseerd én geschreven). In deze kortfilm gaat een schattig omaatje naar de markt om een kip te kopen. Zij heeft te weinig geld om de kip te kopen, maar als ze ziet dat er een tombola is met een kip als prijs, waagt ze haar kans. Ze wint een polaroid camera. Zowel zij als de camera tonen ons prachtige en koddige portretten van het platteland. Geen instagram. Dit portret is natuurlijk geschoten. 

De kracht van fotografie & videografie 
Haar man en zij zoeken eerst uit wat ze gewonnen hebben. Het is verwonderlijk -zelfs al weet ik dat dit zich op het Colombiaanse platteland afspeelt- dat ze niet het bestaan van fotografie kennen in een wereld die alsmaar visueler wordt. Een bevriende Mexicaanse regisseur, Edoardo Herroz, maakt momenteel een coming to age -kortfilm over een jong meisje in Tsjechië en haar verslaving aan video's en foto's maken met haar smartphone. 
Meer info: http://www.indiegogo.com/projects/little-bird-ptacek--2

Alsmaar meer en meer mensen -ook ik- maken foto's van alles en zetten het op facebook, instagram, snapchat... We worden ook overweldigd door selfies en andere portretten uit de hele wereld. Waarom wil precies iedereen beroemd worden? Waarom is het belangrijk te bestaan op het internet? Waarom begint dit oud koppeltje -zodra ze dankzij hun buren ontdekken wat het is- zoveel mogelijk foto's te nemen? 


printscreen van de trailer "Los Retratos"

Natuurgetrouw portret vs maskers van deze tijd
Wat ik echter leuk vind aan de foto's van de karakters in "Los Retratos" is dat het niet de allermooiste foto's zijn. Ik bedoel ermee dat ze er niet zo mooi uit willen zien. Ze willen gewoon hun kijk op hun realiteit geven. Wanneer ik foto's maak en deze spreidt, gaat er een hele rationele rekening aan vooraf. Aanwezig zijn op sociale netwerken betekent marketing. Marketing betekent dat je toont waarin je anders en beste in bent. Soms kijk je naar instagram foto's van iemand. Je denkt dat je alles weet, maar eigenlijk zie je alleen maar een deel, namelijk het deel, dat ze met de wereld willen spreiden. Soms vraag ik me af wat niet wordt gefotografeerd en waarom? In dit imperium van sociale media worden we allemaal omgeven door maskers. 

Ik denk dat meer portretten zoals in Los Retratos over de wereld verspreid moeten worden. Deze visuele verhalen geven ons een andere kijk, een misschien minder fraaie kijk, want ze tonen ons immers de oude gezichten vol rimpels achter de maskers. Toch hou ik ervan om de waarheid op straat of in een cinemazaal te zien.Het voelt juist zeer kalmerend je elastieken draden die de masker aan je hoofd houden aftrekt. 


Los Retratos vertelt ons immers dat Colombia niet alleen door gemaskerde drugskoeriers wordt bewoond, maar ook door personen, zoals jij en ik, die het leven zo waarheidsgetrouw en goed mogelijk willen beleven. Zulke personen, mensen... zijn de redenen waarom je naar Colombia -terecht- zou moeten gaan. Zij vormen de kleurrijke ziel van dit prachtig land. Niet de stranden of de straten. Of Shakira.